The Student Who Broke Green Branches

Long ago, in the city of Takkasilā, a famous teacher taught five hundred students. They lived and studied together.

බොහෝ කලකට පෙර තක්සලා නුවර ප්‍රසිද්ධ ගුරුවරයෙක් ශිෂ්‍යයන් පන්සියයකට උගැන්නුවා. ඔවුන් එකට ජීවත් වී ඉගෙන ගත්තා.

One day the teacher said, “Tomorrow we are invited to a village far away. Go into the forest today and collect firewood for the morning.”

එක දවසක ගුරුවරයා කීවා, “හෙට අපට ඈත ගමකට ආරාධනාවක් තියෙනවා. අද වනයට ගිහින් උදේට දර එකතු කරන්න.”

The students set off into the forest and began gathering dry, fallen sticks.

ශිෂ්‍යයෝ වනයට ගොස් වියළි, වැටුණු කෝටු එකතු කරන්න පටන් ගත්තා.

But one student was lazy. He found a shady tree, lay down and said, “I’ll just have a little nap first.”

නමුත් එක ශිෂ්‍යයෙක් කම්මැලියි. ඔහු සෙවණැති ගසක් සොයාගෙන වැතිරී, “මම මුලින් පොඩි නින්දක් යන්නම්,” කීවා.

He slept and slept. When he woke up, the sun was setting, and the other students were already walking home with their bundles.

ඔහු නිදාගත්තා, නිදාගත්තා. ඔහු ඇහැරෙනකොට ඉර බැසගෙන යනවා. අනිත් ශිෂ්‍යයෝ දැනටමත් තම මිටි අරන් ගෙදර යනවා.

“Oh no!” he cried. “I have nothing!”

“අනේ!” ඔහු කෑ ගැසුවා. “මට කිසිම දෙයක් නැහැ!”

In a hurry, he climbed the tree he had slept under and broke off its fresh green branches. Snap! Snap! He tied them into a bundle.

ඉක්මනින් ඔහු තමා නිදාගත් ගසට නැග එහි අලුත් අමු අතු කැඩුවා. ටක්! ටක්! ඔහු ඒවා මිටියකට බැන්දා.

Back at the school, he threw his green bundle on top of everyone else’s dry wood.

පාසලට ආපසු ගිහින් ඔහු තම අමු අතු මිටිය අනිත් හැමෝගේම වියළි දර උඩට විසි කළා.

Very early the next morning, the cook got up to make breakfast before the journey. He pulled wood from the top of the pile.

පසුදා අළුයම ගමනට පෙර උදේ කෑම හදන්න අරක්කැමියා නැගිට්ටා. ඔහු ගොඩේ උඩින් දර ගත්තා.

It was the green branches! He tried and tried to light them, but they only smoked and hissed.

ඒ අමු අතු! ඔහු ආයෙ ආයෙත් ඒවා පත්තු කරන්න උත්සාහ කළා, නමුත් ඒවා දුම් දමමින් හිස් කළා විතරයි.

By the time a proper fire was burning, the sun was high in the sky. It was too late to travel.

හරි ගින්නක් පත්තු වෙනකොට ඉර අහසේ උස්සට ඇවිත්. ගමන් කරන්න පරක්කු වැඩියි.

They had missed their invitation to the village.

ගමට ලැබුණු ආරාධනාව ඔවුන්ට මඟ හැරුණා.

The students were upset. “Who brought green wood?” they asked. The lazy student hung his head.

ශිෂ්‍යයෝ කලබල වුණා. “අමු දර ගෙනාවේ කවුද?” ඔවුන් ඇසුවා. කම්මැලි ශිෂ්‍යයා හිස පහත් කළා.

The teacher spoke gently. “When we put off our work, and then rush it, we often spoil things for everyone.”

ගුරුවරයා මෘදුව කතා කළා. “අපි අපේ වැඩ කල් දාලා, පස්සේ ඉක්මන් කරනකොට, බොහෝ විට හැමෝටම දේවල් නරක් වෙනවා.”

The student said sorry to everyone. From that day on, he did his work at the right time, carefully and well.

ශිෂ්‍යයා හැමෝගෙන්ම සමාව ඉල්ලුවා. එදා සිට ඔහු තම වැඩ නියමිත වේලාවට, ප්‍රවේශමෙන්, හොඳින් කළා.

And the next time they were invited somewhere, it was he who gathered the driest, best firewood of all.

ඊළඟ වතාවේ ඔවුන්ට කොහේහරි ආරාධනාවක් ලැබුණු විට, හැමෝටම වඩා වියළි, හොඳම දර එකතු කළේ ඔහුයි.