The Little Quail and the Forest Fire

Deep in a forest in the land of Magadha, a mother and father quail built a nest in the soft grass. In it hatched a tiny chick.

මගධ දේශයේ වනයක් ගැඹුරේ, අම්මා සහ තාත්තා වටුවෝ මෘදු තණකොළ අතර කූඩුවක් හැදුවා. ඒ කූඩුවේ පුංචි පැටියෙක් බිත්තරයෙන් එළියට ආවා.

His wings were still too small to fly, and his legs too weak to run. So his parents brought him food in their beaks.

ඔහුගේ පියාපත් පියාඹන්න තරම් ලොකු නැහැ, කකුල් දුවන්න තරම් ශක්තිමත් නැහැ. ඉතින් අම්මයි තාත්තයි හොටවලින් ඔහුට කෑම ගෙනාවා.

The little quail was gentle and good. He would not eat any living thing, only grass seeds and wild berries.

පුංචි වටුවා මෘදු, යහපත් කෙනෙක්. ඔහු කිසිම ජීවියෙක් කෑවේ නැහැ, තණ ඇට සහ වල් බෙරි විතරයි.

He was very small, but his heart was full of goodness.

ඔහු හරිම පොඩියි, නමුත් ඔහුගේ හදවත යහපතින් පිරී තිබුණා.

One hot, dry summer, a great fire started in the forest. Smoke filled the sky. Flames roared through the trees, coming closer and closer.

එක උණුසුම්, වියළි ගිම්හානයක, වනයේ විශාල ගින්නක් හටගත්තා. දුමින් අහස පිරුණා. ගිනිදැල් ගස් අතරින් ගොරවමින්, ළං වෙමින්, ළං වෙමින් ආවා.

All the birds flew away, crying in fear.

හැම කුරුල්ලෙක්ම බියෙන් කෑ ගසමින් පියාඹා ගියා.

The mother and father quail were terrified. They could not carry their baby, so they flew away too.

අම්මා සහ තාත්තා වටුවෝ බියෙන් ගැහුණා. ඔවුන්ට පැටියා උස්සගෙන යන්න බැරි වුණා. ඉතින් ඔවුනුත් පියාඹා ගියා.

The little quail was left alone in the nest, with the fire rushing towards him.

පුංචි වටුවා කූඩුවේ තනියම ඉතිරි වුණා. ගින්න ඔහු දෙසට වේගයෙන් ආවා.

The little quail did not cry. He closed his eyes and thought of everything good and true in the world.

පුංචි වටුවා හැඬුවේ නැහැ. ඔහු ඇස් පියාගෙන ලෝකයේ ඇති හැම යහපත් සත්‍ය දෙයක් ගැනම හිතුවා.

Then he spoke in his small, clear voice: “I have wings, but I cannot fly. I have legs, but I cannot run. My parents have gone. By the power of truth and goodness, O fire, turn back!”

ඉන්පසු ඔහු තම පුංචි, පැහැදිලි හඬින් කීවා: “මට පියාපත් තියෙනවා, ඒත් පියාඹන්න බැහැ. කකුල් තියෙනවා, ඒත් දුවන්න බැහැ. මගේ දෙමාපියෝ ගිහින්. සත්‍යයේ සහ යහපතේ බලයෙන්, අනේ ගින්න, ආපසු හැරී යන්න!”

And the fire stopped.

ගින්න නැවතුණා.

It came no closer. Around the little nest, for sixteen lengths in every direction, the flames sank down and went out, like a torch dipped into cool water.

එය තවත් ළං වුණේ නැහැ. පුංචි කූඩුව වටේට, හැම පැත්තකටම දිග සොළහක් දුර, ගිනිදැල් සිසිල් ජලයේ ගිල්වූ පන්දමක් මෙන් පහත බැස නිවී ගියා.

When the smoke cleared, the little quail was safe in his nest, surrounded by green grass that had not burned at all.

දුම පහව ගිය විට, පුංචි වටුවා කිසිසේත්ම නොපිළිස්සුණු කොළ පාට තණකොළ මැද, තම කූඩුවේ ආරක්ෂිතව සිටියා.

His parents flew back, amazed, and covered him with their wings.

ඔහුගේ දෙමාපියෝ පුදුමයෙන් ආපසු පියාඹා ඇවිත් පියාපත්වලින් ඔහුව වසා ගත්තා.

It is said that, from that day, fire never again burned that place in the forest.

එදා සිට, වනයේ ඒ ස්ථානය ගින්නෙන් කවදාවත් පිළිස්සුණේ නැති බව කියනවා.

And when he grew up, the little quail flew high above the trees, the smallest bird with the biggest heart.

ලොකු වුණාම, පුංචි වටුවා ගස්වලට උඩින් ඉහළින් පියාඹා ගියා. ලොකුම හදවත ඇති පුංචිම කුරුල්ලා.