The Golden Deer

Deep in a forest by the Ganges lived a deer like no other. His coat shone like polished gold, his hooves gleamed like lacquer, and his eyes sparkled like jewels.

ගංගා නදිය අසල වනයක ගැඹුරේ, වෙනත් කිසිවෙක් වගේ නොවන මුවෙක් ජීවත් වුණා. ඔහුගේ සම ඔප දැමූ රන් වගේ දිලිසුණා, කුර ලාක්ෂා වගේ බැබළුණා, ඇස් මැණික් වගේ දිදුලුණා.

He knew that people would hunt him for his beauty, so he lived hidden and alone.

ඔහුගේ ලස්සන නිසා මිනිස්සු ඔහුව දඩයම් කරන බව ඔහු දැනගෙන හිටියා. ඒ නිසා ඔහු සැඟවී, තනියම ජීවත් වුණා.

One night he heard a cry from the river. “Help! Save me!” A young man was being swept away in the dark water.

එක රැයක ඔහුට ගඟෙන් කෑගැසීමක් ඇහුණා. “උදව්! මාව බේරගන්න!” තරුණයෙක් අඳුරු වතුරේ ගසාගෙන යමින් සිටියා.

The golden deer did not think of the danger. He swam out into the flood.

රන් මුවා අනතුර ගැන හිතුවේ නැහැ. ඔහු ගංවතුරට පීනුවා.

“Hold on to my back,” said the deer. He carried the man safely to the shore and warmed him by a fire.

“මගේ පිටේ එල්ලෙන්න,” මුවා කීවා. ඔහු මිනිසාව ආරක්ෂිතව ඉවුරට ගෙනැවිත් ගින්නක් ළඟ උණුසුම් කළා.

“How can I ever thank you?” cried the young man. “Only promise me one thing,” said the deer. “Never tell anyone where I live.” “I promise!”

“මම ඔබට ස්තූති කරන්නේ කොහොමද?” තරුණයා කෑ ගැහුවා. “මට එක පොරොන්දුවක් විතරක් දෙන්න,” මුවා කීවා. “මම ඉන්න තැන කාටවත් කියන්න එපා.” “මම පොරොන්දු වෙනවා!”

Not long after, the queen of Benares dreamed of a golden deer that taught the truth. “I must hear him speak!” she told the king.

ටික කලකට පසු, බරණැස් බිසවට සත්‍යය දේශනා කළ රන් මුවෙකු ගැන සිහිනයක් පෙනුණා. “මට එයා කතා කරනවා අහන්න ඕනෑ!” ඇය රජුට කීවා.

The king announced a great reward: gold, a village and fine horses to anyone who could find the golden deer.

රජු මහා ත්‍යාගයක් ප්‍රකාශ කළා: රන් මුවා සොයා දෙන ඕනෑම කෙනෙකුට රත්තරන්, ගමක් සහ හොඳ අශ්වයින්.

The young man heard about the reward, and he forgot his promise. “I know where the golden deer lives!” he told the king.

තරුණයාට ත්‍යාගය ගැන ආරංචි වුණා. ඔහුට තම පොරොන්දුව අමතක වුණා. “රන් මුවා ඉන්න තැන මම දන්නවා!” ඔහු රජුට කීවා.

The king set off with his archers, and the young man showed the way.

රජු දුනුවායන් සමඟ පිටත් වුණා. තරුණයා මග පෙන්නුවා.

The king raised his bow. But the golden deer stepped forward and spoke in a clear, human voice.

රජු දුන්න එසෙව්වා. නමුත් රන් මුවා ඉදිරියට පැමිණ පැහැදිලි මිනිස් හඬින් කතා කළා.

“Wait, great king! Who told you where I live?” The king pointed at the young man. “I saved his life,” said the deer softly, “and he promised to keep my secret.”

“ඉන්න, මහරජතුමනි! මම ඉන්න තැන ඔබට කීවේ කවුද?” රජු තරුණයා පෙන්නුවා. “මම එයාගේ ජීවිතය බේරුවා,” මුවා මෘදුව කීවා, “එයා මගේ රහස රකින්න පොරොන්දු වුණා.”

The king was ashamed for the young man. He lowered his bow. “You may go free, golden one,” he said. “And I will punish this promise-breaker.”

රජුට තරුණයා ගැන ලැජ්ජා හිතුණා. ඔහු දුන්න පහත් කළා. “රන්වන් එකා, ඔබ නිදහස්,” ඔහු කීවා. “මේ පොරොන්දු කඩන්නාට මම දඬුවම් කරනවා.”

“Please don’t,” said the deer. “Forgive him. Let him go.”

“කරුණාකරලා එපා,” මුවා කීවා. “එයාට සමාව දෙන්න. එයාට යන්න දෙන්න.”

The king was amazed by such kindness. He took the golden deer to the palace, where the deer taught the queen and all the people about truth and goodness.

එවැනි කරුණාවක් ගැන රජු විස්මයට පත් වුණා. ඔහු රන් මුවා මාලිගාවට කැඳවාගෙන ගියා. එහිදී මුවා බිසවට සහ සියලු ජනතාවට සත්‍යය සහ යහපත ගැන කියා දුන්නා.

Then the king made a law: no creature in his kingdom would ever be hunted again.

ඉන්පසු රජු නීතියක් පැනෙව්වා: තම රාජ්‍යයේ කිසිම සතෙක් ආයෙත් දඩයම් නොකළ යුතුයි.