The Bitter Little Leaf

Long ago, there was a young prince who was harsh and unkind. He shouted at the servants, scolded everyone and never said a gentle word.

බොහෝ කලකට පෙර, රළු, අකාරුණික තරුණ කුමාරයෙක් සිටියා. ඔහු සේවකයන්ට කෑ ගැසුවා, හැමෝටම බැන්නා, කවදාවත් මෘදු වචනයක් කීවේ නැහැ.

The people of the palace were afraid of him.

මාලිගාවේ අය ඔහුට බය වුණා.

The king was worried. “One day my son will rule this kingdom,” he thought. “What will become of my people?”

රජු කනස්සල්ලට පත් වුණා. “දවසක මගේ පුතා මේ රාජ්‍යය පාලනය කරනවා,” ඔහු සිතුවා. “එදාට මගේ ජනතාවට මොකද වෙන්නේ?”

So he asked a wise and gentle teacher for help.

ඉතින් ඔහු නුවණැති, කරුණාවන්ත ගුරුවරයෙකුගෙන් උදව් ඉල්ලුවා.

The teacher took the prince for a walk in the royal garden. He stopped beside a tiny neem seedling, with just two little leaves.

ගුරුවරයා කුමාරයා රජ උයනේ ඇවිදින්න එක්කගෙන ගියා. කොළ දෙකක් පමණක් ඇති පුංචි කොහොඹ පැළයක් ළඟ ඔහු නැවතුණා.

“Prince,” he said, “taste one of these leaves, and tell me what you think.”

“කුමාරයාණෙනි,” ඔහු කීවා, “මේ කොළයක් රස බලා, ඔබ හිතන දේ මට කියන්න.”

The prince put a leaf in his mouth. “Yuck!” he cried, spitting it out. His whole face screwed up. “It’s horribly bitter!”

කුමාරයා කොළයක් කටට දාගත්තා. “අයියෝ!” ඔහු එය පිට කරමින් කෑ ගැසුවා. ඔහුගේ මුළු මුහුණම හැකිළුණා. “මේක හරිම තිත්තයි!”

In a temper, he pulled the little seedling right out of the ground.

කේන්තියෙන් ඔහු පුංචි පැළය මුලින්ම ගලවා දැම්මා.

“If it is this bitter when it is tiny,” he shouted, “what will it be like when it is a big tree? Nobody wants a tree like that!”

“පුංචි කාලෙම මෙච්චර තිත්ත නම්,” ඔහු කෑ ගැසුවා, “ලොකු ගසක් වුණාම කොහොම වෙයිද? එහෙම ගසක් කාටවත් ඕනෑ නැහැ!”

The teacher spoke gently. “Prince, the people feel about you just as you feel about this seedling.

ගුරුවරයා මෘදුව කතා කළා. “කුමාරයාණෙනි, ඔබ මේ පැළය ගැන හිතනවා වගේම ජනතාව ඔබ ගැනත් හිතනවා.

‘If he is so harsh while he is young,’ they say, ‘what will he be like when he is king?’ ”

‘තරුණ කාලෙම මෙච්චර රළු නම්, රජ වුණාම කොහොම වෙයිද?’ කියා ඔවුන් කියනවා.”

The prince looked down at the little plant in his hand, and was silent.

කුමාරයා අතේ තිබූ පුංචි පැළය දෙස බලා නිහඬ වුණා.

From that day on, the prince began to change. He spoke softly. He said please and thank you. He even helped an old servant carry a heavy water jar.

එදා පටන් කුමාරයා වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා. ඔහු මෘදුව කතා කළා. “කරුණාකර” සහ “ස්තූතියි” කීවා. බර වතුර කළයක් ගෙන යන්න මහලු සේවකයෙකුටත් උදව් කළා.

All around the palace, people began to smile.

මාලිගාව පුරාම මිනිස්සු සිනාසෙන්න පටන් ගත්තා.

When he grew up, the prince became a gentle and generous king, and his people loved him dearly.

ලොකු වූ පසු කුමාරයා කාරුණික, ත්‍යාගශීලී රජෙක් වුණා. ඔහුගේ ජනතාව ඔහුට ගොඩක් ආදරය කළා.

And he never forgot the lesson of the bitter little leaf.

තිත්ත කොළ අංකුරයේ පාඩම ඔහුට කවදාවත් අමතක වුණේ නැහැ.