The Crow Who Wanted to Be Carried

Long ago, a crow sat on a rooftop and watched a wise king being carried through the city in a fine golden palanquin. Everyone cheered.

බොහෝ කලකට පෙර, කපුටෙක් වහලයක වාඩි වී නුවණැති රජෙකුව ලස්සන රන් දෝලාවක නගරය හරහා රැගෙන යනවා බලා සිටියා. හැමෝම ජයඝෝෂා කළා.

“I want to be carried like a king too!” thought the crow. So he went to two kind geese. “Please carry me through the sky,” he begged.

“මටත් රජෙක් වගේ උසුලාගෙන යන්න ඕනේ!” කපුටා සිතුවා. ඉතින් ඔහු කාරුණික හංසයන් දෙදෙනෙක් ළඟට ගියා. “කරුණාකර මාව අහස හරහා ගෙනියන්න,” ඔහු ආයාචනා කළා.

The geese were kind. They held a stick between their beaks. “Hold on tight to the middle,” they said, “and whatever you do, don’t let go.”

හංසයෝ කාරුණිකයි. ඔවුන් තම හොට අතර කෝටුවක් අල්ලා ගත්තා. “මැද තදින් අල්ලාගන්න,” ඔවුන් කීවා. “මොනවා වුණත් අතාරින්න එපා.”

Up, up they flew over the city. The crow puffed out his chest. “Look at me!” he thought. “I am just like a king!”

ඔවුන් නගරය උඩින් ඉහළට, ඉහළට පියාසර කළා. කපුටා පපුව පුප්පා ගත්තා. “මාව බලන්න!” ඔහු සිතුවා. “මම හරියට රජෙක් වගේ!”

He wanted everyone to see him. “Look up, everyone! It’s me!” he shouted. But to shout, he had to open his beak, and he let go of the stick!

හැමෝටම ඔහුව පේනවාට ඔහු කැමති වුණා. “හැමෝම උඩ බලන්න! මේ මම!” ඔහු කෑ ගැසුවා. ඒත් කෑ ගසන්න ඔහුට හොට අරින්න සිදු වුණා. ඔහු කෝටුව අතහැරියා!

Down, down he tumbled, and landed with a big splash in a muddy pond.

ඔහු පහළට, පහළට පෙරළී ගොස් ලොකු ස්ප්ලෑෂ් එකක් එක්ක මඩ පොකුණකට වැටුණා.

The kind geese flew down to check he was all right. The crow sat in the mud, looking sorry. “I wanted to be something I’m not,” he said.

කාරුණික හංසයෝ ඔහු හොඳින්ද බලන්න පහළට පියාසර කළා. කපුටා මඩේ වාඩි වී කනගාටුවෙන් බලා සිටියා. “මම නොවන දෙයක් වෙන්න මට ඕනෑ වුණා,” ඔහු කීවා.

He washed himself clean and walked happily on his own two feet beside his friends. Being himself, he decided, was good enough.

ඔහු ඇඟ සෝදා පිරිසිදු වී තම මිතුරන් ළඟින් තමාගේම පාද දෙකෙන් සතුටින් ඇවිද්දා. තමා තමාම වීම ඇති තරම් හොඳයි කියා ඔහු තීරණය කළා.