The Priest Who Talked Too Much
ඕනෑවට වඩා කතා කළ පූජකයා
Sālittaka Jātaka (No. 107) · සාලිත්තක ජාතකය (අංක 107)
Long ago, a king had a royal priest who loved to talk. He talked and talked and talked, and nobody else could ever get a word in.
බොහෝ කලකට පෙර, රජෙකුට කතා කරන්න හරිම ආස රාජ පූජකයෙක් හිටියා. ඔහු කතා කළා, කතා කළා, කතා කළා. වෙන කාටවත් වචනයක්වත් කියන්න ඉඩ ලැබුණේ නැහැ.
The king and his courtiers yawned. “If only someone could stop him talking for just a moment!” the king sighed.
රජුත් ඇමතියොත් ඈනුම් ඇරියා. “කාටහරි ඔහුගේ කතාව මොහොතකටවත් නවත්වන්න පුළුවන් නම්!” රජු සුසුම් හෙළුවා.
The king’s wise adviser had an idea. In the town lived a cheerful craftsman who walked with a crutch. He made wonderful elephants and horses out of leaves, and he could hit any target with a tiny blowpipe.
රජුගේ නුවණැති උපදේශකයාට අදහසක් ආවා. නගරයේ කිහිලිකරුවක් ආධාරයෙන් ඇවිදින ප්‍රීතිමත් ශිල්පියෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු කොළවලින් පුදුමාකාර ඇතුන් සහ අශ්වයන් හැදුවා. පුංචි පිඹින බටයකින් ඕනෑම ඉලක්කයකට වදින්න ඔහුට පුළුවන් වුණා.
The craftsman came to the palace with his little blowpipe and a bowl of tiny dried peas. Everyone smiled at his clever plan.
ශිල්පියා තම පුංචි පිඹින බටයත් පුංචි වියළි කඩල බඳුනකුත් අරගෙන මාලිගයට ආවා. ඔහුගේ දක්ෂ සැලැස්මට හැමෝම සිනාසුණා.
He hid behind a curtain with a tiny slit in it. Soon the priest began talking again, with his mouth wide open.
ඔහු පුංචි පැළුමක් තිබූ තිරයක් පිටුපස සැඟවුණා. ඉක්මනින්ම පූජකයා කට ලොකුවට ඇරගෙන ආයෙත් කතා කරන්න පටන් ගත්තා.
Puff! Puff! Puff! One tiny pea after another flew straight into the priest’s open mouth. He was talking so much he didn’t even notice! The king tried very hard not to laugh.
පුෆ්! පුෆ්! පුෆ්! පුංචි කඩල එකින් එක කෙළින්ම පූජකයාගේ ඇරුණු කටට පියාඹා ගියා. ඔහු කොච්චර කතා කළාද කියනවා නම් ඒක දැනුණේවත් නැහැ! රජු සිනාසීම නවත්වාගන්න හරිම මහන්සි වුණා.
Soon the priest felt very full. The king smiled and gently explained the trick. “You talk so much that you didn’t notice a whole bowl of peas!” The priest went red, and then laughed at himself.
ඉක්මනින්ම පූජකයාට බඩ පිරුණු බවක් දැනුණා. රජු සිනාසී උපක්‍රමය මෘදුව පැහැදිලි කළා. “ඔබ කොච්චර කතා කරනවාද කියනවා නම්, කඩල බඳුනක්ම ඔබට දැනුණේ නැහැ!” පූජකයා රතු වුණා, ඊට පස්සේ තමාටම සිනාසුණා.
From then on, the priest listened as well as talked, and everyone took turns to speak. The king rewarded the clever craftsman with four villages.
එදා සිට පූජකයා කතා කළා වගේම ඇහුම්කන් දුන්නා. හැමෝම වාරයෙන් වාරය කතා කළා. රජු දක්ෂ ශිල්පියාට ගම් හතරක් ත්‍යාග කළා.
Who was who?
In the story, the wise adviser was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives. In the original story the craftsman uses pellets of goat dung; here they are dried peas. The adviser's lesson is that it is good to master a skill.
The lesson
Talking is good, but so is listening. Give others a turn to speak. And a skill learned well can be very useful.
Let's talk
- Why was the king tired of the priest?
- How did the craftsman stop him talking?
- Why is it important to take turns when we talk?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ නුවණැති උපදේශකයා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි. මුල් කතාවේ ශිල්පියා එළු බෙටි ගුලි පාවිච්චි කරනවා. මෙහි ඒවා වියළි කඩල. උපදේශකයාගේ පාඩම නම් ශිල්පයක් හොඳින් ප්‍රගුණ කිරීම හොඳ බවයි.
පාඩම
කතා කිරීම හොඳයි, ඒත් ඇහුම්කන් දීමත් හොඳයි. අනිත් අයටත් කතා කරන්න වාරයක් දෙන්න. හොඳින් ඉගෙන ගත් ශිල්පයක් ඉතා ප්‍රයෝජනවත් වෙන්න පුළුවන්.
අපි කතා කරමු
- රජුට පූජකයා ගැන මහන්සි වුණේ ඇයි?
- ශිල්පියා ඔහුගේ කතාව නැවැත්තුවේ කොහොමද?
- කතා කරන විට වාරයෙන් වාරය කතා කිරීම වැදගත් ඇයි?
Retold for children by Fablewings from the Sālittaka Jātaka (Jātaka No. 107; English translation ed. E. B. Cowell, vol. I, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.