The Poor Man’s Little Cake

In Benares, people loved to bring offerings to a kind tree spirit who lived in a castor-oil tree outside the city. They brought flowers, sweets and beautiful cakes.

බරණැස් නුවර ජනතාව නගරයෙන් පිටත එඬරු ගසක ජීවත් වූ කාරුණික රුක් දේවතාවෙකුට පූජා ගෙනෙන්න ආසයි. ඔවුන් මල්, රසකැවිලි සහ ලස්සන කැවුම් ගෙනාවා.

One day a festival came, and everyone hurried to the tree with their gifts.

එක දවසක උත්සවයක් ආවා. හැමෝම තෑගි අරන් ගසට ඉක්මනින් ගියා.

A very poor man watched them go. He had nothing fine to give. All he had was a small rough cake made from rice husks, and a little water in a coconut shell.

ඉතා දුප්පත් මිනිසෙක් ඔවුන් යනවා බලාගෙන හිටියා. දෙන්න ඔහුට හොඳ දෙයක් තිබුණේ නැහැ. ඔහු ළඟ තිබුණේ දහයියාවලින් හැදූ පුංචි රළු කැවුමක් සහ පොල් කටුවක ටිකක් වතුර විතරයි.

“The spirit eats wonderful food,” he thought sadly. “He won’t want my poor little cake.”

“දේවතාවා අපූරු කෑම කනවා,” ඔහු දුකෙන් හිතුවා. “එයාට මගේ දුප්පත් පුංචි කැවුම ඕනෑ වෙන එකක් නැහැ.”

He walked to the tree anyway and stood there, holding his little cake, too shy to put it down.

කොහොම වුණත් ඔහු ගසට ඇවිද ගොස්, තම පුංචි කැවුම අල්ලාගෙන, එය තබන්න ලැජ්ජාවෙන් එතැන සිටගත්තා.

Then a gentle voice came from the leaves. “Why are you waiting, friend?”

එවිට කොළ අතරින් මෘදු හඬක් ආවා. “මිත්‍රයා, ඔයා බලාගෙන ඉන්නේ ඇයි?”

The tree spirit appeared, glowing softly. “I have only a husk cake,” said the man. “It isn’t good enough for you.”

රුක් දේවතාවා මෘදුව බබළමින් පෙනී සිටියා. “මට තියෙන්නේ දහයියා කැවුමක් විතරයි,” මිනිසා කීවා. “ඒක ඔබට ඇති තරම් හොඳ නැහැ.”

“Whatever you eat, I eat too,” smiled the spirit. “A gift given with a kind heart is the best gift of all. Please give it to me.”

“ඔයා කන ඕනෑම දෙයක් මමත් කනවා,” දේවතාවා සිනාසුණා. “කාරුණික හදවතකින් දෙන තෑග්ග තමයි හොඳම තෑග්ග. කරුණාකර මට ඒක දෙන්න.”

Happily, the man held up his little cake and his coconut shell of water. The spirit accepted them with joy.

මිනිසා සතුටින් තම පුංචි කැවුම සහ වතුර පොල් කටුව ඔසවා දුන්නා. දේවතාවා ප්‍රීතියෙන් ඒවා භාර ගත්තා.

“Now I have a gift for you,” said the spirit.

“දැන් මට ඔයාට තෑග්ගක් තියෙනවා,” දේවතාවා කීවා.

“Around this tree, deep under the ground, there are old jars full of treasure that no one remembers,” said the spirit.

“මේ ගස වටා පොළොව යට ගැඹුරින් කාටවත් මතක නැති නිධාන පිරුණු පැරණි කළ තියෙනවා,” දේවතාවා කීවා.

“Go to the king and tell him. Ask for the treasure to be dug up, so it can do some good.”

“රජු ළඟට ගිහින් කියන්න. ඒ නිධානය හාරලා යහපතට යොදවන්න ඉල්ලන්න.”

The man went to the king. The king’s men dug around the tree, and there were the jars, shining with gold!

මිනිසා රජු ළඟට ගියා. රජුගේ සේවකයෝ ගස වටා හෑරුවා. රනින් බබළන කළ එතැන තිබුණා!

The king was amazed. “This honest man brought it to me,” he said. “He shall be my royal treasurer.”

රජු විස්මයට පත් වුණා. “මේ අවංක මිනිසා එය මට ගෙනාවා,” ඔහු කීවා. “ඔහු මගේ රාජකීය භාණ්ඩාගාරිකයා වෙනවා.”

The poor man became a wise and generous treasurer, and he never forgot the day his little husk cake was welcomed.

දුප්පත් මිනිසා නුවණැති, ත්‍යාගශීලී භාණ්ඩාගාරිකයෙක් වුණා. තම පුංචි දහයියා කැවුම පිළිගත් දවස ඔහුට කවදාවත් අමතක වුණේ නැහැ.

Every festival, he brought the spirit a simple cake, given with all his heart.

හැම උත්සවයකම ඔහු මුළු හදවතින්ම දුන් සරල කැවුමක් දේවතාවාට ගෙනාවා.