The Shy Deer and the Honey Grass
ලැජ්ජාශීලී මුවා සහ පැණි තණකොළ
Vātamiga Jātaka (No. 14) · වාතමිග ජාතකය (අංක 14)
Long ago, in the King of Benares’s royal park, there lived a shy golden deer. It was so timid that it ran like the wind whenever anyone came near.
බොහෝ කලකට පෙර, බරණැස් රජුගේ රාජකීය උයනේ ලැජ්ජාශීලී රන්වන් මුවෙක් ජීවත් වුණා. කවුරුහරි ළං වූ හැම විටම එය සුළඟ වගේ දුවගෙන ගියා.
One day the king said to his gardener, Sañjaya, “Could you bring that shy deer all the way into the palace?”
දවසක් රජු තම උයන්පල්ලා සඤ්ජයට කීවා, “ඔයාට ඒ ලැජ්ජාශීලී මුවාව මාලිගාව ඇතුළටම ගේන්න පුළුවන්ද?”
“Yes, Your Majesty,” said Sañjaya, “if you give me some honey.”
“පුළුවන්, දේවයන් වහන්ස,” සඤ්ජය කීවා, “ඔබ වහන්සේ මට පැණි ටිකක් දෙනවා නම්.”
Sañjaya smeared sweet honey on the grass where the deer liked to graze. The deer sniffed it. Mmm! It had never tasted anything so delicious.
මුවා තණකොළ කන්න කැමති තැන සඤ්ජය පැණි ගෑවා. මුවා ඒක ඉව කළා. මම්ම්! ඒ තරම් රසවත් දෙයක් එය කවදාවත් රස බලා තිබුණේ නැහැ.
Day after day, the deer came back for the honey grass. Bit by bit, it came closer to Sañjaya, until it was eating right beside him.
දිනෙන් දින මුවා පැණි තණකොළ කන්න ආපසු ආවා. ටිකෙන් ටික එය සඤ්ජයට ළං වුණා, අන්තිමේදී එය ඔහු ළඟම කන්න පටන් ගත්තා.
Then Sañjaya laid a trail of honey grass along the path, out of the park and through the palace gates. The deer followed it, mouthful by mouthful, all the way into the palace hall.
ඉන්පසු සඤ්ජය උයනෙන් පිටතට, මාලිගා දොරටු හරහා පාර දිගේ පැණි තණකොළ පෙළක් තැබුවා. මුවා කටින් කට එය අනුගමනය කරමින් මාලිගා ශාලාව ඇතුළටම ආවා.
Suddenly the deer looked up. Walls! People! It began to tremble, its big eyes wide with fear.
එකපාරටම මුවා ඉහළ බැලුවා. බිත්ති! මිනිස්සු! එහි විශාල ඇස් බියෙන් පුළුල් වී, එය වෙව්ලන්න පටන් ගත්තා.
The king looked at the frightened deer, and his heart softened.
රජු බියට පත් මුවා දෙස බැලූ විට ඔහුගේ සිත මෘදු වුණා.
“See how a little taste of sweetness led this wild creature where it never wished to go,” he said. “It belongs in the forest, not in a palace.”
“ටිකක් පැණි රස නිසා මේ වන සතා කවදාවත් යන්න අකමැති තැනකට ආවේ කොහොමද කියලා බලන්න,” ඔහු කීවා. “මෙයාට අයිති වනයට මිසක් මාලිගාවට නොවෙයි.”
He knelt and gently opened the doors wide.
ඔහු දණ ගසා දොරවල් මෘදුව පළලට ඇරියා.
The golden deer bounded out of the palace and away into the green forest, free and happy.
රන්වන් මුවා මාලිගාවෙන් පැන කොළ පැහැ වනයට නිදහසේ, සතුටින් දිව ගියා.
The king and Sañjaya watched it go, smiling.
රජු සහ සඤ්ජය සිනාසෙමින් එය යන දිහා බලා සිටියා.
Who was who?
In the story, the kind king was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives.
The lesson
Wanting sweet things too much can lead us where we should not go. And wild creatures are happiest when they are free.
Let's talk
- How did Sañjaya bring the deer into the palace?
- Why did the king let the deer go?
- How can we be kind to wild animals?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ කාරුණික රජු බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි.
පාඩම
රස දේවලට ඕනෑවට වඩා ආශා කිරීම නොයා යුතු තැන්වලට අපව ගෙන යන්න පුළුවන්. වන සතුන් වඩාත්ම සතුටින් ඉන්නේ නිදහසේ සිටින විටයි.
අපි කතා කරමු
- සඤ්ජය මුවාව මාලිගාවට ගෙනාවේ කොහොමද?
- රජු මුවාව නිදහස් කළේ ඇයි?
- වන සතුන්ට කාරුණික වෙන්න අපට පුළුවන් කොහොමද?
Retold for children by Fablewings from the Vātamiga Jātaka (Jātaka No. 14; English translation ed. E. B. Cowell, vol. I, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.