The Crow and the Peacock

Long ago, some merchants sailed across the sea to a land called Bāveru. In that land there were no birds at all.

බොහෝ කලකට පෙර සමහර වෙළෙන්දෝ මුහුද හරහා බාවේරු නම් දේශයකට යාත්‍රා කළා. ඒ දේශයේ කිසිම කුරුල්ලෙක් හිටියේ නැහැ.

On the mast of their ship sat a glossy black crow.

ඔවුන්ගේ නැවේ කුඹගසේ දිලිසෙන කළු කපුටෙක් වාඩි වී සිටියා.

The people of Bāveru had never seen a bird before. “Look at its shiny feathers!” they cried. “Look at its sharp beak and bright eyes!”

බාවේරු වැසියන් කවදාවත් කුරුල්ලෙක් දැකලා තිබුණේ නැහැ. “එහි දිලිසෙන පිහාටු බලන්න!” ඔවුන් කෑ ගැසුවා. “එහි තියුණු හොටයයි දීප්තිමත් ඇසුයි බලන්න!”

They begged to buy it, and paid a hundred gold coins.

ඔවුන් එය මිලදී ගන්න ආයාචනා කර රන් කාසි සියයක් ගෙව්වා.

The crow was put in a golden cage and fed the finest treats. Everyone came to admire it.

කපුටාව රන් කූඩුවක දමා හොඳම කෑම දුන්නා. හැමෝම එය අගය කරන්න ආවා.

The crow puffed itself up. “I must be the most wonderful bird in the world,” it thought.

කපුටා පිම්බුණා. “මම ලෝකයේ ඉන්න අපූරුම කුරුල්ලා වෙන්න ඕනෑ,” එය සිතුවා.

The next year, the merchants came again. This time they brought a magnificent peacock, who had been trained to dance to music.

ඊළඟ අවුරුද්දේ වෙළෙන්දෝ නැවත ආවා. මේ වතාවේ ඔවුන් සංගීතයට නටන්න පුහුණු කළ අලංකාර මොනරෙක් ගෙනාවා.

When the music played, the peacock spread its shimmering tail like a great fan of jewels and danced.

සංගීතය වාදනය වන විට මොනරා මැණික් පිරුණු විශාල විජිනි පතක් වගේ තම දිලිසෙන පිල් විදහා නැටුවා.

The people gasped. They had never seen anything so beautiful!

මිනිස්සු පුදුමයෙන් හුස්ම ඇද්දා. ඔවුන් කවදාවත් ඒ තරම් ලස්සන දෙයක් දැකලා තිබුණේ නැහැ!

They bought the peacock for a thousand gold coins. From then on, everyone crowded around the peacock.

ඔවුන් රන් කාසි දහසකට මොනරා මිලදී ගත්තා. එතැන් පටන් හැමෝම මොනරා වටේ රැස් වුණා.

Nobody came to see the crow any more. The crow sat alone in its cage, very surprised.

කපුටා බලන්න කවුරුත් ආවේ නැහැ. කපුටා තම කූඩුවේ තනිවම, ගොඩක් පුදුමයෙන් වාඩි වී සිටියා.

One day the cage door was left open, and the crow flew quietly away over the rooftops.

දවසක් කූඩුවේ දොර ඇරලා තිබුණා. කපුටා නිහඬව වහලවල් උඩින් පියාසර කළා.

“They only praised me because they had never seen anything better,” it thought. “Praise comes and goes like the wind.”

“ඔවුන් මට ප්‍රශංසා කළේ ඊට වඩා හොඳ දෙයක් දැකලා නැති නිසා විතරයි,” එය සිතුවා. “ප්‍රශංසාව සුළඟ වගේ ඇවිත් යනවා.”

Later, the crow and the peacock met on a branch at sunset. The peacock was kind and humble, and they became friends.

පසුව, හිරු බසින වේලාවේ කපුටා සහ මොනරා අත්තක් මත හමු වුණා. මොනරා කාරුණික, නිහතමානී වුණා. ඔවුන් මිතුරන් වුණා.

The crow had learned not to be puffed up by praise.

ප්‍රශංසාවට පිම්බී නොසිටීමට කපුටා ඉගෙනගෙන තිබුණා.