The Golden Peacock’s Morning Prayer

On a high golden mountain lived a peacock whose feathers shone like gold. Every morning, as the sun rose, he sang a blessing to the sun and to all the Buddhas.

උස රන්වන් කන්දක පිහාටු රන් වගේ බැබළුණු මොණරෙක් ජීවත් වුණා. හැම උදෑසනකම ඉර නගිද්දී ඔහු හිරුටත්, සියලු බුදුවරුන්ටත් ආශීර්වාද ගීයක් ගැයුවා.

Every evening, as the sun set, he sang it again. The blessing kept him safe all day and all night.

හැම සවසකම ඉර බසිද්දී ඔහු එය නැවත ගැයුවා. ඒ ආශීර්වාදය මුළු දවාලම, මුළු රැයම ඔහුව ආරක්ෂා කළා.

Far away, a queen dreamed of a golden peacock who spoke about goodness. “Please find him for me,” she asked the king.

ඈත රටක බිසවකට යහපත ගැන කතා කළ රන් මොණරෙක් ගැන සිහිනයක් පෙනුණා. “කරුණාකරලා මට එයාව හොයලා දෙන්න,” ඇය රජුගෙන් ඉල්ලුවා.

The king sent his best hunter. But the peacock always remembered his blessing, and no snare could ever catch him.

රජු තම හොඳම දඩයක්කාරයා යැව්වා. නමුත් මොණරාට ඔහුගේ ආශීර්වාදය හැමදාම මතක තිබුණා. කිසිම මලපතකට ඔහුව අල්ලන්න බැරි වුණා.

Years and years went by. A story spread that the golden peacock was magic, and king after king sent hunters to the mountain.

අවුරුදු ගණනාවක් ගෙවී ගියා. රන් මොණරා මායාකාරී කෙනෙක් කියා කතාවක් පැතිරුණා. රජවරු එකිනෙකා කන්දට දඩයක්කාරයින් යැව්වා.

All of them came home with empty hands.

ඔවුන් සියල්ලෝම හිස් අතින් ආපසු ආවා.

At last one clever hunter brought a tame peahen with him. At dawn, she began to call sweetly from the trees.

අන්තිමට එක් දක්ෂ දඩයක්කාරයෙක් හීලෑ මොණර දෙනක් රැගෙන ආවා. අළුයම ඇය ගස් අතරින් මිහිරිව නාද කරන්න පටන් ගත්තා.

The golden peacock heard her, and he was so curious that he forgot to sing his morning blessing.

රන් මොණරාට එය ඇසුණා. ඔහු කොතරම් කුතුහලයට පත් වුණාද කියනවා නම්, උදෑසන ආශීර්වාද ගීය ගයන්න ඔහුට අමතක වුණා.

He hurried towards the call, and his foot slipped into the hunter’s snare.

ඔහු ඒ හඬ දෙසට ඉක්මනින් ගියා. ඔහුගේ පාදය දඩයක්කාරයාගේ මලපතට ලිස්සා ගියා.

The hunter carried him carefully to the palace, and the king came out to see the shining bird.

දඩයක්කාරයා ඔහුව ප්‍රවේශමෙන් මාලිගාවට රැගෙන ගියා. බැබළෙන කුරුල්ලා බලන්න රජු එළියට ආවා.

“Why did you want to catch me?” the peacock asked. “They say that whoever has you will live forever,” said the king.

“ඔබට මාව අල්ලන්න ඕනෑ වුණේ ඇයි?” මොණරා ඇසුවා. “ඔබ ළඟ තියාගන්න කෙනා සදහටම ජීවත් වෙනවා කියලා කියනවා,” රජු කීවා.

The peacock smiled. “I cannot make anyone live forever,” he said. “I am golden only because, long ago, I was a king who kept the precepts and did good.”

මොණරා සිනාසුණා. “මට කාවවත් සදහටම ජීවත් කරවන්න බැහැ,” ඔහු කීවා. “මම රන්වන් වුණේ, බොහෝ කලකට පෙර සිල් රැකපු, යහපත කරපු රජෙක් වුණු නිසා විතරයි.”

To prove it, he told the king where to find his old golden chariot, hidden at the bottom of a lake. The king’s men searched, and there it was, shining under the water!

එය ඔප්පු කිරීමට, විලක පතුලේ සැඟවී තිබූ ඔහුගේ පැරණි රන් රථය සොයාගත හැකි තැන ඔහු රජුට කීවා. රජුගේ සේවකයෝ සෙව්වා. එය වතුර යට බැබළෙමින් තිබුණා!

The king believed him, and listened to his teaching about living a good life.

රජු ඔහුව විශ්වාස කළා. යහපත් ජීවිතයක් ගත කිරීම ගැන ඔහුගේ ඉගැන්වීමට ඇහුම්කන් දුන්නා.

Then the king set the golden peacock free. He flew home to his mountain, and from that day he never once forgot his morning and evening blessing.

ඉන්පසු රජු රන් මොණරා නිදහස් කළා. ඔහු තම කන්දට පියාඹා ගියා. එදා සිට උදෑසන සහ සවස ආශීර්වාද ගීය ගයන්න ඔහුට එක වතාවක්වත් අමතක වුණේ නැහැ.

He sang it every sunrise and every sunset, and he was always safe.

හැම හිරු උදාවකම, හැම හිරු බැසීමකම ඔහු එය ගැයුවා. ඔහු හැමදාම ආරක්ෂිතව සිටියා.