The Elephant Who Cared for His Mother

High in the Himalayas lived a magnificent white elephant, as white as a silver mountain, and leader of eighty thousand elephants.

හිමාලයේ උසින්, රිදී කන්දක් තරම් සුදු පාට, ඇතුන් අසූදහසක නායකයා වූ අපූරු සුදු ඇතෙක් ජීවත් වුණා.

But his mother was old and blind, and she could not find food for herself.

නමුත් ඔහුගේ අම්මා මහලුයි, අන්ධයි. ඇයට තනියම කෑම හොයාගන්න බැරි වුණා.

Every day the white elephant sent the sweetest fruit to his mother. But the other elephants ate it on the way!

හැමදාම සුදු ඇතා පැණිරසම පලතුරු අම්මාට යැව්වා. නමුත් අනෙක් ඇතුන් ඒවා මග දී කෑවා!

So he decided to leave the herd. At midnight he led his mother to a quiet cave beside a lake on Mount Caṇḍoraṇa, and cared for her himself.

ඉතින් ඔහු රංචුවෙන් ඉවත් වෙන්න තීරණය කළා. මැදියම් රැයේ ඔහු අම්මාව චණ්ඩෝරණ පර්වතයේ විලක් අසල නිස්කලංක ගුහාවකට එක්කන් ගිහින්, ඔහුම ඇයව රැකබලා ගත්තා.

One day he found a forester from Benares, lost and crying in the jungle. He had wandered for seven days.

එක දවසක ඔහු වනයේ මං මුළා වී අඬමින් සිටි බරණැස් වනපාලකයෙක් සොයාගත්තා. ඔහු දින හතක් ඇවිද ඇවිද හිටියා.

The kind elephant lifted him onto his back and carried him all the way out of the forest.

කරුණාවන්ත ඇතා ඔහුව පිටට ඔසවාගෙන වනයෙන් එළියටම රැගෙන ගියා.

But the forester was not grateful. The king’s own royal elephant had just died, and the forester rushed to the palace.

නමුත් වනපාලකයා කෘතඥ වුණේ නැහැ. රජුගේම රාජකීය ඇතා ඒ වෙලාවේ මිය ගොස් තිබුණා. වනපාලකයා මාලිගාවට දිව්වා.

“I know where there is a perfect white elephant, fit for a king!” he said.

“රජෙකුට ගැළපෙන, පරිපූර්ණ සුදු ඇතෙක් ඉන්න තැන මම දන්නවා!” ඔහු කීවා.

The king’s trainers came to the lake. The white elephant was strong enough to scatter them all, but he did not want to hurt anyone.

රජුගේ ඇත් පුහුණුකරුවන් විල ළඟට ආවා. සුදු ඇතාට ඔවුන් හැමෝම විසුරුවන්න තරම් ශක්තිය තිබුණා, ඒත් ඔහුට කාටවත් හානි කරන්න ඕනෑ වුණේ නැහැ.

He let them lead him away, thinking only of his mother waiting alone in the cave.

ගුහාවේ තනියම බලාගෙන ඉන්න අම්මා ගැන විතරක් හිතමින්, ඔහු ඔවුන්ට තමන්ව රැගෙන යන්න දුන්නා.

In the palace, the king gave him the finest food on golden plates. But the white elephant would not eat a single bite.

මාලිගාවේදී රජු ඔහුට රන් තැටිවල හොඳම කෑම දුන්නා. නමුත් සුදු ඇතා එක කටක්වත් කෑවේ නැහැ.

“Why won’t you eat?” asked the king.

“ඔබ කන්නේ නැත්තේ ඇයි?” රජු ඇසුවා.

“My mother is old and blind,” said the elephant. “She is alone with no one to feed her. How can I eat while she is hungry?”

“මගේ අම්මා මහලුයි, අන්ධයි,” ඇතා කීවා. “ඇයට කෑම දෙන්න කවුරුත් නැතිව ඇය තනියම. ඇය බඩගින්නේ ඉද්දී මම කොහොමද කන්නේ?”

The king’s heart was moved. “Set him free,” he ordered. “Let him go home to his mother.”

රජුගේ හදවත උණු වුණා. “ඔහුව නිදහස් කරන්න,” ඔහු අණ කළා. “ඔහුට අම්මා ළඟට යන්න දෙන්න.”

The white elephant hurried home. He filled his trunk with cool water from the lake and gently sprinkled it over his mother.

සුදු ඇතා ඉක්මනින් ගෙදර ආවා. ඔහු විලේ සිසිල් වතුරෙන් සොඬය පුරවාගෙන මෘදුව අම්මා උඩට ඉස්සා.

“Is that you, my son?” she cried. “It is, Mother,” he said. “I am home.” And he cared for her lovingly for the rest of her life.

“ඒ ඔයාද, මගේ පුතේ?” ඇය කෑ ගැහුවා. “ඔව්, අම්මේ,” ඔහු කීවා. “මම ගෙදර ආවා.” ඔහු ඇගේ ජීවිත කාලය පුරාම ආදරයෙන් ඇයව රැකබලා ගත්තා.