The Elephant Who Listened

The King of Benares had a royal elephant called Mahilāmukha, which means “Gentle Face”. He was so kind and calm that children could stroke his trunk.

බරණැස් රජුට “මෘදු මුහුණ” යන අරුත ඇති මහිලාමුඛ නම් මඟුල් ඇතෙක් හිටියා. ඔහු කොතරම් කාරුණික, සන්සුන්ද කියනවා නම්, ළමයින්ට ඔහුගේ හොඬවැල අතගාන්න පුළුවන්.

Everyone in the palace loved him.

මාලිගාවේ හැමෝම ඔහුට ආදරය කළා.

One night, a gang of rough men met in secret right beside the elephant’s stable. They talked late into the night in harsh voices.

එක රැයක රළු මිනිසුන් කණ්ඩායමක් ඇත්හල අසලම රහසින් එකතු වුණා. ඔවුන් රළු හඬින් රෑ බොහෝ වෙලා කතා කළා.

“Be tough! Be cruel! Never show kindness!” they growled to each other.

“තද වෙන්න! දරුණු වෙන්න! කවදාවත් කරුණාව පෙන්වන්න එපා!” ඔවුන් එකිනෙකාට ගෙරෙව්වා.

Mahilāmukha listened in the dark. “They must be teaching me,” he thought. “This must be how I should behave.”

මහිලාමුඛ අඳුරේ ඇහුම්කන් දුන්නා. “ඔවුන් මට උගන්නනවා වෙන්න ඕනෑ,” ඔහු හිතුවා. “මම හැසිරිය යුත්තේ මෙහෙම වෙන්න ඕනෑ.”

The men came back night after night, and the elephant listened every time.

මිනිස්සු රෑ ගණනක් ආයෙ ආයෙත් ආවා. ඇතා හැම වතාවකම ඇහුම්කන් දුන්නා.

Soon gentle Mahilāmukha changed. He trumpeted angrily, stamped his feet and chased his keepers out of the stable.

ඉක්මනින්ම මෘදු මහිලාමුඛ වෙනස් වුණා. ඔහු කේන්තියෙන් කුංචනාද කළා, පාද ගැසුවා, ඇත්ගොව්වන්ව ඇත්හලෙන් එළියට පන්නා දැම්මා.

Nobody dared go near him. The king was very worried.

කිසිවෙකුට ඔහු ළඟට යන්න බය වුණා. රජු ඉතා කනස්සල්ලට පත් වුණා.

The king sent his wise minister to find out why. The minister checked the elephant carefully. “He isn’t sick,” he said.

හේතුව සොයන්න රජු නුවණැති ඇමතියා යැව්වා. ඇමතියා ඇතා ප්‍රවේශමෙන් පරීක්ෂා කළා. “ඔහු ලෙඩ නැහැ,” ඔහු කීවා.

Then he asked the guards, “Has anyone been near the stable at night?” “Yes,” they said. “Some rough men meet here and talk.”

ඉන්පසු ඔහු ආරක්ෂකයන්ගෙන් ඇසුවා, “රෑට කවුරුහරි ඇත්හල ළඟට ආවද?” “ඔව්,” ඔවුන් කීවා. “රළු මිනිස්සු කීප දෙනෙක් මෙහි එකතු වී කතා කරනවා.”

“That explains it!” said the minister. “The elephant has been listening to harsh words, and he has become harsh too.

“ඒකයි හේතුව!” ඇමතියා කීවා. “ඇතා රළු වචනවලට ඇහුම්කන් දී, ඔහුත් රළු වෙලා.

Let us give him good words to hear instead.”

ඒ වෙනුවට අපි ඔහුට අහන්න හොඳ වචන දෙමු.”

So every evening, wise and gentle people came and sat beside the stable. They talked softly about patience, kindness and not hurting anyone.

ඉතින් හැම සවසකම නුවණැති, මෘදු අය ඇවිත් ඇත්හල අසල වාඩි වුණා. ඔවුන් ඉවසීම, කරුණාව සහ කාටවත් රිදවීම නොකිරීම ගැන මෘදුව කතා කළා.

Mahilāmukha listened. “Oh,” he thought. “This must be how I should behave.”

මහිලාමුඛ ඇහුම්කන් දුන්නා. “ඔහ්,” ඔහු හිතුවා. “මම හැසිරිය යුත්තේ මෙහෙම වෙන්න ඕනෑ.”

Day by day he grew gentle again, until the children could stroke his trunk once more.

දවසින් දවස ඔහු නැවත මෘදු වුණා. ළමයින්ට ආයෙත් ඔහුගේ හොඬවැල අතගාන්න පුළුවන් වෙනකම්.

The king rewarded his wise minister. “What we hear every day shapes who we become,” the minister said.

රජු තම නුවණැති ඇමතියාට ත්‍යාග දුන්නා. “අපි හැමදාම අහන දේ අපි වෙන කෙනා හැඩගස්වනවා,” ඇමතියා කීවා.