Granny’s Black Bull

In a small village lived a poor, kind old woman. One day someone gave her a little black calf, and she loved him dearly. She fed him rice and gruel and cared for him like a grandchild.

පුංචි ගමක දුප්පත්, කාරුණික මහලු කාන්තාවක් ජීවත් වුණා. එක දවසක කෙනෙක් ඇයට පුංචි කළු වස්සෙක් දුන්නා. ඇය ඔහුට හරිම ආදරෙයි. ඇය ඔහුට බත් සහ කැඳ දී මුනුබුරෙකු වගේ රැකබලා ගත්තා.

The villagers called him “Granny’s Blackie”.

ගම්වාසීන් ඔහුට “ආච්චිගේ කළුවා” කියා කීවා.

Blackie grew into a big, strong bull, as black as a raincloud. He played with the village children and was gentle with everyone.

කළුවා වැසි වලාවක් තරම් කළු, ලොකු, ශක්තිමත් ගොනෙක් බවට වැඩුණා. ඔහු ගමේ ළමයි එක්ක සෙල්ලම් කළා, හැමෝටම මෘදුව සැලකුවා.

But he often thought, “Granny is poor and works so hard. I wish I could help her.”

නමුත් ඔහු නිතර හිතුවා, “ආච්චි දුප්පත්, හරිම මහන්සි වෙලා වැඩ කරනවා. මට එයාට උදව් කරන්න පුළුවන් නම්.”

One day, a merchant with five hundred carts came to the river near the village. The ford was steep and muddy, and his oxen could not pull the carts across.

එක දවසක ගැල් පන්සියයක් ඇති වෙළෙන්දෙක් ගම අසල ගඟට ආවා. තොටුපළ බෑවුම් සහ මඩ සහිතයි. ඔහුගේ ගොනුන්ට ගැල් එගොඩට අදින්න බැරි වුණා.

“I will pay two coins for every cart pulled across!” he called.

“එගොඩට අදින හැම ගැලකටම කහවණු දෙකක් බැගින් මම ගෙවනවා!” ඔහු කෑ ගැසුවා.

Blackie heard this. “Here is my chance to help Granny!” He walked down to the river.

කළුවාට එය ඇසුණා. “ආච්චිට උදව් කරන්න මෙන්න මට අවස්ථාවක්!” ඔහු ගඟට ඇවිද ගියා.

The merchant saw the big black bull and was delighted. One by one, Blackie pulled every single cart through the mud and up the far bank.

ලොකු කළු ගොනා දැක වෙළෙන්දා සතුටු වුණා. එකින් එක කළුවා හැම ගැලක්ම මඩ හරහා අනිත් ඉවුරට ඇද්දා.

Five hundred carts at two coins each makes one thousand coins. But the merchant was greedy. He tied a bag of only five hundred coins around Blackie’s neck.

ගැල් පන්සියයකට කහවණු දෙක බැගින් කහවණු දහසක්. නමුත් වෙළෙන්දා කෑදරයි. ඔහු කළුවාගේ බෙල්ලේ කහවණු පන්සියයක් විතරක් තිබූ මල්ලක් බැන්දා.

“That’s enough for a bull,” he said with a smirk.

“ගොනෙකුට ඒ ඇති,” ඔහු උපහාසයෙන් සිනාසෙමින් කීවා.

But Blackie knew how to count! He walked in front of the first cart and stood across the road. He would not let anyone pass.

නමුත් කළුවාට ගණන් කරන්න පුළුවන්! ඔහු පළමු ගැලට ඉදිරියෙන් ඇවිද පාර හරහා සිටගත්තා. ඔහු කාටවත් යන්න ඉඩ දුන්නේ නැහැ.

The merchant pushed and shouted, but Blackie did not move.

වෙළෙන්දා තල්ලු කළා, කෑ ගැසුවා. නමුත් කළුවා සෙලවුණේ නැහැ.

At last the merchant felt ashamed. “He knows I haven’t paid him fairly,” he said. He tied a bag of one thousand coins around Blackie’s neck, the full amount.

අන්තිමට වෙළෙන්දාට ලැජ්ජා හිතුණා. “මම එයාට සාධාරණව ගෙව්වේ නැති බව එයා දන්නවා,” ඔහු කීවා. ඔහු කළුවාගේ බෙල්ලේ කහවණු දහසක් තිබූ මල්ලක් බැන්දා. සම්පූර්ණ මුදල.

Only then did Blackie step aside and let the carts go.

එතකොට විතරයි කළුවා පැත්තකට වෙලා ගැල්වලට යන්න ඉඩ දුන්නේ.

Blackie trotted home with the bag of gold and laid it at Granny’s feet. She cried with joy and hugged his big black head.

කළුවා රන් මල්ල අරන් ගෙදර දිව ගොස් එය ආච්චිගේ පාමුල තැබුවා. ඇය සතුටින් අඬමින් ඔහුගේ ලොකු කළු හිස බදාගත්තා.

“My Blackie,” she said. “You have taken care of me, just as I took care of you.”

“මගේ කළුවා,” ඇය කීවා. “මම ඔයාව බලාගත්තා වගේම ඔයා මාව බලාගත්තා.”