The Elephant and the Little Dog

The king of Benares had a great royal elephant who lived in a fine stable. Every day he was given delicious rice.

බරණැස් රජුට අලංකාර ඇත්හලක ජීවත් වූ ශ්‍රේෂ්ඨ මඟුල් ඇතෙක් හිටියා. හැමදාම ඔහුට රසවත් බත් දුන්නා.

One day a thin little dog crept into the stable and nibbled the grains that the elephant had dropped.

එක දවසක කෙට්ටු පුංචි බල්ලෙක් ඇත්හලට හොරෙන් ඇවිත් ඇතා බිම දැමූ බත් ඇට කෑවා.

The elephant didn’t mind at all. He let the dog eat beside him every day, and soon the little dog grew plump and happy.

ඇතා ඒ ගැන කිසිසේත් කරදර වුණේ නැහැ. ඔහු හැමදාම බල්ලාට තමා අසල කන්න ඉඩ දුන්නා. ඉක්මනින්ම පුංචි බල්ලා තරබාරු, සතුටු කෙනෙක් වුණා.

They became the best of friends.

ඔවුන් හොඳම යාළුවෝ වුණා.

The elephant would lift the little dog with his trunk and swing him gently. The dog would curl up and sleep against the elephant’s big warm leg.

ඇතා තම හොඬවැලෙන් පුංචි බල්ලාව ඔසවා මෘදුව පද්දනවා. බල්ලා ඇතාගේ ලොකු උණුසුම් කකුලට හේත්තු වී ගුලි වී නිදා ගන්නවා.

Neither of them was ever happy without the other.

එකිනෙකා නැතිව ඔවුන් දෙදෙනාගෙන් කවුරුත් කවදාවත් සතුටු වුණේ නැහැ.

One day a farmer from the countryside saw the dog and bought him from the elephant-keeper. He took him far away to his village.

එක දවසක ගම්බද ගොවියෙක් බල්ලා දැක ඇත්ගොව්වාගෙන් ඔහුව මිලදී ගත්තා. ඔහු බල්ලාව ඈත තම ගමට රැගෙන ගියා.

The little dog looked back sadly all the way.

මුළු පාර පුරාම පුංචි බල්ලා දුකෙන් ආපසු හැරී බැලුවා.

After that, the royal elephant would not eat. He would not drink. He would not bathe. He just stood in his stable with his head hanging down.

ඉන්පසු මඟුල් ඇතා කෑවේ නැහැ. බිව්වේ නැහැ. නෑවේ නැහැ. ඔහු හිස පහත් කරගෙන ඇත්හලේ සිටගෙන හිටියා විතරයි.

The king was worried. “Is my elephant sick?” he asked.

රජු කනස්සල්ලට පත් වුණා. “මගේ ඇතා ලෙඩද?” ඔහු ඇසුවා.

The king sent his wisest minister. The minister looked at the elephant kindly and checked him all over.

රජු තම නුවණැතිම ඇමතියා යැව්වා. ඇමතියා ඇතා දෙස කරුණාවෙන් බලා ඔහුව මුළුමනින්ම පරීක්ෂා කළා.

“He is not sick,” he said. “He is sad. I think he has lost a dear friend.” The keeper told him about the little dog.

“ඔහු ලෙඩ නැහැ,” ඔහු කීවා. “ඔහු දුකෙන්. ආදරණීය මිතුරෙකු නැති වුණා කියලා මට හිතෙනවා.” ඇත්ගොව්වා පුංචි බල්ලා ගැන ඔහුට කීවා.

So the king sent out a message: “Whoever has the royal elephant’s dog must let him go at once!”

ඉතින් රජු පණිවිඩයක් යැව්වා: “මඟුල් ඇතාගේ බල්ලා ළඟ තියාගෙන ඉන්න අය වහාම ඔහුව නිදහස් කළ යුතුයි!”

The farmer heard and set the little dog free. The dog ran and ran all the way back to Benares.

ගොවියාට එය ඇසී පුංචි බල්ලාව නිදහස් කළා. බල්ලා බරණැසට එනතුරුම දිව්වා, දිව්වා.

He burst into the stable, barking with joy. The elephant trumpeted, lifted his friend high onto his head, and danced.

ඔහු සතුටින් බුරමින් ඇත්හලට කඩා වැදුණා. ඇතා කුංචනාද කර, තම මිතුරා හිසට උඩින් ඔසවා, නැටුවා.

From that day the elephant ate well again, and the two friends were never parted.

එදා සිට ඇතා නැවත හොඳින් කෑවා. මිතුරන් දෙදෙනා කවදාවත් වෙන් වුණේ නැහැ.