The Golden Swan

Long ago a kind father lived in a little house with his wife and three daughters. When he died, his family became very poor.

බොහෝ කාලෙකට පෙර කරුණාවන්ත පියෙක් තම බිරිඳ සහ දියණියන් තිදෙනා සමඟ පුංචි නිවසක ජීවත් වුණා. ඔහු මිය ගිය පසු, ඔහුගේ පවුල ඉතා දුප්පත් වුණා.

But he was born again as a beautiful swan with feathers of pure gold, and he remembered everything about his old life.

නමුත් ඔහු පිරිසිදු රන් පිහාටු ඇති ලස්සන හංසයෙක් ලෙස නැවත උපන්නා. ඔහුට තම පැරණි ජීවිතය ගැන සියල්ල මතක තිබුණා.

“My family is hungry,” thought the swan. “I will help them.” So he flew to their little house and landed on the roof.

“මගේ පවුල බඩගින්නේ,” හංසයා හිතුවා. “මම ඔවුන්ට උදව් කරනවා.” ඉතින් ඔහු ඔවුන්ගේ පුංචි නිවසට පියාඹා ගොස් වහලය මත වැසුවා.

His wife and daughters stared. “Who are you, beautiful bird?” “I was your husband and your father,” said the swan. “I have come to help you.”

බිරිඳත් දියණියනුත් බලාගෙන හිටියා. “ලස්සන කුරුල්ලා, ඔබ කවුද?” “මම ඔබේ ස්වාමිපුරුෂයා, ඔබලාගේ පියා,” හංසයා කීවා. “මම ඔබලාට උදව් කරන්න ආවා.”

“Each time I visit,” he said, “I will give you one golden feather. Sell it, and buy what you need.”

“මම එන හැම වතාවකම,” ඔහු කීවා, “ඔබලාට එක රන් පිහාටුවක් දෙනවා. ඒක විකුණලා ඕනෑ දේවල් ගන්න.”

He dropped a single shining feather into his daughter’s hands. They sold it in the market, and that night they ate well for the first time in months.

ඔහු දිලිසෙන පිහාටුවක් දියණියගේ අත්වලට දැම්මා. ඔවුන් එය වෙළඳපොළේ විකුණුවා. එදා රෑ මාස ගණනකට පස්සේ පළමු වතාවට ඔවුන් බඩ පිරෙන්න කෑවා.

Again and again the swan came back, and each time he gave one feather. Soon the family had a warm home, good food and pretty clothes.

හංසයා නැවත නැවතත් ආවා, හැම වතාවකම එක පිහාටුවක් දුන්නා. ඉක්මනින්ම පවුලට උණුසුම් නිවසක්, හොඳ කෑම, ලස්සන ඇඳුම් ලැබුණා.

The daughters were happy and thankful. But the mother began to worry.

දියණියන් සතුටින්, කෘතඥතාවෙන් හිටියා. නමුත් අම්මා කනස්සල්ලට පත් වෙන්න පටන් ගත්තා.

“What if he stops coming?” she whispered. “Next time, let’s take all his feathers at once. Then we will be rich forever.”

“ඔහු එන එක නැවැත්තුවොත්?” ඇය මිමිණුවා. “ඊළඟ වතාවේ, ඔහුගේ පිහාටු ඔක්කොම එකපාරටම ගමු. එතකොට අපි සදහටම පොහොසත්.”

“No, Mother!” cried the daughters. “That would hurt him!” But she would not listen.

“එපා, අම්මේ!” දියණියන් කෑ ගැහුවා. “ඒකෙන් එයාට රිදෙනවා!” නමුත් ඇය ඇහුම්කන් දුන්නේ නැහැ.

When the swan came again, she grabbed him and pulled out every single feather.

හංසයා නැවත ආ විට, ඇය ඔහුව අල්ලාගෙන හැම පිහාටුවක්ම ගලවා දැම්මා.

But a strange thing happened. Plucked against his will, the feathers lost their gold. In her hands they turned plain and white, like the feathers of any ordinary bird.

නමුත් පුදුම දෙයක් වුණා. ඔහුගේ කැමැත්තක් නැතිව ගැලවූ පිහාටුවල රන් පාට නැති වුණා. ඇගේ අතේදී ඒවා ඕනෑම සාමාන්‍ය කුරුල්ලෙකුගේ පිහාටු වගේ සුදු පාට වුණා.

The swan could not fly. The daughters gently cared for him until his feathers grew back.

හංසයාට පියාඹන්න බැරි වුණා. දියණියන් ඔහුගේ පිහාටු නැවත වැවෙනකම් ආදරයෙන් ඔහුව රැකබලා ගත්තා.

They grew back white, not gold. When he was strong again, he spread his wings and flew away.

ඒවා නැවත වැවුණේ සුදු පාටින්, රන් පාටින් නෙවෙයි. ඔහු නැවත ශක්තිමත් වූ විට, පියාපත් විහිදා පියාඹා ගියා.

He never came back again.

ඔහු ආයෙත් කවදාවත් ආවේ නැහැ.

“We had enough,” said the youngest daughter softly, watching the empty sky. “We always had enough.”

“අපිට ඇති තරම් තිබුණා,” හිස් අහස දිහා බලාගෙන බාලම දියණිය මෘදුව කීවා. “අපිට හැමදාම ඇති තරම් තිබුණා.”