The Magic Mango Seed

Long ago, an eager young man went to learn from a poor old teacher who lived in a simple hut outside the town. He fetched water and swept, and served his teacher well.

බොහෝ කලකට පෙර, උනන්දුවෙන් පිරුණු තරුණයෙක් නගරයෙන් පිටත සරල පැල්පතක ජීවත් වූ දුප්පත් මහලු ගුරුවරයෙකුගෙන් ඉගෙන ගන්න ගියා. ඔහු වතුර ගෙනාවා, අතුගෑවා, ගුරුවරයාට හොඳින් උපස්ථාන කළා.

Pleased, the teacher taught him a wonderful secret: how to whisper to a mango seed so that a tree would grow and ripen in moments, even out of season.

සතුටු වූ ගුරුවරයා ඔහුට පුදුමාකාර රහසක් ඉගැන්නුවා: අඹ ඇටයකට කෙඳිරීමෙන් කාලය නොවන කාලයේ වුවත් මොහොතකින් ගසක් වැඩී ගෙඩි ඉදෙන හැටි.

The young man went to the king’s palace and made a mango tree grow before everyone’s eyes. The whole court gasped in amazement.

තරුණයා රජ මාළිගාවට ගොස් හැමෝගේම ඇස් ඉදිරිපිට අඹ ගසක් වැඩෙන්න සැලැස්සුවා. මුළු රජ සභාවම මවිතයෙන් හුස්ම ඇද්දා.

“Who was your teacher?” asked the king. The young man hesitated. He felt embarrassed that his teacher was so poor and humble.

“ඔබේ ගුරුවරයා කවුද?” රජු ඇසුවා. තරුණයා පැකිළුණා. තම ගුරුවරයා එතරම් දුප්පත්, සරල කෙනෙක් වීම ගැන ඔහුට ලැජ්ජාවක් දැනුණා.

So he puffed out his chest and told a lie. “I learned from the most famous teacher in the land!”

ඉතින් ඔහු ළය පුම්බාගෙන බොරුවක් කීවා. “මම ඉගෙන ගත්තේ රටේ ප්‍රසිද්ධම ගුරුවරයාගෙන්!”

The next day, the king asked him to grow another tree. He whispered to the seed, but nothing happened. The magic had gone.

පසුදා රජු ඔහුට තවත් ගසක් වවන්න කීවා. ඔහු ඇටයට කෙඳිරුවා, ඒත් කිසිවක් වුණේ නැහැ. මායාව නැති වෙලා.

Ashamed, the young man walked all the way back to the little hut. His old teacher was waiting quietly at the door.

ලැජ්ජාවට පත් තරුණයා පුංචි පැල්පත දක්වාම ආපසු ඇවිද ගියා. ඔහුගේ මහලු ගුරුවරයා නිශ්ශබ්දව දොර ළඟ බලා සිටියා.

“I’m sorry,” he said, kneeling. “I was ashamed of you, and I lied.” The teacher placed a kind hand on his shoulder. “Magic needs an honest heart,” he said. “Be proud of where you learned, and you will learn much more.”

“මට සමාවෙන්න,” ඔහු දණ ගසා කීවා. “මට ඔබ ගැන ලැජ්ජාවක් දැනුණා, මම බොරු කීවා.” ගුරුවරයා කාරුණිකව ඔහුගේ උරහිසට අත තැබුවා. “මායාවට අවංක හදවතක් ඕනෑ,” ඔහු කීවා. “ඔබ ඉගෙන ගත් තැන ගැන ආඩම්බර වෙන්න. එතකොට ඔබ තව ගොඩක් ඉගෙන ගනීවි.”