The King Who Always Wanted More

Long ago, there was a great king named Mandhātu. He had palaces, gardens, elephants and gold. But he was never happy, because he always wanted more.

බොහෝ කලකට පෙර මන්ධාතු නම් ශ්‍රේෂ්ඨ රජෙක් සිටියා. ඔහුට මාලිගා, උයන්, ඇතුන් සහ රත්තරන් තිබුණා. ඒත් ඔහු කවදාවත් සතුටු වුණේ නැහැ, මොකද ඔහුට හැම විටම තව ඕනෑ වුණා.

King Mandhātu had a magic gift. When he clapped his hands, golden coins rained down from the sky! The courtiers gasped as the coins piled up in the palace courtyard.

මන්ධාතු රජුට මායා හැකියාවක් තිබුණා. ඔහු අත් තට්ටු කළාම අහසින් රන් කාසි වැස්සක් වැටුණා! මාලිගා මිදුලේ කාසි ගොඩ ගැසෙද්දී ඇමතිවරු පුදුමයෙන් හති දැම්මා.

The coins piled up as high as his knees. But the king only frowned. “This is not enough,” he said. “I want more.”

කාසි ඔහුගේ දණහිස් තරම් උසට ගොඩ ගැසුණා. ඒත් රජු නළල රැළි කළා විතරයි. “මේ මදි,” ඔහු කීවා. “මට තව ඕනේ.”

So he rode out on his magnificent elephant and became ruler of many lands. Everyone bowed to him. Still he was not happy.

ඉතින් ඔහු තම අලංකාර ඇතා පිට නැගී බොහෝ රටවල පාලකයා වුණා. හැමෝම ඔහුට හිස නැමුවා. ඒත් ඔහු සතුටු වුණේ නැහැ.

At last he was even invited up to a shining palace among the clouds. The kind king of that heavenly place welcomed him warmly. “Share my palace with me,” he said. “Half of it is yours.”

අන්තිමේදී ඔහුට වළාකුළු අතර දිලිසෙන මාලිගාවකට පවා ආරාධනා ලැබුණා. ඒ දිව්‍ය ලෝකයේ කාරුණික රජු ඔහුව උණුසුම්ව පිළිගත්තා. “මගේ මාලිගාව මාත් එක්ක බෙදාගන්න,” ඔහු කීවා. “එයින් භාගයක් ඔබේ.”

But even there, Mandhātu kept staring at the other half. “Why can’t I have it all?” he grumbled.

ඒත් එතැනදීත් මන්ධාතු අනිත් භාගය දිහාම බලාගෙන හිටියා. “ඇයි මට ඔක්කොම ගන්න බැරි?” ඔහු මැසිවිලි නැගුවා.

In that moment of greed, the shining palace faded away. Mandhātu found himself back on earth, alone in a quiet garden, holding just one golden coin.

කෑදරකමේ ඒ මොහොතේ දිලිසෙන මාලිගාව නොපෙනී ගියා. මන්ධාතු තමා පොළොවට ආපසු, නිස්කලංක උයනක තනිවම, එක රන් කාසියක් පමණක් අල්ලාගෙන ඉන්නවා දැක්කා.

He looked at it for a long time.

ඔහු බොහෝ වෙලාවක් එය දෙස බලා සිටියා.

“Not even a rain of gold can make a greedy heart happy,” he said at last. From then on, he shared what he had and was grateful for it. And for the first time in his life, he felt truly content.

“රන් වැස්සකටවත් කෑදර හදවතක් සතුටු කරන්න බැහැ,” ඔහු අන්තිමේදී කීවා. එතැන් සිට ඔහු තමාට තිබූ දේ බෙදා දී ඒ ගැන කෘතඥ වුණා. ඔහුගේ ජීවිතයේ පළමු වතාවට ඔහුට සැබෑ සතුටක් දැනුණා.