The Monkeys and the Hollow Reeds

Long ago, a wise monkey king led eighty thousand monkeys through the forest. “Whenever you find new fruit or new water,” he told them, “ask me before you eat or drink.”

බොහෝ කලකට පෙර නුවණැති වඳුරු රජෙක් වඳුරන් අසූදහසකට වනය හරහා නායකත්වය දුන්නා. “අලුත් පලතුරු හෝ අලුත් වතුර හමු වුණොත්,” ඔහු කීවා, “කන්න බොන්න කලින් මගෙන් අහන්න.”

“We will, great king!” they promised.

“අපි අහනවා, මහරජතුමනි!” ඔවුන් පොරොන්දු වුණා.

One hot day they came to a beautiful lake, cool and blue. The thirsty monkeys sat down on the bank and waited for their king.

එක උණුසුම් දවසක ඔවුන් සීතල, නිල් පාට ලස්සන විලකට පැමිණියා. පිපාසිත වඳුරෝ ඉවුරේ වාඩි වී තම රජු එනතුරු බලා සිටියා.

Nobody drank a single drop.

කවුරුත් එක බිංදුවක්වත් බිව්වේ නැහැ.

The monkey king walked slowly around the lake, looking at the mud. “Footprints going into the water,” he said, “but none coming out.

වඳුරු රජු මඩ දෙස බලමින් විල වටා සෙමින් ඇවිද්දා. “වතුරට යන පිය සටහන් තියෙනවා,” ඔහු කීවා, “ඒත් එළියට එන ඒවා නැහැ.

Something lives in this lake. A water-ogre is hiding here!”

මේ විලේ මොකක්හරි ජීවත් වෙනවා. ජල යක්ෂයෙක් මෙහි සැඟවී ඉන්නවා!”

Just then, the water bubbled and a huge green ogre rose up, with a blue belly and red hands. “Come down and drink!” he growled.

එවෙලේම වතුර බුබුළු දමා, නිල් බඩක් සහ රතු අත් ඇති දැවැන්ත කොළ පාට යක්ෂයෙක් උඩට ආවා. “බැහැලා බොන්න!” ඔහු ගෙරෙව්වා.

“No, thank you,” said the monkey king calmly. “We will drink, but you will not catch us.”

“එපා, ස්තූතියි,” වඳුරු රජු සන්සුන්ව කීවා. “අපි බොනවා, ඒත් ඔයාට අපිව අල්ලන්න බැහැ.”

The monkey king picked a long reed from the bank. He thought of all the good he had ever done, and blew through it.

වඳුරු රජු ඉවුරෙන් දිග බටයක් කඩා ගත්තා. තමා කවදාවත් කළ සියලු යහපත් දේ සිහි කර, ඔහු එය හරහා පිම්බා.

At once the reed became hollow all the way through, like a drinking straw. And so did every reed around the lake!

එසැණින්ම බටය බොන බටයක් වගේ මුළුමනින්ම හිස් වුණා. විල වටේ තිබූ හැම බටයක්ම එසේම වුණා!

“Take a reed each,” said the king, “and drink from the bank.” The monkeys sat in long rows, dipped their reeds into the lake and drank and drank.

“හැමෝම එක බටයක් බැගින් අරන්,” රජු කීවා, “ඉවුරේ ඉඳන් බොන්න.” වඳුරෝ දිග පෙළවල් වල වාඩි වී බට විලට ඔබා බීලා බීලා බිව්වා.

Not one monkey put a foot in the water.

එක වඳුරෙක්වත් වතුරට පය තැබුවේ නැහැ.

The ogre splashed and grumbled, but he could not reach them. At last he sank back down into the deep, cross and hungry.

යක්ෂයා වතුර ඉසිමින් මැසිවිලි නැඟුවා. නමුත් ඔහුට ඔවුන් ළඟට එන්න බැරි වුණා. අන්තිමට ඔහු කේන්තියෙන්, බඩගින්නේ ගැඹුරට ගිලුණා.

The monkeys cheered and thanked their wise king.

වඳුරෝ ප්‍රීති ඝෝෂා කර තම නුවණැති රජුට ස්තූති කළා.

And they say that ever since, every reed that grows around that lake is hollow from top to bottom.

එදා සිට අද දක්වාම ඒ විල වටා වැවෙන හැම බටයක්ම උඩ සිට පහළටම හිස් බව කියනවා.

The monkeys never forgot their lesson: look carefully and ask a wise friend before you rush in.

වඳුරන්ට තම පාඩම කවදාවත් අමතක වුණේ නැහැ: ඉක්මන් වෙන්න කලින් හොඳින් බලන්න, නුවණැති මිතුරෙකුගෙන් අහන්න.