“Oh, How Happy!”
“අහෝ සැපයි!”
Sukhavihāri Jātaka (No. 10) · සුඛවිහාරී ජාතකය (අංක 10)
High in the Himalayas, a wise teacher lived with five hundred hermits in a peaceful forest. They meditated, studied and lived simply.
හිමාලයේ උස තැනක, නුවණැති ගුරුවරයෙක් තවුසන් පන්සියයක් සමඟ සාමකාමී වනයක ජීවත් වුණා. ඔවුන් භාවනා කළා, ඉගෙන ගත්තා, සරලව ජීවත් වුණා.
One of the hermits had once been a great king, with palaces, gold and a mighty army.
එක් තවුසෙක් වරෙක මාලිගා, රත්තරන් සහ බලවත් හමුදාවක් ඇති මහා රජෙක්.
Every day, the old king sat under a tree with a big smile and said, “Oh, how happy! Oh, how happy!”
හැමදාම පැරණි රජු ලොකු සිනහවකින් ගසක් යට වාඩි වී, “අහෝ සැපයි! අහෝ සැපයි!” කියා කීවා.
The other hermits wondered what he meant.
අනිත් තවුසන් ඔහු අදහස් කළේ කුමක්දැයි කල්පනා කළා.
“He must be remembering his palace,” they whispered. “His jewels, his feasts, his soft beds. He misses being king!”
“එයාට එයාගේ මාලිගාව මතක් වෙනවා වෙන්න ඕනෑ,” ඔවුන් මිමිණුවා. “එයාගේ ආභරණ, භෝජන සංග්‍රහ, මෘදු ඇඳන්. එයාට රජ වෙන්න ආසයි!”
So they went to their teacher to complain.
ඉතින් ඔවුන් පැමිණිලි කරන්න තම ගුරුවරයා ළඟට ගියා.
The teacher smiled and called the old king. “Friend, why do you say ‘Oh, how happy’?”
ගුරුවරයා සිනාසී පැරණි රජු කැඳෙව්වා. “මිත්‍රයා, ඔබ ‘අහෝ සැපයි’ කියන්නේ ඇයි?”
“Let me tell you,” said the old king.
“මම ඔබට කියන්නම්,” පැරණි රජු කීවා.
“When I was king, I had a thousand guards around me, day and night. Still I was afraid. Afraid of enemies, afraid of thieves, afraid of losing my kingdom.
“මම රජ වෙලා හිටිය කාලයේ, දිවා රෑ මා වටා ආරක්ෂකයෝ දහසක් හිටියා. එහෙත් මම බය වුණා. සතුරන්ට බය, හොරුන්ට බය, මගේ රාජ්‍යය නැති වෙයි කියලා බය.
I could never sleep peacefully.”
මට කවදාවත් සාමයෙන් නිදාගන්න බැරි වුණා.”
“Now I have nothing but this simple robe and bowl. Nobody wants to steal them. I sleep under the trees without a single guard, and I am never afraid.
“දැන් මා ළඟ මේ සරල සිවුරයි, පාත්‍රයයි හැර කිසිවක් නැහැ. කාටවත් ඒවා සොරකම් කරන්න ඕනෑ නැහැ. මම එක ආරක්ෂකයෙක්වත් නැතිව ගස් යට නිදාගන්නවා. මම කවදාවත් බය නැහැ.
That is why I say: Oh, how happy!”
ඒ නිසයි මම කියන්නේ: අහෝ සැපයි!”
The other hermits were ashamed that they had misjudged him. “We are sorry,” they said.
තමන් ඔහුව වැරදියට තේරුම් ගැනීම ගැන අනිත් තවුසන්ට ලැජ්ජා හිතුණා. “අපට කනගාටුයි,” ඔවුන් කීවා.
The wise teacher nodded. “Happiness does not come from having many things. It comes from a peaceful, free heart.”
නුවණැති ගුරුවරයා හිස සැලුවා. “සතුට ලැබෙන්නේ බොහෝ දේ තිබීමෙන් නොවේ. එය ලැබෙන්නේ සාමකාමී, නිදහස් හදවතකින්.”
That evening, all the hermits sat together under the stars, peaceful and content.
එදින සවස සියලු තවුසන් සාමයෙන්, සතුටින් තාරකා යට එකට වාඩි වී සිටියා.
And the old king smiled and whispered once more, “Oh, how happy!”
පැරණි රජු සිනාසී නැවත වරක් මිමිණුවා, “අහෝ සැපයි!”
Who was who?
The Buddha told this story about the monk Bhaddiya, who had been a Sakyan prince and often said “Oh, what happiness!” after becoming a monk. The wise teacher was the Bodhisatta, and the hermit who had been a king was Bhaddiya.
The lesson
Real happiness comes from a peaceful heart, not from owning many things.
Let's talk
- Why did the hermits think the old king missed his palace?
- Why was he really happy?
- What makes you feel truly peaceful and happy?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
භික්ෂුවක් වූ පසු නිතර “අහෝ සැපයි!” යැයි කී, වරෙක ශාක්‍ය කුමාරයෙකු වූ භද්දිය හිමියන් ගැන බුදුරජාණන් වහන්සේ මේ කතාව වදාළා. නුවණැති ගුරුවරයා වූයේ බෝසතාණන් වහන්සේයි. රජෙකු වූ තවුසා භද්දිය හිමියන්ය.
පාඩම
සැබෑ සතුට ලැබෙන්නේ බොහෝ දේ අයිති වීමෙන් නොව සාමකාමී හදවතකින්.
අපි කතා කරමු
- පැරණි රජුට මාලිගාව මතක් වෙනවා කියලා තවුසන් හිතුවේ ඇයි?
- ඔහු ඇත්තටම සතුටු වුණේ ඇයි?
- ඔබට සැබවින්ම සාමයක් සහ සතුටක් දැනෙන්නේ මොකෙන්ද?
Retold for children by Fablewings from the Sukhavihāri Jātaka (Jātaka No. 10; English translation ed. E. B. Cowell, vol. I, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.