The Boastful Helper

Long ago, a kind and wise merchant had a son. In his house lived a young helper called Katahaka, born on the same day. The two boys learned to read and write together.

බොහෝ කලකට පෙර, කාරුණික හා නුවණැති වෙළෙන්දෙකුට පුතෙක් හිටියා. ඔහුගේ ගෙදර එදිනම උපන් කටාහක නම් තරුණ උදව්කරුවෙක් ජීවත් වුණා. පිරිමි ළමයි දෙන්නා එකට කියවන්න ලියන්න ඉගෙන ගත්තා.

Katahaka grew up clever and good at his work. But one day he thought, “I don’t want to be a helper any more.” And he set off for another city.

කටාහක දක්ෂ, වැඩට හොඳ කෙනෙක් විදිහට ලොකු වුණා. ඒත් දවසක් ඔහු හිතුවා, “මට තවදුරටත් උදව්කරුවෙක් වෙන්න ඕනෑ නැහැ.” ඔහු වෙනත් නගරයකට පිටත් වුණා.

There he told a rich merchant, “I am the son of a great family!” The merchant believed him, and Katahaka married the merchant’s daughter.

එහිදී ඔහු පොහොසත් වෙළෙන්දෙකුට කීවා, “මම ලොකු පවුලක පුතෙක්!” වෙළෙන්දා ඔහුව විශ්වාස කළා. කටාහක වෙළෙන්දාගේ දුව සමඟ විවාහ වුණා.

But Katahaka became very proud. “This food is not good enough! These clothes are so plain!” he grumbled every day, nose in the air.

ඒත් කටාහක හරිම උඩඟු වුණා. “මේ කෑම මදි! මේ ඇඳුම් හරිම සාමාන්‍යයි!” කියලා ඔහු හැමදාම නහය උස්සගෙන මැසිවිලි කීවා.

One day, the wise merchant from his old home arrived at the gate on a journey. Katahaka went pale. “Oh no! Now everyone will know the truth!”

දවසක්, ඔහුගේ පරණ ගෙදර නුවණැති වෙළෙන්දා ගමනක් යන අතරේ දොරටුවට ආවා. කටාහක සුදුමැලි වුණා. “අයියෝ! දැන් හැමෝම ඇත්ත දැනගනීවි!”

He knelt at the merchant’s feet. “Please don’t tell anyone who I really am!” he begged. The wise merchant kindly agreed to keep his secret.

ඔහු වෙළෙන්දාගේ පාමුල දණ ගැසුවා. “කරුණාකරලා මම ඇත්තටම කවුද කියලා කාටවත් කියන්න එපා!” ඔහු ඉල්ලා සිටියා. නුවණැති වෙළෙන්දා කාරුණිකව ඔහුගේ රහස රකින්න එකඟ වුණා.

But before he left, he quietly taught Katahaka’s wife a little verse. “If he grumbles again,” he smiled, “just say this.”

ඒත් යන්න කලින්, ඔහු කටාහකගේ බිරිඳට පුංචි කවියක් හෙමින් ඉගැන්නුවා. “ඔහු ආයෙත් මැසිවිලි කිව්වොත්,” ඔහු සිනාසෙමින් කීවා, “මේක කියන්න.”

Next time Katahaka complained, his wife said, “Far from home, it’s easy to boast. Eat your dinner, Katahaka!” He blushed, smiled, ate politely, and never boasted again.

ඊළඟ වතාවේ කටාහක පැමිණිලි කළාම, ඔහුගේ බිරිඳ කීවා, “ගෙදරින් ඈතදී පාරම් බාන්න ලේසියි. ඔයාගේ කෑම කන්න, කටාහක!” ඔහු රතු වී, සිනාසී, ආචාරශීලීව කෑවා. ඊට පස්සේ කවදාවත් පාරම් බෑවේ නැහැ.