The Jackal Who Tried to Roar

On the slopes of a silver mountain called Daddara lived a family of lions, led by a wise old lion king.

දද්දර නම් රිදී කන්දක බෑවුම්වල නුවණැති මහලු සිංහ රජෙකුගේ නායකත්වයෙන් සිංහ පවුලක් ජීවත් වුණා.

When the lions roared together, the whole mountain shook, and the sound rolled across the valleys.

සිංහයෝ එකට ගොරවන විට මුළු කන්දම සෙලවුණා. ඒ හඬ නිම්න හරහා පෙරළුණා.

Nearby lived a jackal. He listened to the lions’ mighty roar and felt very small.

ළඟ හිවලෙක් ජීවත් වුණා. ඔහු සිංහයන්ගේ බලවත් ගර්ජනාවට ඇහුම්කන් දී තමා ඉතා කුඩා බව දැනුණා.

“I want everyone to think I am a lion too,” he thought.

“මමත් සිංහයෙක් කියලා හැමෝම හිතනවාට මම කැමතියි,” ඔහු හිතුවා.

So the next evening, when the lions roared, the jackal lifted his nose and joined in as loudly as he could.

ඉතින් ඊළඟ සවස සිංහයෝ ගොරවන විට, හිවලා නහය උස්සා හැකි තරම් හයියෙන් එකතු වුණා.

But out came only a thin, wobbly howl: “Ow-ow-ooooo!”

නමුත් එළියට ආවේ සිහින්, වෙව්ලන කෑගැසීමක් විතරයි: “අව්-අව්-ඌඌඌ!”

The lions heard it and stopped. One by one, they fell silent. The young lion cubs looked at each other, puzzled.

සිංහයන්ට එය ඇසී ඔවුන් නැවතුණා. එකිනෙකා නිහඬ වුණා. තරුණ සිංහ පැටව් එකිනෙකා දෙස ව්‍යාකූලව බැලුවා.

“Father,” asked one cub, “why has everyone stopped roaring?”

“තාත්තේ,” එක් පැටියෙක් ඇසුවා, “හැමෝම ගොරවන එක නැවැත්තුවේ ඇයි?”

The lion king smiled kindly. “That is a jackal, my child, pretending to roar like a lion.

සිංහ රජු කරුණාවෙන් සිනාසුණා. “ඒ හිවලෙක් දරුවෝ, සිංහයෙක් වගේ ගොරවන්න රඟපානවා.

When he joins in, it isn’t a lion’s roar any more, so we wait quietly until he has finished.”

එයා එකතු වුණාම ඒක තවදුරටත් සිංහ ගර්ජනාවක් නෙවෙයි. ඒ නිසා එයා ඉවර වෙනකම් අපි නිහඬව ඉන්නවා.”

The jackal heard this and felt silly. His howl trailed away into the darkness.

හිවලාට එය ඇසී තමා ගැනම හිනා ගියා. ඔහුගේ කෑගැසීම අඳුරේ නැති වී ගියා.

He sat down alone on a rock, his ears drooping.

ඔහු කන් පහත් කරගෙන ගලක් මත තනියම වාඩි වුණා.

Later, the old lion king walked over to him. “Little jackal,” he said, “why try to be a lion? A jackal’s song is a fine song, when it is sung as a jackal.”

පසුව මහලු සිංහ රජු ඔහු ළඟට ඇවිද ආවා. “පුංචි හිවලා,” ඔහු කීවා, “ඇයි සිංහයෙක් වෙන්න හදන්නේ? හිවලෙක් ලෙස ගයන විට හිවල් ගීයත් හොඳ ගීයක්.”

The jackal looked up in surprise.

හිවලා පුදුමයෙන් උඩ බැලුවා.

That night, under the moon, the jackal sang his own song, not pretending to be anyone else. It was clear and true.

ඒ රෑ සඳ යට හිවලා වෙන කිසිවෙකු ලෙස රඟ නොපා තමන්ගේම ගීය ගැයුවා. එය පැහැදිලියි, සැබෑයි.

And for the first time, he felt proud of being exactly who he was.

පළමු වතාවට ඔහු හරියටම තමා වූ ආකාරය ගැන ආඩම්බර වුණා.