The Loyal Parrot

On the bank of the Ganges, in a great fig tree, lived a king of parrots with thousands of parrot friends.

ගංගා ඉවුරේ, මහා අත්තික්කා ගසක, දහස් ගණනක් ගිරා යාළුවන් සමඟ ගිරා රජෙක් ජීවත් වුණා.

The tree gave them sweet figs to eat and shady branches to sleep in, year after year.

අවුරුදු ගණනක් ඒ ගස ඔවුන්ට කන්න පැණිරස අත්තික්කා සහ නිදාගන්න සෙවණැති අතු දුන්නා.

But one year the tree grew old. Its figs stopped growing and its leaves fell. One by one, the other parrots flew away to find new trees.

නමුත් එක අවුරුද්දක ගස මහලු වුණා. එහි ගෙඩි හටගැනීම නැවතුණා, කොළ වැටුණා. එකින් එක අනෙක් ගිරවුන් අලුත් ගස් හොයාගෙන පියාඹා ගියා.

Only the parrot king stayed. He ate the dry dust from the bark and drank water from the river.

නැවතී සිටියේ ගිරා රජු විතරයි. ඔහු පොත්තේ වියළි දූවිලි කෑවා, ගඟෙන් වතුර බිව්වා.

Far above, the god Sakka saw the little parrot staying with the dying tree. “I will test his loyalty,” he said, and he flew down disguised as a royal goose.

ඈත ඉහළ සිට ශක්‍ර දෙවියෝ මිය යන ගස සමඟ නැවතී සිටි පුංචි ගිරවා දැක්කා. “මම ඔහුගේ පක්ෂපාතිත්වය පරීක්ෂා කරනවා,” ඔහු කීවා. ඔහු රාජ හංසයෙකුගේ වෙසින් පියාඹා ආවා.

“Why do you stay here, little parrot?” he asked. “There are fruit trees everywhere!”

“පුංචි ගිරවා, ඔයා මෙතන ඉන්නේ ඇයි?” ඔහු ඇසුවා. “හැම තැනම පලතුරු ගස් තියෙනවනේ!”

“This tree fed me and sheltered me when it was strong,” said the parrot. “Now it is old and weak. How can I leave a friend who was so good to me?”

“මේ ගස ශක්තිමත් කාලේ මට කන්න දුන්නා, මට සෙවණ දුන්නා,” ගිරවා කීවා. “දැන් ඒක මහලුයි, දුර්වලයි. මට එච්චර හොඳින් සැලකූ යාළුවෙක්ව අත්හැරලා මම කොහොමද යන්නේ?”

A true friend stays in bad times as well as good.

සැබෑ යාළුවෙක් හොඳ කාලයේ වගේම නරක කාලයේත් ළඟ ඉන්නවා.

Sakka was deeply moved. He showed himself in his shining true form. “Your loyalty is beautiful,” he said. “Ask me for any wish.”

ශක්‍රයා ගැඹුරින් පැහැදුණා. ඔහු තම දිලිසෙන සැබෑ රූපයෙන් පෙනී සිටියා. “ඔයාගේ පක්ෂපාතිත්වය ලස්සනයි,” ඔහු කීවා. “ඕනෑම පතුමක් මගෙන් ඉල්ලන්න.”

“Then please,” said the parrot, “let my old tree be green again.”

“එහෙනම් කරුණාකරලා,” ගිරවා කීවා, “මගේ මහලු ගස ආයෙත් කොළ පාට කරන්න.”

Sakka scooped up water from the Ganges and sprinkled it over the tree.

ශක්‍රයා ගංගාවෙන් වතුර ගෙන ගස මතට ඉස්සා.

At once, the branches burst into fresh green leaves, and sweet figs grew all over, as red and ripe as jewels.

සැණින්, අතු අලුත් කොළ පාට කොළවලින් පිරුණා. මැණික් වගේ රතු, ඉදුණු පැණිරස අත්තික්කා හැම තැනම හටගත්තා.

The parrot king sang with joy. And when the other parrots saw the tree green again, they all came flying home.

ගිරා රජු ප්‍රීතියෙන් ගී ගැයුවා. ගස නැවත කොළ පාට වූ බව දුටු අනෙක් ගිරවුන් හැමෝම ගෙදර පියාඹා ආවා.

“Welcome back,” said the parrot king kindly. He was not cross with them at all.

“ආපසු සාදරයෙන් පිළිගන්නවා,” ගිරා රජු කරුණාවෙන් කීවා. ඔහු ඔවුන් ගැන කිසිසේත් තරහෙන් සිටියේ නැහැ.

They lived happily in the great fig tree for many years.

ඔවුන් බොහෝ කාලයක් මහා අත්තික්කා ගසේ සතුටින් ජීවත් වුණා.

The parrot king had shown that gratitude means remembering those who helped us, and standing by them when they need us most.

කෘතඥතාව යනු අපට උදව් කළ අයව මතක තබාගෙන, ඔවුන්ට අප වඩාත්ම අවශ්‍ය වෙලාවේ ඔවුන් අසල සිටීම බව ගිරා රජු පෙන්වා දුන්නා.