The Lion, the Tiger and the Cold Wind
සිංහයා, කොටියා සහ සීතල සුළඟ
Māluta Jātaka (No. 17) · මාලුත ජාතකය (අංක 17)
High in the mountains, a lion and a tiger were the best of friends. They shared a cosy cave, not far from the hut of a kind old hermit.
කඳුකරයේ උස තැනක සිංහයෙක් සහ කොටියෙක් හොඳම මිතුරන් වුණා. කාරුණික මහලු තවුසෙකුගේ පැල්පතට නුදුරින් පිහිටි සුවපහසු ගුහාවක ඔවුන් එකට ජීවත් වුණා.
One dark night, when there was only a thin slip of moon, a chilly wind blew into the cave.
එක් අඳුරු රාත්‍රියක, සඳ සිහින් ඉරක් පමණක් වූ වේලාවක, සීතල සුළඟක් ගුහාවට හැමුවා.
“Brrr!” said the tiger, fluffing his stripy fur. “It always gets cold when the moon is dark.”
“බ්‍ර්‍ර්‍ර්!” කොටියා තම ඉරි සහිත ලොම් පුප්පමින් කීවා. “සඳ අඳුරු වන විට හැම වෙලාවෙම සීතලයි.”
A few weeks later, under a big round full moon, the chilly wind blew again.
සති කිහිපයකට පසු, ලොකු රවුම් පුන් සඳක් යට, සීතල සුළඟ නැවත හැමුවා.
“Brrr!” said the lion, shaking his golden mane. “You see? It is cold when the moon is bright!”
“බ්‍ර්‍ර්‍ර්!” සිංහයා තම රන්වන් කේසර සොලවමින් කීවා. “දැක්කද? සඳ දීප්තිමත් වන විට තමයි සීතල!”
“No, it is cold in the dark of the moon!” growled the tiger.
“නැහැ, සඳ අඳුරු කාලයේ තමයි සීතල!” කොටියා ගිගිරුවා.
“No, in the bright of the moon!” roared the lion.
“නැහැ, සඳ දීප්තිමත් කාලයේ!” සිංහයා ගර්ජනා කළා.
They puffed themselves up and glared at each other. A little bird on a branch hid its head under its wing.
ඔවුන් පිම්බී එකිනෙකා දෙස තරහෙන් බැලුවා. අත්තක සිටි පුංචි කුරුල්ලෙක් තම හිස පියාපත යට සඟවා ගත්තා.
At last the lion said, “Let us not fight. Let us ask the wise hermit.”
අන්තිමේදී සිංහයා කීවා, “අපි රණ්ඩු නොවෙමු. අපි නුවණැති තවුසාගෙන් අහමු.”
So the two friends padded down the mountain path to his hut.
ඉතින් මිතුරන් දෙදෙනා කඳු මාවතේ පහළට තවුසාගේ පැල්පතට ගියා.
The hermit listened and smiled. “Friends,” he said, “the cold does not come from the moon at all. It comes from the wind.
තවුසා සවන් දී සිනාසුණා. “මිතුරනි,” ඔහු කීවා, “සීතල එන්නේ සඳෙන් නොවෙයි. එය එන්නේ සුළඟෙන්.
Whenever the wind blows, dark moon or bright moon, it is cold. So you are both right!”
සඳ අඳුරු වුණත් දීප්තිමත් වුණත්, සුළඟ හමන හැම විටම සීතලයි. ඒ නිසා ඔබ දෙදෙනාම හරි!”
The lion and the tiger looked at each other, and burst out laughing.
සිංහයා සහ කොටියා එකිනෙකා දෙස බලා හයියෙන් සිනාසුණා.
“We were both right, and we nearly stopped being friends!” said the tiger. They nuzzled each other happily.
“අපි දෙන්නාම හරි, ඒත් අපි යාළුකම නැති කරගන්නත් ගියා!” කොටියා කීවා. ඔවුන් සතුටින් එකිනෙකා ඉඹ ගත්තා.
That night, when the cold wind blew, they simply curled up close together in their cave and kept each other warm.
එදා රාත්‍රියේ සීතල සුළඟ හමන විට, ඔවුන් ගුහාවේ එකිනෙකා ළඟින් ගුලි වී එකිනෙකා උණුසුම්ව තබා ගත්තා.
Outside, the hermit’s little lamp glowed softly.
පිටත, තවුසාගේ පුංචි පහන මෘදුව දැල්වුණා.
Who was who?
In the story, the wise hermit was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives.
The lesson
Friends can see things differently and both be partly right. It is better to listen and ask than to quarrel.
Let's talk
- What were the lion and the tiger arguing about?
- What did the hermit say really makes it cold?
- What can you do when you and a friend disagree?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ නුවණැති තවුසා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි.
පාඩම
මිතුරන්ට දේවල් වෙනස් විදිහට පේන්න පුළුවන්, දෙදෙනාම යම් තරමකට හරි වෙන්නත් පුළුවන්. රණ්ඩු වෙනවාට වඩා සවන් දී ඇසීම හොඳයි.
අපි කතා කරමු
- සිංහයා සහ කොටියා වාද කළේ මොනවා ගැනද?
- සැබවින්ම සීතල ඇති කරන්නේ මොකක්ද කියා තවුසා කීවේ?
- ඔබ සහ මිතුරෙක් එකඟ නොවන විට ඔබට කළ හැක්කේ මොකක්ද?
Retold for children by Fablewings from the Māluta Jātaka (Jātaka No. 17; English translation ed. E. B. Cowell, vol. I, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.