The Garuḍa and the Nāga

High above the mountains flew a mighty Garuḍa, a great golden bird-king. Far below, in the rivers and lakes, lived the Nāgas, the serpent people.

කඳුවලට ඉහළින් බලවත් ගුරුළෙක් පියාඹා ගියා, ශ්‍රේෂ්ඨ රන් කුරුළු රජෙක්. ඈත පහළ ගංගාවල සහ විල්වල නාගයෝ ජීවත් වුණා.

For as long as anyone could remember, Garuḍas and Nāgas had been enemies.

කාටත් මතක ඇති කාලයක සිටම ගුරුළන් සහ නාගයන් සතුරෝ.

One day the Garuḍa swooped down toward a Nāga by a river. The Nāga fled as fast as he could.

එක දවසක ගුරුළා ගඟක් අසල සිටි නාගයෙකු දෙසට පහත් වී පියාඹා ආවා. නාගයා හැකි තරම් වේගයෙන් පලා ගියා.

He slid across the grass towards a quiet hermitage where a kind hermit lived.

ඔහු කාරුණික තවුසෙකු ජීවත් වූ නිස්කලංක ආශ්‍රමයක් දෙසට තණකොළ හරහා ලිස්සා ගියා.

The hermit’s robe was hanging out to dry on a line. The Nāga made himself small and wrapped himself up inside its folds.

තවුසාගේ සිවුර වේලෙන්න රැහැනක එල්ලා තිබුණා. නාගයා තමාව කුඩා කරගෙන එහි නැමි ඇතුළේ ඔතා ගත්තා.

The Garuḍa landed with a great rush of wings, looking everywhere.

ගුරුළා මහා පියාපත් සුළඟක් එක්ක බිමට බැස හැම තැනම බැලුවා.

He saw the Nāga’s tail peeping out of the hermit’s robe. But he stopped.

තවුසාගේ සිවුරෙන් එළියට පෙනෙන නාගයාගේ වලිගය ඔහු දැක්කා. නමුත් ඔහු නැවතුණා.

“This is a holy man’s robe,” he thought. “I will not touch it, out of respect.” So he waited, his wings folded.

“මේ සිල්වත් කෙනෙකුගේ සිවුරක්,” ඔහු හිතුවා. “ගෞරවය නිසා මම මේක අල්ලන්නේ නැහැ.” ඉතින් ඔහු පියාපත් හකුළාගෙන බලා සිටියා.

The hermit came out of his hut and saw them both: the trembling Nāga and the waiting Garuḍa.

තවුසා තම පැලෙන් එළියට ඇවිත් දෙදෙනාවම දැක්කා: වෙව්ලන නාගයා සහ බලා සිටින ගුරුළා.

“Friends,” he said gently, “why must you always be enemies? Sit down with me, both of you.”

“මිත්‍රවරුනි,” ඔහු මෘදුව කීවා, “ඔයාලා හැමදාම සතුරන් වෙන්න ඕනෑ ඇයි? දෙන්නම මා සමඟ වාඩි වෙන්න.”

The Nāga crept out of the robe. The Garuḍa sat on a rock. And the hermit talked to them about loving-kindness, and how anger only brings more anger.

නාගයා සිවුරෙන් එළියට බඩගා ආවා. ගුරුළා ගලක් මත වාඩි වුණා. තවුසා ඔවුන්ට මෛත්‍රිය ගැනත්, කෝපය තවත් කෝපයක් පමණක් ගෙන එන හැටි ගැනත් කතා කළා.

They both listened quietly.

දෙදෙනාම නිහඬව ඇහුම්කන් දුන්නා.

“I am tired of chasing,” said the Garuḍa. “And I am tired of running,” said the Nāga.

“මට පන්නන එක මහන්සියි,” ගුරුළා කීවා. “මට දුවන එක මහන්සියි,” නාගයා කීවා.

So, there in front of the hermit, they promised to be friends from that day on.

ඉතින් තවුසා ඉදිරියේම, එදා සිට මිතුරන් වන බවට ඔවුන් පොරොන්දු වුණා.

After that, the Garuḍa would fly over the river and call a greeting, and the Nāga would rise from the water and wave back.

ඉන්පසු ගුරුළා ගඟ උඩින් පියාඹා ආචාර කරනවා. නාගයා වතුරෙන් මතු වී අත වනනවා.

And they lived in friendship, all because a kind hermit helped them make peace.

කාරුණික තවුසෙකු සමාදාන වෙන්න උදව් කළ නිසා ඔවුන් මිත්‍රත්වයෙන් ජීවත් වුණා.