The Merchant Who Hurried Home

Long ago, a wise merchant travelled to a faraway village to sell his goods. He sold everything and set off for home with his cart and his servant.

බොහෝ කලකට පෙර, නුවණැති වෙළෙන්දෙක් තම භාණ්ඩ විකුණන්න දුර ගමකට ගියා. ඔහු සියල්ල විකුණලා තම කරත්තය සහ සේවකයා සමඟ ගෙදර බලා පිටත් වුණා.

The road home went through a quiet forest. The sun was sinking, and long shadows stretched across the path.

ගෙදර යන පාර නිහඬ වනයක් හරහා ගියා. ඉර බැස යමින් තිබුණා, දිගු සෙවණැලි පාර හරහා වැටී තිබුණා.

Suddenly the merchant spotted some sneaky robbers hiding behind the bushes, waiting for travellers.

හදිසියේම වෙළෙන්දා පඳුරු පිටුපස සැඟවී, මගීන් එනතුරු බලා සිටින කපටි හොරුන් කිහිපදෙනෙක් දැක්කා.

He did not stop or stare. “Quick!” he whispered to his servant. “Don’t rest here. Drive the oxen on as fast as they can go!”

ඔහු නතර වුණේවත් බලාගෙන හිටියේවත් නැහැ. “ඉක්මන් කරන්න!” ඔහු සේවකයාට කෙඳිරුවා. “මෙතන නවතින්න එපා. ගොනුන්ව පුළුවන් තරම් වේගයෙන් පදවන්න!”

The oxen trotted, the cart wheels rattled, and they rolled past the robbers before the robbers were ready.

ගොනුන් වේගයෙන් ගියා, කරත්ත රෝද කටකට හඬ නැගුවා, හොරුන් සූදානම් වෙන්න කලින්ම ඔවුන් හොරුන් පසුකර ගියා.

They did not slow down until they saw the lamps of their own village shining through the trees.

ගස් අතරින් තමන්ගේම ගමේ පහන් එළිය බබළනවා දකින තුරු ඔවුන් වේගය අඩු කළේ නැහැ.

Home at last! His family hugged him. “Why are you out of breath?” they asked, and he told them about the robbers.

අන්තිමේදී ගෙදර! ඔහුගේ පවුල ඔහුව බදාගත්තා. “ඇයි ඔයාට හති?” ඔවුන් ඇහුවා. ඔහු හොරුන් ගැන කීවා.

“When you see danger, don’t wait around to look at it,” he said with a smile. “Move away quickly and stay safe.” That night they all ate supper together, happy and safe.

“අනතුරක් දැක්කාම, ඒක බලාගෙන ඉන්න එපා,” ඔහු සිනාසෙමින් කීවා. “ඉක්මනින් ඈත් වෙලා ආරක්ෂිතව ඉන්න.” එදා රෑ ඔවුන් හැමෝම සතුටින්, ආරක්ෂිතව එකට රෑ කෑම කෑවා.