The Dewdrops

Long ago, early one morning, Prince Yuvañjaya rode through the royal garden in his chariot. Mist hung in the air, and everything sparkled.

බොහෝ කලකට පෙර, එක් අලුයම යුවඤ්ජය කුමරු තම රථයෙන් රාජකීය උයන හරහා ගමන් කළා. වාතයේ මීදුම එල්ලී තිබුණා. හැම දෙයක්ම දිලිසුණා.

Dewdrops shone like tiny pearls on the leaves and on the spider webs, glittering in the first light.

පිනි බිංදු කොළ මතත් මකුළු දැල් මතත් පුංචි මුතු ඇට වගේ පළමු එළියේ දිලිසුණා.

The prince stepped down to look more closely. “How beautiful!” he whispered.

කුමරු හොඳින් බලන්න රථයෙන් බැස්සා. “මොනතරම් ලස්සනද!” ඔහු මිමිණුවා.

But as the sun rose higher, the dewdrops began to fade. One by one, they vanished, until the leaves were dry.

ඒත් හිරු ඉහළට නගිද්දී පිනි බිංදු මැකී යන්න පටන් ගත්තා. කොළ වියළෙනකම් එකින් එක ඒවා නොපෙනී ගියා.

The prince sat quietly under a tree and thought. “Everything changes,” he realised. “Like the dewdrops, nothing stays the same for ever.”

කුමරු ගසක් යට නිශ්ශබ්දව වාඩි වී සිතුවා. “හැම දෙයක්ම වෙනස් වෙනවා,” ඔහුට වැටහුණා. “පිනි බිංදු වගේ කිසිම දෙයක් සදහටම එකම විදිහට තියෙන්නේ නැහැ.”

He went to his father, the king. “Father,” he said, “if everything changes so quickly, I want to spend my time well, being kind and doing good.”

ඔහු තම පියා වූ රජු වෙත ගියා. “තාත්තේ,” ඔහු කීවා, “හැම දෙයක්ම මෙච්චර ඉක්මනින් වෙනස් වෙනවා නම් මට මගේ කාලය හොඳින්, කාරුණිකව, යහපත කරමින් ගත කරන්න ඕනේ.”

The king put his hand on his son’s shoulder and listened thoughtfully. “You have learned something wise from a little drop of water,” he said.

රජු තම පුතාගේ උරහිස මත අත තබා කල්පනාවෙන් ඇහුම්කන් දුන්නා. “ඔයා පුංචි වතුර බිංදුවකින් නුවණැති දෙයක් ඉගෙන ගත්තා,” ඔහු කීවා.

From that day on, the prince treasured every moment. He helped those around him, enjoyed each sunrise, and never wasted a day.

එදා සිට කුමරු හැම මොහොතක්ම වටිනා දෙයක් ලෙස සැලකුවා. ඔහු තමා වටා සිටි අයට උදව් කළා, හැම හිරු උදාවක්ම විඳගත්තා. කවදාවත් දවසක් නාස්ති කළේ නැහැ.