The Clear Pond

Long ago, a young student lived at a forest school. He had always been good at his lessons. But lately, he couldn’t remember anything he read.

බොහෝ කලකට පෙර, වනාන්තර පාසලක තරුණ ශිෂ්‍යයෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු හැම විටම පාඩම්වලට දක්ෂයි. ඒත් මෑතකදී ඔහුට කියවන කිසිම දෙයක් මතක හිටියේ නැහැ.

Worries buzzed round his head like little storm clouds. “What if I fail? What will people think?” The more he worried, the less he could learn.

කනස්සල්ල පුංචි කුණාටු වළාකුළු වගේ ඔහුගේ හිස වටා ගුම් දුන්නා. “මම අසමත් වුණොත්? මිනිස්සු මොනවා හිතයිද?” ඔහු වැඩියෙන් කනස්සල්ලට පත් වන තරමට ඉගෙන ගැනීම අඩු වුණා.

His kind teacher noticed. “Come with me,” he said, and he led the boy to a pond at the edge of the forest.

ඔහුගේ කාරුණික ගුරුතුමා එය දුටුවා. “මාත් එක්ක එන්න,” ඔහු කීවා. ඔහු ළමයාව වනයේ මායිමේ පොකුණකට එක්කන් ගියා.

The teacher picked up a stick and stirred the water hard. Mud swirled up from the bottom until the pond was brown and cloudy.

ගුරුතුමා කෝටුවක් අරගෙන වතුර හොඳට කැලඹුවා. පොකුණ දුඹුරු, බොර වෙනකම් පතුලේ සිට මඩ කැරකී ආවා.

“Look into the water,” said the teacher. “Can you see your face?”

“වතුරට බලන්න,” ගුරුතුමා කීවා. “ඔයාට ඔයාගේ මූණ පේනවාද?”

“No,” said the student. “It’s all muddy.”

“නැහැ,” ශිෂ්‍යයා කීවා. “ඒක මුළුමනින්ම මඩයි.”

“Then let’s sit quietly and wait,” said the teacher. So they sat side by side. Little by little, the mud sank down and the water grew still.

“එහෙනම් අපි නිශ්ශබ්දව ඉඳන් ඉන්න බලමු,” ගුරුතුමා කීවා. ඉතින් ඔවුන් අසල්වැසිව වාඩි වුණා. ටිකෙන් ටික මඩ ගිලී වතුර නිසල වුණා.

Now the pond was crystal clear. The student could see his own face, the sky and the lotus flowers, all perfectly reflected.

දැන් පොකුණ ස්ඵටික වගේ පැහැදිලියි. ශිෂ්‍යයාට තමාගේම මුහුණ, අහස සහ නෙළුම් මල් පරිපූර්ණව පිළිබිඹු වෙනවා පෙනුණා.

“Your mind is like this pond,” said the teacher. “When it is stirred up by worry, you can’t see clearly. When it is calm, everything becomes clear.”

“ඔයාගේ සිත මේ පොකුණ වගේ,” ගුරුතුමා කීවා. “කනස්සල්ලෙන් කැළඹුණාම ඔයාට පැහැදිලිව දකින්න බැහැ. සන්සුන් වුණාම හැම දෙයක්ම පැහැදිලි වෙනවා.”

From then on, whenever worries stirred him up, the student sat quietly and let his mind settle. And his lessons became easy once more.

එතැන් සිට කනස්සල්ල ඔහුව කලබල කළ හැම විටම ශිෂ්‍යයා නිශ්ශබ්දව වාඩි වී සිත සන්සුන් වෙන්න ඉඩ දුන්නා. ඔහුගේ පාඩම් ආයෙත් පහසු වුණා.