The Golden Mountain

Long ago, two golden geese brothers flew over the snowy mountains, looking for a place to rest.

බොහෝ කලකට පෙර, රන්වන් හංස සහෝදරයන් දෙදෙනෙක් විවේක ගැනීමට තැනක් සොයමින් හිම කඳු උඩින් පියාඹා ගියා.

They landed on a great mountain where everything glowed gold: the rocks, the trees, even the water.

ඔවුන් හැම දෙයක්ම රන්වන්ව බබළන විශාල කන්දකට ගොඩ බැස්සා: ගල්, ගස්, වතුර පවා.

The younger goose looked around in wonder. A crow, an owl and a peacock were all there, and they all looked golden too!

බාල හංසයා පුදුමයෙන් වටපිට බැලුවා. කපුටෙක්, බස්සෙක් සහ මොනරෙක් එහි හිටියා. ඔවුනුත් හැමෝම රන්වන් පාටයි!

“Brother,” said the younger goose, “why do we all look the same here?”

“අයියේ,” බාල හංසයා කීවා, “ඇයි අපි හැමෝම මෙහෙදී එක වගේ පේන්නේ?”

“It is the mountain’s light,” said the elder goose gently. “Here, the kind bird who shares and the greedy bird who grabs both shine exactly the same.”

“ඒ කන්දේ ආලෝකය,” වැඩිමල් හංසයා මෘදුව කීවා. “මෙහේ බෙදාගන්නා කාරුණික කුරුල්ලාත් උදුරාගන්නා කෑදර කුරුල්ලාත් දෙන්නම එක විදිහටම බබළනවා.”

“A place where good and unkind are treated alike is not a place to stay,” he said. “What matters is how we live, not how we look.”

“යහපත් අයටත් අකාරුණික අයටත් එක විදිහට සලකන තැනක් නැවතී සිටිය යුතු තැනක් නෙවෙයි,” ඔහු කීවා. “වැදගත් වෙන්නේ අපි පේන විදිහ නොව අපි ජීවත් වෙන විදිහයි.”

So the two geese spread their wings and took off from the golden mountain together.

ඉතින් හංසයන් දෙදෙනා පියාපත් විහිදා එකට රන් කන්දෙන් පියාඹා ගියා.

They landed at a peaceful lake, where the other birds welcomed them and thanked them for their kindness. “This,” said the elder goose, “is a good home.”

ඔවුන් සාමකාමී විලකට ගොඩ බැස්සා. එහි සිටි අනෙක් කුරුල්ලන් ඔවුන්ව පිළිගෙන ඔවුන්ගේ කරුණාවට ස්තූති කළා. “මේක,” වැඩිමල් හංසයා කීවා, “හොඳ නිවසක්.”