The Vulture Who Flew Too High

Long ago, an old vulture and his wife lived in a nest high on a mountain. Their strong young son flew out every day and brought them food.

බොහෝ කලකට පෙර, මහලු ගිජුලිහිණියෙක් සහ ඔහුගේ බිරිඳ කන්දක ඉහළ කූඩුවක ජීවත් වුණා. ඔවුන්ගේ ශක්තිමත් තරුණ පුතා හැමදාම පියාඹා ගිහින් ඔවුන්ට කෑම ගෙනාවා.

“My son,” said the wise old father, “you are strong and brave. But never fly too high. Up there, the winds are wild and dangerous.”

“පුතේ,” නුවණැති මහලු පියා කීවා, “ඔයා ශක්තිමත්, නිර්භීතයි. ඒත් කවදාවත් ඉතා ඉහළට පියාඹන්න එපා. ඉහළ සුළං සැඩයි, භයානකයි.”

The young vulture laughed. “I’m the strongest flier of all!” he said proudly, and off he flapped.

තරුණ ගිජුලිහිණියා සිනාසුණා. “මම හැමෝටම වඩා හොඳට පියාඹන කෙනා!” ඔහු ආඩම්බරයෙන් කියලා පියාඹා ගියා.

He flew higher and higher, above the mountains, above the clouds. “Look at me!” he cried.

ඔහු කඳුවලට උඩින්, වලාකුළුවලට උඩින් ඉහළට ඉහළට පියාඹා ගියා. “මං දිහා බලන්න!” ඔහු කෑගැසුවා.

Then the wild winds came, roaring and swirling. They tossed him this way and that. He could not fly straight. He was very, very scared.

ඊට පස්සේ සැඩ සුළං ගර්ජනා කරමින් කැරකෙමින් ආවා. ඒවා ඔහුව මේ පැත්තට ඒ පැත්තට විසි කළා. ඔහුට කෙළින් පියාඹන්න බැරි වුණා. ඔහු හරිම බය වුණා.

With all his strength, he struggled down through the clouds, away from the wind, tired and shaking.

ඔහු මුළු ශක්තියෙන්ම, මහන්සියෙන් වෙව්ලමින්, සුළඟෙන් ඈත් වී වලාකුළු අතරින් පහළට ආවා.

At last he landed safely at the nest. His mother and father rushed to him. “Oh, my son, you’re safe!”

අන්තිමේදී ඔහු කූඩුවට ආරක්ෂිතව වැසුවා. ඔහුගේ අම්මයි තාත්තයි ඔහු ළඟට දිව්වා. “අනේ පුතේ, ඔයා බේරුණා!”

“You were right, Father,” he said quietly. “Being strong isn’t enough. I should have listened.” And from then on, he always did.

“තාත්තා හරි,” ඔහු නිහඬව කීවා. “ශක්තිමත් වීම විතරක් මදි. මම ඇහුම්කන් දෙන්න තිබුණා.” එදා සිට ඔහු හැමදාම ඇහුම්කන් දුන්නා.