Good Luck and the Kind Merchant

Long ago, on a moonlit night, two goddesses arrived at the house of a kind merchant. One was Good Luck, shining in gold. The other was Bad Luck, dressed in dark violet.

බොහෝ කලකට පෙර, සඳ එළිය වැටුණු රාත්‍රියක දේවතාවියන් දෙදෙනෙක් කාරුණික වෙළෙන්දෙකුගේ නිවසට ආවා. එක් අයෙක් රන්වන්ව බබළන ශ්‍රී දේවිය. අනිත් අය තද දම් පාට ඇඳුම් ඇඳි කාළකණ්ණි දේවිය.

They had been arguing. “I am older, so I should be honoured first!” said Bad Luck, folding her arms.

ඔවුන් වාද කරමින් සිටියා. “මම වැඩිමල්, ඉතින් මට මුලින්ම ගෞරව කරන්න ඕනේ!” කාළකණ්ණි අත් බැඳගෙන කීවා.

Good Luck said calmly, “Let the merchant decide. He is wise.”

ශ්‍රී දේවිය සන්සුන්ව කීවා, “වෙළෙන්දාට තීරණය කරන්න දෙන්න. ඔහු නුවණැතියි.”

The merchant came out onto his balcony and listened to them both.

වෙළෙන්දා තම බැල්කනියට ඇවිත් දෙදෙනාටම ඇහුම්කන් දුන්නා.

He asked Bad Luck, “What do you bring to a home?”

ඔහු කාළකණ්ණිගෙන් ඇසුවා, “ඔබ නිවසකට ගෙනෙන්නේ මොනවාද?”

“Quarrels, laziness and grumbling,” she said proudly.

“රණ්ඩු, කම්මැලිකම සහ මැසිවිලි,” ඇය ආඩම්බරයෙන් කීවා.

“Then I’m sorry,” said the merchant gently, “but there is no room for you here.”

“එහෙනම් සමාවෙන්න,” වෙළෙන්දා මෘදුව කීවා, “ඒත් මෙහි ඔබට ඉඩක් නැහැ.”

Bad Luck pouted and drifted away into the night.

කාළකණ්ණි මූණ හකුළුවා රාත්‍රිය තුළට පාවී ගියා.

Then the merchant turned to Good Luck. “What do you bring?”

ඉන්පසු වෙළෙන්දා ශ්‍රී දේවිය දෙසට හැරුණා. “ඔබ ගෙනෙන්නේ මොනවාද?”

“I come to homes where people are kind, honest and hard-working,” she said. “And that is just what this home is.” She blessed the house with golden light.

“මම යන්නේ මිනිස්සු කාරුණික, අවංක, මහන්සි වී වැඩ කරන නිවෙස්වලට,” ඇය කීවා. “මේ නිවසත් හරියටම එවැනි එකක්.” ඇය රන්වන් එළියෙන් නිවසට ආශීර්වාද කළා.

Next morning, the merchant was out early, helping his neighbours. The whole village felt bright and happy. Good luck, it seemed, followed kindness.

පසුදා උදේම වෙළෙන්දා තම අසල්වැසියන්ට උදව් කරමින් එළියේ සිටියා. මුළු ගමම දීප්තිමත්, සතුටින් පිරී තිබුණා. වාසනාව කරුණාව පස්සෙන් යනවා වගේ පෙනුණා.