The Dog Who Went Home

Long ago, a kind man in the city had a cheerful brown dog. He fed him rice every day, and the dog was happy and well.

බොහෝ කලකට පෙර, නගරයේ කාරුණික මිනිසෙකුට ප්‍රීතිමත් දුඹුරු බල්ලෙක් හිටියා. ඔහු හැමදාම ඌට බත් දුන්නා. බල්ලා සතුටින්, හොඳ සනීපෙන් හිටියා.

One day a villager bought the dog and led him away on a rope. The dog looked back sadly at his old home.

දවසක් ගම්වාසියෙක් බල්ලාව මිලදී අරගෙන ලණුවකින් එක්කගෙන ගියා. බල්ලා දුකෙන් තම පරණ ගෙදර දිහා ආපසු හැරී බැලුවා.

In the village, the man tied the dog up inside his hut. The dog lay down quietly and waited.

ගමේදී ඒ මිනිසා බල්ලාව තම පැල්පත ඇතුළේ ගැටගැසුවා. බල්ලා නිහඬව වැතිරී බලා හිටියා.

A kind traveller passing by saw him. “Poor dog,” he whispered. “Why don’t you chew through your rope and run home?”

ඒ පැත්තෙන් ගිය කාරුණික මගියෙක් ඌව දැක්කා. “අනේ බල්ලෝ,” ඔහු කොඳුරුවා. “ඇයි ඔයා ලණුව හපලා ගෙදර දුවන්නේ නැත්තේ?”

The dog looked up calmly. “I’m not foolish,” he said. “If I try now, they’ll catch me. I’m waiting for the right moment.”

බල්ලා සන්සුන්ව උඩ බැලුවා. “මම මෝඩ නැහැ,” ඌ කීවා. “දැන් උත්සාහ කළොත් ඔවුන් මාව අල්ලාගනීවි. මම නිවැරදි වෙලාව එනකම් ඉන්නවා.”

That night, when everyone in the hut was fast asleep, the dog quietly nibbled through his rope.

එදා රෑ, පැල්පතේ හැමෝම තද නින්දේ ඉද්දී, බල්ලා නිහඬව තම ලණුව හපා කෑවා.

Then he slipped out of the door and ran along the moonlit road, all the way back to the city.

ඊට පස්සේ ඌ දොරෙන් රිංගලා සඳ එළිය වැටුණු පාර දිගේ නගරය දක්වාම දිව්වා.

His first owner opened the door and found him there, tail wagging. “You came home!” he cried, hugging him tight. And the dog was never sold again.

ඌගේ පළමු අයිතිකාරයා දොර ඇරියම, වලිගය වනමින් ඌ එතන හිටියා. “ඔයා ගෙදර ආවා!” ඔහු කෑගසා ඌව තදින් බදාගත්තා. ඊට පස්සේ කවදාවත් ඌව විකුණුවේ නැහැ.