The Goatherd and the Deer

Long ago, a young goatherd lived on a green hillside. Every day he cared for his goats, and they loved him.

බොහෝ කලකට පෙර, තරුණ එළු එඬේරෙක් කොළ පැහැති කඳු බෑවුමක ජීවත් වුණා. හැමදාම ඔහු තම එළුවන් රැකබලා ගත්තා. ඔවුන් ඔහුට ආදරය කළා.

When the rainy season came, a herd of beautiful wild deer arrived and sheltered near his camp.

වැසි කාලය ආ විට ලස්සන වල් මුව රංචුවක් ඇවිත් ඔහුගේ කඳවුර අසල නැවතුණා.

The goatherd was dazzled by the graceful deer. He gave them the best, sweetest grass and spent all his time admiring them.

ලාලිත්‍යමය මුවන් දැක එඬේරා මවිත වුණා. ඔහු ඔවුන්ට හොඳම, මිහිරිම තණකොළ දුන්නා. ඔහුගේ මුළු කාලයම ඔවුන් අගය කරමින් ගත කළා.

Meanwhile, his own goats stood behind him, thin and hungry, but he hardly noticed them.

මේ අතර, ඔහුගේම එළුවෝ කෙට්ටු වී බඩගින්නේ ඔහු පිටුපස සිටියා. ඒත් ඔහු ඔවුන්ව දුටුවේත් නැති තරම්.

A wise old villager shook his head. “Don’t forget your old friends for new ones,” he warned. “The deer are only visiting. Your goats have always been with you.”

නුවණැති මහලු ගැමියෙක් හිස සෙලෙව්වා. “අලුත් අය වෙනුවෙන් පරණ මිතුරන්ව අමතක කරන්න එපා,” ඔහු අවවාද කළා. “මුවෝ ආවේ ටික කාලෙකට විතරයි. ඔයාගේ එළුවෝ හැම විටම ඔයා ළඟ හිටියා.”

When spring came, the deer bounded away into the mountains without even looking back.

වසන්තය ආ විට මුවෝ ආපසු හැරී බලන්නේවත් නැතිව කඳුකරයට පැන ගියා.

And his goats? They had wandered off to a kinder neighbour’s field. The goatherd was left all alone.

ඔහුගේ එළුවෝ? ඔවුන් වඩා කාරුණික අසල්වැසියෙකුගේ කෙතට ගිහින්. එඬේරා තනිවම ඉතිරි වුණා.

The goatherd went after his goats. “I’m sorry,” he said, and he fed them the best grass he could find. One by one, they came home. And he never neglected his old friends again.

එඬේරා තම එළුවන් පස්සේ ගියා. “මට සමාවෙන්න,” ඔහු කියා, හොයාගත හැකි හොඳම තණකොළ ඔවුන්ට කැව්වා. එකින් එක ඔවුන් ගෙදර ආවා. ඔහු ආයෙත් කවදාවත් තම පරණ මිතුරන්ව නොසලකා හැරියේ නැහැ.