The Farmer’s Golden Treasure
ගොවියාගේ රන් නිධානය
Kañcanakkhandha Jātaka (No. 56) · කංචනක්ඛන්ධ ජාතකය (අංක 56)
Long ago, a hardworking farmer was ploughing his field at dawn with his two oxen, just as he did every day.
බොහෝ කලකට පෙර වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කළ ගොවියෙක් හැමදාම වගේම උදෑසන තම ගොනුන් දෙදෙනා සමඟ කෙත සීසෑවා.
Clunk! His plough struck something hard. He knelt down and brushed away the soil. There lay a huge, shining bar of gold, hidden in the earth long ago.
ටොක්! ඔහුගේ නඟුල තද දෙයක වැදුණා. ඔහු දණ ගසා පස ඉවත් කළා. එතැන ඉස්සර කාලෙක පොළොවේ සඟවා තැබූ, දිලිසෙන විශාල රන් පොල්ලක් තිබුණා.
The farmer tried to lift it. He pulled and heaved and puffed, but it was far too heavy. It would not move at all!
ගොවියා එය ඔසවන්න උත්සාහ කළා. ඔහු ඇද්දා, ඉහළට තල්ලු කළා, හති දැම්මා. ඒත් එය ගොඩක් බරයි. ඒක කොහෙත්ම සෙලවුණේ නැහැ!
That night, the farmer sat beside the gold under the stars and thought. “A treasure too big to carry is no use to anyone,” he said to himself. “I need a plan.”
එදා රාත්‍රියේ ගොවියා තරු යට රන් පොල්ල ළඟ වාඩි වී කල්පනා කළා. “ගෙනියන්න බැරි තරම් ලොකු නිධානයකින් කාටවත් වැඩක් නැහැ,” ඔහු තමාටම කියා ගත්තා. “මට සැලැස්මක් ඕනෑ.”
So he divided the gold into four equal pieces. Each piece was small enough to carry.
ඉතින් ඔහු රන් පොල්ල සමාන කොටස් හතරකට බෙදුවා. හැම කොටසක්ම ගෙන යන්න තරම් කුඩා වුණා.
“One piece will feed my family,” he decided. “One I will save for hard times. One I will use for my work, to buy seeds and tools. And one I will give to help others.”
“එක් කොටසකින් මගේ පවුල පෝෂණය කරනවා,” ඔහු තීරණය කළා. “එකක් අමාරු කාලවලට ඉතිරි කරනවා. එකක් මගේ වැඩට, බීජ සහ ආයුධ ගන්න පාවිච්චි කරනවා. එකක් අනුන්ට උදව් කරන්න දෙනවා.”
One by one, he carried the pieces home easily. What had seemed impossible was now simple.
එකින් එක, ඔහු කොටස් පහසුවෙන් ගෙදර ගෙන ගියා. කළ නොහැකි යැයි පෙනුණු දේ දැන් සරල වුණා.
Years later, the farm was thriving, the family was happy, and the villagers greeted the farmer with respect, for he had used his treasure wisely and kindly.
අවුරුදු ගණනාවකට පසු ගොවිපළ සශ්‍රීක වුණා, පවුල සතුටින් සිටියා. ගම්මු ගොවියාට ගෞරවයෙන් ආචාර කළා, මොකද ඔහු තම නිධානය නුවණින්, කරුණාවෙන් පාවිච්චි කළා.
Who was who?
In the story, the wise farmer was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives.
The lesson
Big problems become easier when we break them into smaller parts. And money is best shared out wisely: some to live on, some to save, some to grow, and some to give.
Let's talk
- Why couldn’t the farmer carry the gold at first?
- What did he do with the four pieces?
- If you were given some money, how could you share it out wisely?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ නුවණැති ගොවියා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි.
පාඩම
ලොකු ප්‍රශ්න කුඩා කොටස්වලට බෙදූ විට ලේසි වෙනවා. මුදල් නුවණින් බෙදා ගැනීම හොඳම යි: ජීවත් වෙන්න ටිකක්, ඉතිරි කරන්න ටිකක්, වැඩිදියුණු කරන්න ටිකක්, දෙන්න ටිකක්.
අපි කතා කරමු
- මුලින් ගොවියාට රන් පොල්ල ගෙන යන්න බැරි වුණේ ඇයි?
- කොටස් හතර ඔහු කළේ මොනවාද?
- ඔබට සල්ලි ටිකක් ලැබුණොත් ඒක නුවණින් බෙදා ගන්නේ කොහොමද?
Retold for children by Fablewings from the Kañcanakkhandha Jātaka (Jātaka No. 56; English translation ed. E. B. Cowell, vol. I, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.