The Grateful Elephant

Near Benares lived a village of carpenters who went into the forest every day to cut timber for houses and boats.

බරණැස අසල, ගෙවල් සහ ඔරු සඳහා දැව කපන්න හැමදාම වනයට ගිය වඩුවන්ගේ ගමක් තිබුණා.

One day, they heard a sad trumpeting sound from among the trees.

එක දවසක ගස් අතරින් දුක්බර කුංචනාදයක් ඔවුන්ට ඇසුණා.

It was a great elephant, standing on three legs. A sharp thorn of acacia wood was stuck deep in his foot, and he could hardly walk.

ඒ කකුල් තුනෙන් සිටගෙන සිටි මහා ඇතෙක්. තියුණු කටු කෝටුවක් ඔහුගේ පාදයේ ගැඹුරින් ඇණී තිබුණා. ඔහුට ඇවිදින්න බැරි තරම්.

He held out his sore foot towards the carpenters, as if asking for help.

උදව් ඉල්ලනවා වගේ ඔහු තම රිදෙන පාදය වඩුවන් දෙසට දිගු කළා.

The carpenters were kind. Very carefully, they cut around the thorn with their tools and gently pulled it out. Then they washed the foot and wrapped it with healing herbs.

වඩුවෝ කාරුණිකයි. ඉතා ප්‍රවේශමෙන් ඔවුන් තම මෙවලම්වලින් කටුව වටා කපා එය මෘදුව ඇද ගත්තා. ඉන්පසු ඔවුන් පාදය සෝදා සුව දෙන ඖෂධ පැළෑටිවලින් ඔතා දැම්මා.

In a few days, the elephant’s foot was well again.

දින කිහිපයකින් ඇතාගේ පාදය සනීප වුණා.

The elephant was so grateful that he wanted to help them in return. Every day he came and carried the heavy logs for them, rolled timber to the river and handed them their tools with his trunk.

ඇතා කොතරම් කෘතඥ වුණාද කියනවා නම්, ඔහුට ආපසු ඔවුන්ට උදව් කරන්න ඕනෑ වුණා. හැමදාම ඔහු ඇවිත් ඔවුන් වෙනුවෙන් බර කොට ඇද්දා, දැව ගඟට පෙරළුවා, හොඬවැලෙන් ඔවුන්ට මෙවලම් දුන්නා.

The carpenters gave him good food, and they all became great friends.

වඩුවෝ ඔහුට හොඳ කෑම දුන්නා. ඔවුන් සියල්ලෝම හොඳ මිතුරෝ වුණා.

Years passed, and the elephant grew old. One day he came with a young, strong, pure white elephant beside him.

අවුරුදු ගෙවී ගියා. ඇතා වයසට ගියා. එක දවසක ඔහු තරුණ, ශක්තිමත්, පිරිසිදු සුදු ඇතෙක් සමඟ ආවා.

“This is my son,” he seemed to say. “I am old now. He will help you as I did.”

“මේ මගේ පුතා,” ඔහු කියනවා වගේ පෙනුණා. “මම දැන් වයසයි. මම වගේම මූත් ඔයාලට උදව් කරයි.”

The white elephant worked with the carpenters just as faithfully as his father had. He was strong, gentle and very clever.

සුදු ඇතා තම පියා වගේම විශ්වාසවන්තව වඩුවන් සමඟ වැඩ කළා. ඔහු ශක්තිමත්, මෘදු, ඉතා දක්ෂයි.

Soon people came from far away to see the wonderful white elephant who helped the carpenters.

වඩුවන්ට උදව් කළ අපූරු සුදු ඇතා බලන්න ඉක්මනින්ම ඈත සිට මිනිස්සු ආවා.

Even the King of Benares came. “What a noble elephant!” he said. With the carpenters’ blessing, the white elephant became the royal elephant, and the king made sure the carpenters were well rewarded.

බරණැස් රජු පවා ආවා. “මොන තරම් උතුම් ඇතෙක්ද!” ඔහු කීවා. වඩුවන්ගේ ආශීර්වාදයෙන් සුදු ඇතා රාජකීය ඇතා වුණා. රජු වඩුවන්ට හොඳින් ත්‍යාග ලැබෙන බවට වග බලා ගත්තා.

The white elephant served the king wisely and well.

සුදු ඇතා නුවණින්, හොඳින් රජුට සේවය කළා.

And the old elephant lived out his days peacefully near the carpenters’ village, among the friends who had once helped him.

මහලු ඇතා තමාට වරෙක උදව් කළ මිතුරන් අතර, වඩුවන්ගේ ගම අසල සාමයෙන් තම දවස් ගත කළා.

One small act of kindness had grown into a lifetime of friendship.

එක් කුඩා කාරුණික ක්‍රියාවක් ජීවිත කාලයක මිත්‍රත්වයක් බවට වැඩුණා.