The Monkey Who Learned to Be Calm
සන්සුන් වීමට ඉගෙන ගත් වඳුරා
Komāyaputta Jātaka (No. 299) · කෝමායපුත්ත ජාතකය (අංක 299)
Long ago, high in the mountains, a group of noisy hermits laughed and joked all day instead of sitting quietly. Their cheeky pet monkey copied their silly faces and pranks.
බොහෝ කලකට පෙර, කඳුකරයේ ඉහළ, ඝෝෂාකාරී තවුසන් පිරිසක් නිහඬව ඉඳගන්නවා වෙනුවට මුළු දවසම සිනාසෙමින් විහිළු කළා. ඔවුන්ගේ දඟකාර සුරතල් වඳුරා ඔවුන්ගේ විහිළු මූණු සහ දඟ වැඩ අනුකරණය කළා.
One day the noisy hermits went down to town to buy salt. A calm, wise hermit from nearby stayed behind to look after their huts.
දවසක් ඝෝෂාකාරී තවුසෝ ලුණු ගන්න නගරයට ගියා. අසල හිටපු සන්සුන්, නුවණැති තවුසෙක් ඔවුන්ගේ පැල්පත් බලාගන්න නැවතුණා.
The cheeky monkey crept up to tip over a water pot. But the calm hermit raised a gentle hand. “Little friend,” he said kindly, “would you like to try something new?”
දඟකාර වඳුරා වතුර කළයක් පෙරළන්න හෙමින් ආවා. ඒත් සන්සුන් තවුසා මෘදුව අත ඉස්සුවා. “පුංචි යාළුවා,” ඔහු කාරුණිකව කීවා, “ඔයාට අලුත් දෙයක් කරලා බලන්න ආසද?”
The hermit showed the monkey how to sit still, close his eyes and breathe slowly in and out.
තවුසා වඳුරාට නිසොල්මනේ ඉඳගෙන, ඇස් පියාගෙන, හෙමින් හුස්ම ගන්න, හුස්ම පිට කරන්න පෙන්නුවා.
It was hard at first! But the monkey tried and tried. Soon he felt peaceful inside, more peaceful than ever before.
මුලින් ඒක අමාරුයි! ඒත් වඳුරා දිගටම උත්සාහ කළා. ඉක්මනින්ම ඔහුට ඇතුළතින් සාමයක් දැනුණා, කවදාවත් නොදැනුණු තරම් සාමයක්.
When the noisy hermits came back, they laughed and pointed. “Look! The monkey is pretending to meditate! A monkey can’t be calm!”
ඝෝෂාකාරී තවුසෝ ආපහු ආවම, ඔවුන් සිනාසී ඇඟිල්ල දිගු කළා. “බලන්න! වඳුරා භාවනා කරනවා වගේ රඟපානවා! වඳුරෙකුට සන්සුන් වෙන්න බැහැ!”
But the monkey just kept sitting peacefully, breathing slowly. The hermits stopped laughing. They grew quiet, and then curious.
ඒත් වඳුරා හෙමින් හුස්ම ගනිමින් දිගටම සාමයෙන් ඉඳගෙන හිටියා. තවුසන් සිනාසීම නැවැත්තුවා. ඔවුන් නිහඬ වුණා, ඊට පස්සේ කුතුහලයෙන් බැලුවා.
“If a little monkey can learn to be calm,” said one, “perhaps we can too.” And from then on, the hermits and the monkey sat peacefully together every morning.
“පුංචි වඳුරෙකුට සන්සුන් වෙන්න ඉගෙන ගන්න පුළුවන් නම්,” එක් අයෙක් කීවා, “අපටත් පුළුවන් වෙයි.” එදා සිට තවුසොත් වඳුරාත් හැම උදේම එකට සාමයෙන් ඉඳගත්තා.
Who was who?
In the story, the calm hermit was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives. In the original story the noisy hermits simply mock the monkey's new calm; here they learn from his example.
The lesson
Being calm is a skill anyone can learn with practice. And a good example, even from someone small, can change those around us.
Let's talk
- What did the calm hermit teach the monkey?
- Why did the noisy hermits laugh at first?
- When could you take a few slow breaths to feel calm?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ සන්සුන් තවුසා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි. මුල් කතාවේ ඝෝෂාකාරී තවුසෝ වඳුරාගේ අලුත් සන්සුන්කමට සරදම් කරනවා විතරයි. මෙහි ඔවුන් ඔහුගේ ආදර්ශයෙන් ඉගෙන ගන්නවා.
පාඩම
සන්සුන් වීම පුහුණුවෙන් ඕනෑම කෙනෙකුට ඉගෙන ගත හැකි කුසලතාවක්. හොඳ ආදර්ශයක්, පුංචි කෙනෙකුගෙන් වුණත්, අප වටා ඉන්න අයව වෙනස් කරන්න පුළුවන්.
අපි කතා කරමු
- සන්සුන් තවුසා වඳුරාට ඉගැන්නුවේ මොකක්ද?
- ඝෝෂාකාරී තවුසෝ මුලින් සිනාසුණේ ඇයි?
- සන්සුන් වෙන්න හෙමින් හුස්ම කීපයක් ගන්න පුළුවන් වෙලාවල් මොනවාද?
Retold for children by Fablewings from the Komāyaputta Jātaka (Jātaka No. 299; English translation ed. E. B. Cowell, vol. II, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.