The Well in the Desert

Long ago, a wise merchant led a caravan of five hundred carts across a great desert. The sand was so hot by day that they could only travel at night, guided by the stars.

බොහෝ කාලෙකට පෙර, නුවණැති වෙළෙන්දෙක් කරත්ත පන්සියයක ගැල් පෙළක් මහා කාන්තාරයක් හරහා රැගෙන ගියා. දවල්ට වැලි කොතරම් රස්නෙද කියනවා නම්, ඔවුන්ට ගමන් කරන්න පුළුවන් වුණේ රෑට, තරු දෙස බලමින් විතරයි.

They carried just enough water and firewood for the journey.

ගමනට ප්‍රමාණවත් තරම් විතරක් වතුර සහ දර ඔවුන් රැගෙන ගියා.

A pilot walked at the front, reading the stars to find the way. On the last night, with only a little way to go, they threw away their spare water and wood.

ඉදිරියෙන් ගිය මාර්ගෝපදේශකයා මඟ හොයන්න තරු කියෙව්වා. අවසන් රාත්‍රියේ, යන්න තිබුණේ ටික දුරක් බව සිතා, ඔවුන් අමතර වතුර සහ දර විසි කළා.

But the tired pilot fell asleep, and the oxen turned around in the dark.

නමුත් වෙහෙසට පත් මාර්ගෝපදේශකයා නින්දට ගියා. ගොන්නු අඳුරේ ආපසු හැරුණා.

At dawn they saw the same campsite they had left the night before! They had no water and no wood, and the hot sun was rising.

අලුයම ඔවුන් කලින් රෑ අත්හැර ගිය කඳවුර නැවත දැක්කා! ඔවුන් ළඟ වතුර නැහැ, දර නැහැ. උණුසුම් හිරු උදා වෙමින් තිබුණා.

The men lay down under their carts in despair. “We are lost,” they cried.

මිනිස්සු බලාපොරොත්තු අත්හැර කරත්ත යට වැතිර සිටියා. “අපි නැති වුණා,” ඔවුන් කෑ ගැහුවා.

But the merchant did not give up. “If I lose heart, everyone will be lost,” he thought. He walked around the camp and found a patch of kusa grass.

නමුත් වෙළෙන්දා අත්හැරියේ නැහැ. “මම හිත හැරියොත්, හැමෝම නැති වෙනවා,” ඔහු හිතුවා. ඔහු කඳවුර වටේ ඇවිද කුස තණ පඳුරක් සොයා ගත්තා.

“Grass grows only where there is water underneath,” he said. “Bring spades. We will dig here!”

“තණකොළ වැවෙන්නේ යට වතුර තියෙන තැන විතරයි,” ඔහු කීවා. “උදලු ගේන්න. අපි මෙතන හාරමු!”

They dug and dug, sixty cubits deep. Then their spades struck hard rock. The men threw down their tools. “It’s no use!”

ඔවුන් රියන් හැටක් ගැඹුරට හෑරුවා, හෑරුවා. ඉන්පසු ඔවුන්ගේ උදලු තද ගලක වැදුණා. මිනිස්සු ආයුධ බිම දැම්මා. “වැඩක් නැහැ!”

The merchant climbed down and put his ear to the rock. He heard the sound of water flowing beneath it.

වෙළෙන්දා පහළට බැස ගලට කන තැබුවා. ඔහුට ගල යටින් ගලා යන වතුරේ හඬ ඇහුණා.

He called to a young servant boy. “Son, if you give up now, we all give up. Take the iron hammer, go down, and strike the rock!”

ඔහු තරුණ සේවක පිරිමි ළමයෙකුට කතා කළා. “පුතේ, ඔයා දැන් අත්හැරියොත්, අපි හැමෝම අත්හරිනවා. යකඩ මිටිය අරගෙන, පහළට ගිහින් ගලට ගහන්න!”

The boy was brave. He climbed down and struck the rock, again and again and again.

ළමයා නිර්භීතයි. ඔහු පහළට බැස ගලට නැවත නැවතත් ගැහුවා.

Crack! The rock split in two, and a great fountain of cool water shot up as high as a palm tree!

ක්‍රැක්! ගල දෙකට පැළුණා. තල් ගසක් තරම් උසට සිසිල් වතුර උල්පතක් ඉහළට විදුණා!

The men shouted with joy. They drank, they bathed, and they gave water to all the thirsty oxen.

මිනිස්සු ප්‍රීතියෙන් කෑ ගැහුවා. ඔවුන් බිව්වා, නෑවා, පිපාසිත ගොනුන් සියල්ලන්ටම වතුර දුන්නා.

They chopped up spare cart axles for firewood, cooked a meal, and rested. That night they set off again and reached the city safely.

ඔවුන් දර සඳහා අමතර කරත්ත අක්ෂ කපා, ආහාර පිස, විවේක ගත්තා. එදා රෑ ඔවුන් නැවත පිටත් වී ආරක්ෂිතව නුවරට ළඟා වුණා.

They left a flag beside the well, so that every traveller after them would find water too.

පසුව එන හැම මගියෙකුටම වතුර හම්බ වෙන්න, ඔවුන් ළිඳ අසල කොඩියක් තැබුවා.