Guttila the Musician

Long ago in Benares lived Guttila, the finest lute player in all of India. When he played, the whole city stopped to listen, smiling.

බොහෝ කලකට පෙර බරණැස මුළු දඹදිවම හොඳම වීණා වාදකයා වූ ගුත්තිල ජීවත් වුණා. ඔහු වාදනය කරන විට මුළු නගරයම නැවතී සිනාසෙමින් සවන් දුන්නා.

One day a young musician called Mūsila came from far away. He bowed low. “Master, please teach me everything you know!”

දවසක් ඈත පළාතක සිට මූසිල නම් තරුණ සංගීතඥයෙක් ආවා. ඔහු පහත් වී වැන්දා. “ගුරුතුමනි, කරුණාකර ඔබ දන්නා හැම දෙයක්ම මට උගන්වන්න!”

Guttila noticed that Mūsila was proud. But he had a kind heart, so he agreed.

මූසිල උඩඟු බව ගුත්තිලට පෙනුණා. ඒත් ඔහුට කාරුණික හදවතක් තිබූ නිසා ඔහු එකඟ වුණා.

Night after night, by the lamp, Guttila patiently taught Mūsila every tune and every secret of the lute. Soon Mūsila could play beautifully.

රැයෙන් රැය, පහන ළඟ, ගුත්තිල ඉවසීමෙන් මූසිලට හැම තනුවක්ම, වීණාවේ හැම රහසක්ම ඉගැන්නුවා. ඉක්මනින්ම මූසිලට ලස්සනට වාදනය කරන්න පුළුවන් වුණා.

But instead of being grateful, Mūsila went to the king. “I play just as well as my teacher,” he boasted. “Let us have a contest, and see who is best!”

ඒත් කෘතඥ වෙනවා වෙනුවට මූසිල රජු ළඟට ගියා. “මම මගේ ගුරුවරයා තරමටම හොඳට වාදනය කරනවා,” ඔහු පුරසාරම් දෙඩුවා. “අපි තරඟයක් තියලා හොඳම කවුද කියලා බලමු!”

Guttila was hurt and surprised.

ගුත්තිලට රිදුණා, පුදුමයත් හිතුණා.

Guttila was old now, and he worried. He went sadly into the forest.

ගුත්තිල දැන් වයසට ගිහින් හිටියා. ඔහු කනස්සල්ලට පත් වුණා. ඔහු දුකෙන් වනයට ගියා.

There, Sakka, king of the gods, appeared in shining light. “Do not fear, Guttila,” he said. “When you play, break one string at a time. Your music will not stop. I will help you.”

එහිදී දෙවියන්ගේ රජු වූ සක් දෙවිඳු දිලිසෙන එළියකින් පෙනී සිටියා. “බය වෙන්න එපා, ගුත්තිල,” ඔහු කීවා. “ඔබ වාදනය කරන විට එකින් එක තත් කඩන්න. ඔබේ සංගීතය නවතින්නේ නැහැ. මම ඔබට උදව් කරන්නම්.”

On the day of the contest, a huge crowd gathered before the king. Guttila and Mūsila sat on the stage and played. Both played wonderfully.

තරඟ දිනයේ රජු ඉදිරියේ විශාල පිරිසක් රැස් වුණා. ගුත්තිල සහ මූසිල වේදිකාවේ වාඩි වී වාදනය කළා. දෙදෙනාම අපූරුවට වාදනය කළා.

Then Guttila broke one string, then another, and another, until all seven were gone.

එවිට ගුත්තිල එක තතක් කැඩුවා, ඊළඟට තවත් එකක්, තවත් එකක්, තත් හතම නැති වෙනකම්.

Yet sweet music still poured from his lute, filling the hall with golden sound! Mūsila tried too, but when his strings broke, his lute fell silent.

ඒත් ඔහුගේ වීණාවෙන් තවමත් මිහිරි සංගීතය ගලා ආවා, ශාලාව රන්වන් නාදයෙන් පිරුණා! මූසිලත් උත්සාහ කළා, ඒත් ඔහුගේ තත් කැඩුණම ඔහුගේ වීණාව නිහඬ වුණා.

Heavenly dancers floated down from the sky and danced to Guttila’s music. The crowd cheered for the great master.

දිව්‍ය නර්තන ශිල්පිනියෝ අහසින් පහළට පාවී ගුත්තිලගේ සංගීතයට නැටුවා. ජනතාව මහා ගුරුවරයාට ජයඝෝෂා කළා.

Ashamed, Mūsila slipped quietly away. He had learned that a student who forgets to be grateful forgets the most important lesson of all.

ලැජ්ජාවට පත් මූසිල නිහඬව පිටත් වුණා. කෘතඥ වීමට අමතක කරන ශිෂ්‍යයා සියල්ලටම වඩා වැදගත් පාඩම අමතක කරන බව ඔහු ඉගෙන ගත්තා.