The Jackal Who Butted In

Long ago, two young geese sat high in a tree beside a lake, chatting quietly about the things geese like to talk about.

බොහෝ කලකට පෙර, තරුණ හංසයන් දෙදෙනෙක් විලක් අසල ගසක ඉහළ අත්තක ඉඳගෙන, හංසයන් කතා කරන්න කැමති දේවල් ගැන හෙමින් කතා කළා.

A young jackal trotted by. He heard voices above him, pricked up his ears and stopped to listen.

තරුණ හිවලෙක් ඒ පැත්තෙන් ආවා. ඔහුට ඉහළින් හඬවල් ඇහුණා. ඔහු කන් කෙළින් කරගෙන අහන්න නැවතුණා.

Then he sat down and called out loudly, “What are you talking about? Tell me too! I know lots of things!”

ඊට පස්සේ ඔහු ඉඳගෙන හයියෙන් කෑගැසුවා, “ඔයාලා මොනවා ගැනද කතා කරන්නේ? මටත් කියන්න! මම ගොඩක් දේවල් දන්නවා!”

The geese looked at each other. They had been having a quiet, private talk, and nobody had asked the jackal to join in.

හංසයෝ එකිනෙකා දිහා බැලුවා. ඔවුන් හෙමින්, පෞද්ගලික කතාවක් කරමින් හිටියේ. හිවලාට එකතු වෙන්න කවුරුවත් ආරාධනා කළේ නැහැ.

“Excuse us,” they said politely, and they flew away to another tree across the lake.

“අපට සමාවෙන්න,” ඔවුන් ආචාරශීලීව කියලා, විලෙන් එහා පැත්තේ වෙනත් ගසකට පියාඹා ගියා.

The jackal sat alone under the tree. “Why did they leave?” he wondered. “I only wanted to talk.”

හිවලා ගස යට තනියම හිටියා. “ඔවුන් ගියේ ඇයි?” ඔහු කල්පනා කළා. “මට ඕනෑ වුණේ කතා කරන්න විතරයි.”

A gentle tree spirit spoke softly from the branches. “Friends love to talk with someone who waits, listens and asks politely. Pushing in makes people fly away.”

කාරුණික රුක් දෙවියෙක් අතු අතරින් මෘදුව කතා කළා. “ඉවසලා, අහගෙන ඉඳලා, ආචාරශීලීව අහන කෙනෙක් එක්ක කතා කරන්න යාළුවෝ කැමතියි. බලෙන් ඇතුළු වුණොත් අය පියාඹා යනවා.”

The next day, when the geese came back, the jackal sat quietly and waited. “May I join you?” he asked. And the geese said, “Of course!”

පහුවදා හංසයෝ ආපහු ආවම, හිවලා නිහඬව ඉඳගෙන ඉවසුවා. “මටත් එකතු වෙන්න පුළුවන්ද?” ඔහු ඇසුවා. හංසයෝ කීවා, “ඇත්තෙන්ම!”