The Golden Duck and the Crow
රන්වන් හංසයා සහ කපුටා
Cakkavāka Jātaka (No. 451) · චක්කවාක ජාතකය (අංක 451)
Long ago, a beautiful golden duck lived on a river full of lotus flowers. Her feathers glowed like the morning sun.
බොහෝ කලකට පෙර, නෙළුම් මල් පිරුණු ගඟක ලස්සන රන්වන් හංසයෙක් ජීවත් වුණා. ඇගේ පිහාටු උදෑසන හිරු වගේ දිලිසුණා.
A scruffy crow watched her from a branch, feeling jealous. His own feathers were dull and messy.
අවුල් කපුටෙක් අත්තක සිට ඊර්ෂ්‍යාවෙන් ඇය දෙස බලා සිටියා. ඔහුගේම පිහාටු අඳුරු, අවුල්.
“Golden duck,” he called, “why are you so beautiful? You must eat the finest food in the land!”
“රන්වන් හංසයා,” ඔහු කෑ ගැසුවා, “ඔයා මෙච්චර ලස්සන ඇයි? ඔයා රටේ තියෙන හොඳම කෑම කනවා ඇති!”
The duck laughed gently. “No,” she said. “I eat simple water plants. But I eat them calmly, I harm no one, and I live in peace.”
හංසයා මෘදුව සිනාසුණා. “නැහැ,” ඇය කීවා. “මම කන්නේ සරල ජල පැලෑටි. ඒත් මම ඒවා සන්සුන්ව කනවා, කාටවත් හානියක් කරන්නේ නැහැ, සාමයෙන් ජීවත් වෙනවා.”
“But I eat all sorts of things!” said the crow. And off he flew to grab some scraps, squabbling and squawking with the other crows until feathers flew everywhere.
“ඒත් මම හැම ජාතියම කනවා!” කපුටා කීවා. ඔහු කෑලි ඩැහැගන්න පියාසර කළා. අනිත් කපුටන් සමඟ රණ්ඩු වෙමින් කෑ ගසමින් හැම තැනම පිහාටු විසිරෙනකම් සටන් කළා.
When he came back, tired and ruffled, the duck spoke kindly. “It isn’t what we eat that makes us shine,” she said. “It’s how we live. Always grabbing, worrying and fighting makes anyone look tired.”
ඔහු මහන්සි වී, අවුල් වී ආපසු ආ විට හංසයා කාරුණිකව කතා කළා. “අපව බබළවන්නේ අපි කන දේ නෙවෙයි,” ඇය කීවා. “අපි ජීවත් වෙන විදිහයි. නිතරම ඩැහැගැනීම, කනස්සල්ල, සටන් කිරීම ඕනෑම කෙනෙක්ව මහන්සි වගේ පෙන්වනවා.”
The crow thought about it. The next day, he tried something new. He ate slowly, and he even shared a scrap with a small sparrow.
කපුටා ඒ ගැන සිතුවා. පසුදා ඔහු අලුත් දෙයක් උත්සාහ කළා. ඔහු සෙමින් කෑවා. පුංචි ගේ කුරුල්ලෙකු සමඟ කෑලියක් බෙදා පවා ගත්තා.
He felt calmer and happier than he had in a long time. And as the sun set, the duck and the crow sat side by side on the riverbank, at peace.
ඔහුට බොහෝ කාලෙකින් නොදැනුණු තරම් සන්සුන්, සතුටක් දැනුණා. හිරු බසිද්දී හංසයා සහ කපුටා ගං ඉවුරේ අසල්වැසිව සාමයෙන් වාඩි වී සිටියා.
Who was who?
In the story, the golden duck was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives.
The lesson
Real beauty comes from living kindly and peacefully, not from what we have or eat.
Let's talk
- Why did the crow think the duck was golden?
- What did the duck say really makes us shine?
- What helps you feel calm and peaceful?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ රන්වන් හංසයා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි.
පාඩම
සැබෑ ලස්සන එන්නේ අපට තියෙන දෙයින් හෝ අපි කන දෙයින් නොව කාරුණිකව, සාමයෙන් ජීවත් වීමෙනුයි.
අපි කතා කරමු
- හංසයා රන්වන් වෙන්නේ ඇයි කියා කපුටා සිතුවේ?
- ඇත්තටම අපව බබළවන්නේ මොකක්ද කියා හංසයා කීවේ?
- ඔබට සන්සුන්, සාමකාමී බවක් දැනෙන්න උදව් කරන්නේ මොකක්ද?
Retold for children by Fablewings from the Cakkavāka Jātaka (Jātaka No. 451; English translation ed. E. B. Cowell, vol. IV, 1901, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.