The Goose King and His Faithful Friend

On a lake high in the mountains lived Dhataraṭṭha, the golden goose king, leader of ninety thousand geese. His dearest friend was his wise captain, Sumukha.

කඳුකරයේ උස විලක, හංසයන් අනූදහසකගේ නායකයා වූ ධතරට්ඨ නම් රන් හංස රජු ජීවත් වුණා. ඔහුගේ ආදරණීයම මිතුරා ඔහුගේ නුවණැති සෙන්පති සුමුඛයි.

Together they looked after the whole flock.

ඔවුන් දෙදෙනා එකට මුළු රංචුවම රැකබලා ගත්තා.

In Benares, Queen Khemā dreamed of golden geese who spoke about goodness. “I wish I could hear them,” she said.

බරණැස් නුවර ඛේමා බිසවට යහපත ගැන කතා කළ රන් හංසයන් ගැන සිහිනයක් පෙනුණා. “මට ඔවුන්ට ඇහුම්කන් දෙන්න පුළුවන් නම්,” ඇය කීවා.

So the king built a beautiful lake full of lotuses and rice, hoping the golden geese would come.

ඉතින් රන් හංසයන් එනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙන්, රජු නෙළුම් සහ වී පිරුණු ලස්සන විලක් ඉදි කෙරෙව්වා.

The flock flew down to the king’s lake. But a bird-catcher had hidden a snare among the lotuses, and the goose king’s foot was caught.

රංචුව රජුගේ විලට පියාඹා ආවා. නමුත් කුරුළු අල්ලන්නෙක් නෙළුම් අතර මලපතක් සඟවා තිබුණා. හංස රජුගේ පාදය එයට හසු වුණා.

He called out, and all the geese flew up into the sky to safety.

ඔහු කෑ ගැසුවා. සියලු හංසයෝ ආරක්ෂාව සඳහා අහසට පියාඹා ගියා.

All except one. Sumukha flew back and landed beside his king.

එක් අයෙක් හැර. සුමුඛ ආපසු පියාඹා ඇවිත් තම රජු අසලට බැස්සා.

“Fly away, my friend!” said the goose king. “No,” said Sumukha. “In happy times and hard times, I stay with you.”

“පියාඹා යන්න, මගේ මිත්‍රයා!” හංස රජු කීවා. “නැහැ,” සුමුඛ කීවා. “සතුටු කාලෙත්, අමාරු කාලෙත් මම ඔයා ළඟ ඉන්නවා.”

The bird-catcher came wading through the water and was astonished. One goose was trapped, but the other was free, and it had stayed.

කුරුළු අල්ලන්නා වතුර අතරින් ඇවිත් පුදුමයට පත් වුණා. එක් හංසයෙක් හසු වී සිටියා, නමුත් අනිකා නිදහස්. ඌ නතර වෙලා!

“Why didn’t you fly away?” he asked. “He is my king and my friend,” said Sumukha. “I will not leave him.”

“ඔයා පියාඹා නොගියේ ඇයි?” ඔහු ඇසුවා. “එයා මගේ රජු, මගේ මිතුරා,” සුමුඛ කීවා. “මම එයාව අත්හරින්නේ නැහැ.”

Moved by such loyalty, the bird-catcher set the goose king free. “Then take us to your king,” said the goose king kindly, “so that you will not lose your reward.”

එවැනි පක්ෂපාතිත්වයක් දැක හිත සැලුණු කුරුළු අල්ලන්නා හංස රජු නිදහස් කළා. “එහෙනම් අපිව ඔබේ රජු ළඟට අරන් යන්න,” හංස රජු කරුණාවෙන් කීවා, “එතකොට ඔබට ත්‍යාගය අහිමි වෙන්නේ නැහැ.”

So the man carried the two golden geese gently to the palace.

ඉතින් ඔහු රන් හංසයන් දෙදෙනා ප්‍රවේශමෙන් මාලිගාවට රැගෙන ගියා.

The goose king sat on a golden seat, and he and the king talked about how to rule with kindness, honesty and patience. The queen listened with joy, just as in her dream.

හංස රජු රන් අසුනක වාඩි වුණා. ඔහු සහ රජු කරුණාවෙන්, අවංකව, ඉවසීමෙන් රට පාලනය කරන හැටි ගැන කතා කළා. සිහිනයේ වගේම බිසව සතුටින් ඇහුම්කන් දුන්නා.

The king gave the bird-catcher a fine reward.

රජු කුරුළු අල්ලන්නාට හොඳ ත්‍යාගයක් දුන්නා.

At dawn, the two golden geese rose into the sky and flew home to their mountain lake, side by side.

අළුයම රන් හංසයන් දෙදෙනා අහසට නැගී, එකිනෙකා අසලින් තම කඳුකර විලට පියාඹා ගියා.

The whole flock rejoiced to see their king and his faithful friend return.

තම රජු සහ ඔහුගේ පක්ෂපාතී මිතුරා ආපසු එනවා දැක මුළු රංචුවම සතුටු වුණා.