The Prince Who Only Curled His Lip
තොල විතරක් ඇඹරූ කුමාරයා
Padañjali Jātaka (No. 247) · පදඤ්ජලි ජාතකය (අංක 247)
Long ago, an old king died, and his ministers had to choose a new king. “Let’s crown the young prince,” they said.
බොහෝ කලකට පෙර, මහලු රජෙක් මිය ගියා. ඇමතිවරුන්ට අලුත් රජෙක් තෝරන්න සිද්ධ වුණා. “අපි තරුණ කුමාරයාව ඔටුනු පළඳමු,” ඔවුන් කීවා.
But the wise chief minister frowned. “The prince is very lazy and never learns anything,” he said. “Let us test him first.”
ඒත් නුවණැති ප්‍රධාන ඇමතියා නළල රැළි කළා. “කුමාරයා හරිම කම්මැලියි, කිසිම දෙයක් ඉගෙන ගන්නේ නැහැ,” ඔහු කීවා. “අපි මුලින්ම ඔහුව පරීක්ෂා කරමු.”
So the ministers held a pretend court case and gave a silly, wrong answer on purpose. “Did we judge well, Prince?” they asked.
ඉතින් ඇමතිවරු බොරු නඩුවක් තියලා, හිතාමතාම මෝඩ, වැරදි තීන්දුවක් දුන්නා. “කුමාරයාණෙනි, අපි හරියට විනිශ්චය කළාද?” ඔවුන් ඇහුවා.
The prince lounged on his cushions and just curled his lip. “Aha!” whispered the ministers. “He sees our mistake. Perhaps he is wise after all!”
කුමාරයා තම කොට්ටවල ඇලවී, තොල විතරක් ඇඹරුවා. “ආහ්!” ඇමතිවරු කොඳුරුවා. “ඔහු අපේ වැරැද්ද දකිනවා. සමහරවිට ඔහු නුවණැතියෙක් වෙන්න ඇති!”
“Let us test him once more,” said the chief minister. This time the ministers judged the case fairly and correctly.
“අපි ඔහුව තවත් වරක් පරීක්ෂා කරමු,” ප්‍රධාන ඇමතියා කීවා. මේ වතාවේ ඇමතිවරු නඩුව සාධාරණව, නිවැරදිව විනිශ්චය කළා.
“Did we judge well this time, Prince?” The prince yawned and curled his lip in exactly the same way.
“කුමාරයාණෙනි, මේ වතාවේ අපි හරියට විනිශ්චය කළාද?” කුමාරයා ඈනුම් ඇරලා, හරියටම කලින් විදිහටම තොල ඇඹරුවා.
The chief minister shook his head. “He curls his lip at right and wrong alike,” he said. “That is not wisdom. He has not been listening at all.”
ප්‍රධාන ඇමතියා හිස සැලුවා. “ඔහු හරියටත් වැරැද්දටත් එකම විදිහට තොල අඹරනවා,” ඔහු කීවා. “ඒක ප්‍රඥාව නෙවෙයි. ඔහු කිසිම දෙයකට ඇහුම්කන් දීලා නැහැ.”
So the people chose the wise chief minister to be king, and he ruled fairly. And the prince? He finally sat up and decided it was time to start learning.
ඉතින් ජනතාව නුවණැති ප්‍රධාන ඇමතියාව රජු ලෙස තෝරා ගත්තා. ඔහු සාධාරණව රට පාලනය කළා. කුමාරයා? අන්තිමේදී ඔහු කෙළින් වාඩි වෙලා ඉගෙනීම පටන් ගන්න වෙලාව ඇවිත් කියලා තීරණය කළා.
Who was who?
In the story, the wise chief minister was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives. The original story ends with the minister made king; the prince deciding to learn is added here.
The lesson
Looking clever is not the same as being wise. Real wisdom comes from listening and learning.
Let's talk
- What did the prince do when the ministers asked him a question?
- How did the second test show the truth?
- How can you show that you are really listening?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ නුවණැති ප්‍රධාන ඇමතියා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි. මුල් කතාව අවසන් වන්නේ ඇමතියා රජු වීමෙන්. කුමාරයා ඉගෙනීමට තීරණය කිරීම මෙහි එකතු කළ කොටසක්.
පාඩම
දක්ෂ ලෙස පෙනීම සහ නුවණැති වීම එකක් නොවෙයි. සැබෑ ප්‍රඥාව ලැබෙන්නේ සවන් දීමෙන් සහ ඉගෙනීමෙන්.
අපි කතා කරමු
- ඇමතිවරු ප්‍රශ්නයක් ඇසූ විට කුමාරයා කළේ මොකක්ද?
- දෙවන පරීක්ෂණයෙන් සත්‍යය පෙනුණේ කොහොමද?
- ඔබ ඇත්තටම සවන් දෙන බව පෙන්වන්න පුළුවන් කොහොමද?
Retold for children by Fablewings from the Padañjali Jātaka (Jātaka No. 247; English translation ed. E. B. Cowell, vol. II, 1895, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.