The Lion Cub Who Howled
උඩු බුරපු සිංහ පැටියා
Sīhakoṭṭhuka Jātaka (No. 188) · සීහකොට්ඨුක ජාතකය (අංක 188)
Long ago, a mighty lion lived on a rocky hill with his family. When he roared, the whole forest listened.
බොහෝ කලකට පෙර, බලවත් සිංහයෙක් තම පවුල සමඟ ගල් කන්දක ජීවත් වුණා. ඔහු ගර්ජනා කළාම මුළු වනයම ඇහුම්කන් දුන්නා.
His youngest cub looked just like a lion. But when he opened his mouth to roar, out came a funny, thin howl: “Owooo!”
ඔහුගේ බාලම පැටියා හරියට සිංහයෙක් වගේ පෙනුණා. ඒත් ඔහු ගර්ජනා කරන්න කට ඇරියාම විහිළු, සිහින් උඩු බුරුමක් එළියට ආවා: “අවූඌ!”
The birds stopped singing and looked puzzled. The monkeys giggled behind their paws. “A lion who howls!” they whispered.
කුරුල්ලෝ ගී ගැයීම නවත්වා පුදුමයෙන් බැලුවා. වඳුරෝ අත්වලින් කට වසාගෙන හිනා වුණා. “උඩු බුරන සිංහයෙක්!” ඔවුන් මිමිණුවා.
The cub’s ears drooped. He felt very small and very silly.
පැටියාගේ කන් පහත් වුණා. ඔහුට හරිම පුංචි, හරිම මෝඩ කෙනෙක් වගේ දැනුණා.
His father lay down beside him. “My son,” he said gently, “your voice is different, and that is all right. A lion is not great because of his roar. A lion is great because of his kind heart and brave actions. Let your actions speak for you.”
ඔහුගේ පියා ඔහු ළඟ වැතිරුණා. “පුතේ,” ඔහු මෘදුව කීවා, “ඔයාගේ හඬ වෙනස්. ඒකට කමක් නැහැ. සිංහයෙක් ශ්‍රේෂ්ඨ වෙන්නේ ඔහුගේ ගර්ජනාව නිසා නෙවෙයි. කාරුණික හදවත සහ නිර්භීත ක්‍රියා නිසයි. ඔයාගේ ක්‍රියාවලට ඔයා වෙනුවෙන් කතා කරන්න ඉඩ දෙන්න.”
The cub listened carefully and thought hard. “Actions, not noise,” he said to himself.
පැටියා හොඳින් ඇහුම්කන් දී හොඳින් සිතුවා. “ශබ්දය නෙවෙයි, ක්‍රියා,” ඔහු තමාටම කියා ගත්තා.
The very next day, a baby deer was lost in the tall grass, crying for its mother. Quietly and bravely, the cub led it all the way home.
පසුදාම පැටවෙක් වූ මුවෙක් උස තණකොළ අතර අතරමං වී මවට අඬමින් සිටියා. නිශ්ශබ්දව, නිර්භීතව පැටියා ඌව ගෙදර වෙනකම්ම එක්කන් ගියා.
Word spread through the forest. Now, when the cub walked by, the animals bowed with respect. And nobody laughed at his voice ever again.
ප්‍රවෘත්තිය වනය පුරා පැතිරුණා. දැන් පැටියා ඒ පැත්තෙන් යද්දී සතුන් ගෞරවයෙන් හිස නැමුවා. කවුරුත් ආයෙත් කවදාවත් ඔහුගේ හඬට සිනාසුණේ නැහැ.
Who was who?
In the story, the mighty father lion was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives. The original tale is a short, funny one about a cub with a jackal’s voice; we have given it a gentle ending.
The lesson
We don’t need to be like everyone else. What matters most is a kind heart and good actions.
Let's talk
- Why did the animals laugh at first?
- What did the father lion say makes a lion great?
- What makes you special, just as you are?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ බලවත් පියා සිංහයා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි. මුල් කතාව හිවල් හඬක් ඇති පැටියෙකු ගැන කෙටි, විහිළු කතාවක්. අපි එයට මෘදු අවසානයක් දී ඇත්තෙමු.
පාඩම
අපට අනිත් හැමෝම වගේ වෙන්න අවශ්‍ය නැහැ. වැදගත්ම දේ කාරුණික හදවත සහ යහපත් ක්‍රියායි.
අපි කතා කරමු
- මුලින්ම සතුන් සිනාසුණේ ඇයි?
- පියා සිංහයා කීවේ සිංහයෙක් ශ්‍රේෂ්ඨ කරන්නේ මොකක්ද කියාද?
- ඔබ ඉන්න විදිහටම ඔබව විශේෂ කරන්නේ මොකක්ද?
Retold for children by Fablewings from the Sīhakoṭṭhuka Jātaka (Jātaka No. 188; English translation ed. E. B. Cowell, vol. II, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.