The Bull Who Loved Kind Words

Long ago in the land of Gandhāra, a kind teacher was given a little bull calf. He named him Nandivisāla and looked after him like his own child, feeding him rice and milk.

බොහෝ කලකට පෙර ගන්ධාර දේශයේ කාරුණික ගුරුවරයෙකුට පුංචි වස්සෙක් ලැබුණා. ඔහු ඔහුට නන්දිවිසාල යැයි නම් තබා, බත් සහ කිරි දෙමින් තම දරුවෙකු වගේ රැකබලා ගත්තා.

Nandivisāla grew into the strongest bull in all the land.

නන්දිවිසාල මුළු රටේම ශක්තිමත්ම ගොනා බවට වැඩුණා.

One day Nandivisāla thought, “My master has been so good to me. I want to help him.”

එක දවසක නන්දිවිසාල හිතුවා, “මගේ ස්වාමියා මට හරිම හොඳින් සැලකුවා. මට එයාට උදව් කරන්න ඕනෑ.”

“Master,” he said, “go to the rich merchant in town. Bet him a thousand coins that your bull can pull one hundred carts tied together.”

“ස්වාමිනි,” ඔහු කීවා, “නගරයේ ධනවත් වෙළෙන්දා ළඟට යන්න. ඔබේ ගොනාට එකට බැඳපු ගැල් සියයක් අදින්න පුළුවන් කියලා කහවණු දහසක් ඔට්ටු අල්ලන්න.”

The merchant laughed. “Impossible!” The bet was made, and the next day a hundred carts were loaded with sand and gravel and tied in a long line.

වෙළෙන්දා සිනාසුණා. “බැහැ!” ඔට්ටුව ඇල්ලුවා. පසුදා ගැල් සියයක් වැලි සහ බොරළුවලින් පුරවා දිග පෙළකට බැන්දා.

A big crowd gathered to watch.

බලන්න ලොකු සෙනඟක් රැස් වුණා.

The teacher climbed onto the first cart. He wanted to sound tough in front of the crowd, so he shouted, “Pull, you useless beast! Pull, you good-for-nothing!”

ගුරුවරයා පළමු ගැලට නැග්ගා. සෙනඟ ඉදිරියේ තද කෙනෙක් වගේ පෙනෙන්න ඕනෑ වුණු නිසා ඔහු කෑ ගැසුවා, “අදිනවා, වැඩකට නැති සතා! අදිනවා, නොවටිනා එකා!”

Nandivisāla’s ears went back. He stood as still as a stone and would not move a step.

නන්දිවිසාලගේ කන් පිටුපසට ගියා. ඔහු ගලක් වගේ නිශ්චලව සිටගත්තා. එක පියවරක්වත් තැබුවේ නැහැ.

The teacher lost the bet and went home very sad. Nandivisāla came to him gently.

ගුරුවරයා ඔට්ටුව පැරදී ඉතා දුකෙන් ගෙදර ගියා. නන්දිවිසාල මෘදුව ඔහු ළඟට ආවා.

“Master, have I ever broken anything or hurt anyone?” “Never,” said the teacher. “Then why did you call me useless and good-for-nothing in front of everyone?”

“ස්වාමිනි, මම කවදාවත් මොකක්හරි කැඩුවද, කාටහරි රිද්දුවද?” “කවදාවත් නැහැ,” ගුරුවරයා කීවා. “එහෙනම් ඇයි හැමෝම ඉස්සරහා මට වැඩකට නැති, නොවටිනා කියලා කිව්වේ?”

The teacher understood, and he was sorry. “Go back,” said Nandivisāla, “and bet two thousand coins this time. Only, speak to me kindly.”

ගුරුවරයාට තේරුණා, ඔහුට කනගාටු හිතුණා. “ආපහු යන්න,” නන්දිවිසාල කීවා, “මේ පාර කහවණු දෙදහසක් ඔට්ටු අල්ලන්න. ඒත් මට කාරුණිකව කතා කරන්න.”

So the teacher made a new bet, and the hundred carts were tied up again.

ඉතින් ගුරුවරයා අලුත් ඔට්ටුවක් ඇල්ලුවා. ගැල් සියය නැවතත් බැන්දා.

This time the teacher stroked Nandivisāla’s neck and said softly, “Now, my good and noble Nandivisāla, please pull.”

මේ පාර ගුරුවරයා නන්දිවිසාලගේ බෙල්ල අතගා මෘදුව කීවා, “දැන්, මගේ හොඳ, උතුම් නන්දිවිසාල, කරුණාකරලා අදින්න.”

With one mighty heave, Nandivisāla pulled. The hundred carts rolled forward until the last cart stood where the first had been!

එක් බලවත් ඇදීමකින් නන්දිවිසාල ඇද්දා. ගැල් සියය ඉදිරියට පෙරළී ගියා, පළමු ගැල තිබූ තැනට අන්තිම ගැල එනතුරු!

The crowd cheered, the merchant paid two thousand coins, and the teacher hugged his bull.

සෙනඟ ප්‍රීති ඝෝෂා කළා. වෙළෙන්දා කහවණු දෙදහසක් ගෙව්වා. ගුරුවරයා තම ගොනා බදාගත්තා.

“I will always speak kindly,” he promised. And he did, for the rest of his life.

“මම හැමදාම කාරුණිකව කතා කරනවා,” ඔහු පොරොන්දු වුණා. ඔහු මුළු ජීවිත කාලයම එසේ කළා.