The Fawn Who Loved to Learn

In a forest lived a wise old deer who taught the young deer how to stay safe. One day his sister brought her son to him.

වනයක තරුණ මුවන්ට ආරක්ෂිතව සිටින්න කියා දුන් නුවණැති මහලු මුවෙක් ජීවත් වුණා. එක දවසක ඔහුගේ සහෝදරිය තම පුතා ඔහු ළඟට ගෙනාවා.

“Brother,” she said, “please teach my little one everything a deer should know.”

“අයියේ,” ඇය කීවා, “මගේ පුංචි එකාට මුවෙක් දැනගත යුතු හැම දෙයක්ම කියා දෙන්න.”

The little fawn was an excellent student. He came to every lesson on time, listened carefully, and practised everything.

පුංචි මුව පැටියා විශිෂ්ට ශිෂ්‍යයෙක්. ඔහු හැම පාඩමකටම නියමිත වේලාවට ආවා, හොඳින් ඇහුම්කන් දුන්නා, හැම දෙයක්ම පුහුණු වුණා.

He learned how to find safe water, how to listen for danger, and many clever tricks.

ආරක්ෂිත වතුර සොයාගන්නා හැටි, අනතුරට කන් දෙන හැටි සහ බොහෝ දක්ෂ උපක්‍රම ඔහු ඉගෙන ගත්තා.

“The most important trick,” said his uncle, “is this. If you are ever caught in a snare, lie on your side, stretch out your legs, and stay perfectly still.

“වැදගත්ම උපක්‍රමය,” ඔහුගේ මාමා කීවා, “මේකයි. ඔයා කවදාහරි මලපතකට හසු වුණොත් ඇලයට වැතිරී, කකුල් දිගු කර, සම්පූර්ණයෙන්ම නිශ්චලව ඉන්න.

Hold your breath, and look as if you are fast asleep and will never wake.”

හුස්ම අල්ලාගෙන, ගැඹුරු නින්දක ඉන්නවා වගේ, කවදාවත් නොනැගිටින්නා වගේ පේන්න ඉන්න.”

One day, as the fawn wandered through the forest, his leg was caught tight in a hunter’s snare.

එක දවසක මුව පැටියා වනය හරහා යද්දී ඔහුගේ කකුල දඩයක්කාරයෙකුගේ මලපතක තදින් හසු වුණා.

He was frightened. But he remembered his lesson.

ඔහු බය වුණා. නමුත් ඔහුට තම පාඩම මතක් වුණා.

He did not struggle. He lay down on his side, stretched out his legs, held his breath and stayed perfectly still, just as his uncle had taught him.

ඔහු පොරබැදුවේ නැහැ. මාමා කියා දුන් විදිහටම ඔහු ඇලයට වැතිරී, කකුල් දිගු කර, හුස්ම අල්ලාගෙන සම්පූර්ණයෙන්ම නිශ්චලව සිටියා.

His mother waited in the trees, worried, watching.

ඔහුගේ අම්මා කනස්සල්ලෙන් ගස් අතර බලාගෙන හිටියා.

Soon the hunter came. He looked at the fawn lying so still. “Oh, he must be in a very deep sleep,” he said. “He won’t run anywhere.”

ටික වේලාවකින් දඩයක්කාරයා ආවා. එතරම් නිශ්චලව වැතිරී සිටි මුව පැටියා දෙස ඔහු බැලුවා. “අනේ, මූ හරිම ගැඹුරු නින්දක,” ඔහු කීවා. “කොහෙවත් දුවන්නේ නැහැ.”

He bent down and loosened the snare from the fawn’s leg.

ඔහු නැමී මුව පැටියාගේ කකුලෙන් මලපත ලිහුවා.

The moment the rope was loose, the fawn leapt up like the wind and bounded away into the trees!

කඹය ලිහිල් වූ සැණින් මුව පැටියා සුළඟ වගේ පැන නැගිට ගස් අතරට පැන දිව්වා!

The hunter stood there with his mouth open.

දඩයක්කාරයා කට ඇරගෙන එතැනම සිටගෙන හිටියා.

The fawn ran straight to his mother and his uncle, safe and well.

මුව පැටියා ආරක්ෂිතව, සුවයෙන් කෙළින්ම අම්මා සහ මාමා ළඟට දිව්වා.

“You learned well, little one,” said the wise old deer proudly. “What we learn carefully can save us when we need it most.”

“පුංචි එකා, ඔයා හොඳින් ඉගෙන ගත්තා,” නුවණැති මහලු මුවා ආඩම්බරයෙන් කීවා. “අපි ප්‍රවේශමෙන් ඉගෙන ගන්න දේ, වඩාත්ම අවශ්‍ය වෙලාවට අපව බේරනවා.”