The Monkey Who Saw “Mine, Mine”

Long ago, a clever monkey was caught and taken to the King of Benares’s palace. He lived in the royal garden as a pet, and attendants brought him fruit every day.

බොහෝ කලකට පෙර බුද්ධිමත් වඳුරෙකුව අල්ලාගෙන බරණැස් රජුගේ මාලිගාවට ගෙන ගියා. ඔහු සුරතලෙක් ලෙස රාජකීය උයනේ ජීවත් වුණා. සේවකයෝ හැමදාම ඔහුට පලතුරු ගෙනාවා.

From the garden wall, the monkey watched people in the town. He saw two men squabbling over a cart of goods. “Mine!” said one. “No, mine!” said the other.

උයනේ තාප්පය උඩ සිට වඳුරා නගරයේ මිනිසුන් දෙස බලා සිටියා. බඩු කරත්තයක් ගැන මිනිසුන් දෙදෙනෙක් රණ්ඩු වෙනවා ඔහුට පෙනුණා. “මගේ!” එක් කෙනෙක් කීවා. “නැහැ, මගේ!” අනිත් කෙනා කීවා.

He saw neighbours arguing over a fence, shopkeepers arguing over coins, and children arguing over toys. Everywhere he looked: “Mine! Mine! Mine!”

අසල්වැසියෝ වැටක් ගැනත්, කඩ හිමියෝ කාසි ගැනත්, ළමයි සෙල්ලම් බඩු ගැනත් රණ්ඩු වෙනවා ඔහුට පෙනුණා. ඔහු බැලූ හැම තැනකම: “මගේ! මගේ! මගේ!”

One day, the kind king set the monkey free. “Go home to your forest,” he said. Off bounded the monkey, overjoyed.

දවසක් කාරුණික රජු වඳුරාව නිදහස් කළා. “ඔයාගේ වනයට ගෙදර යන්න,” ඔහු කීවා. වඳුරා සතුටින් පැනගෙන ගියා.

The monkey troop crowded around him in the trees. “Tell us about the humans!” they chattered. “What are they like?”

වඳුරු රංචුව ගස් අතර ඔහු වටා රැස් වුණා. “අපිට මිනිස්සු ගැන කියන්න!” ඔවුන් කිචි බිචි ගෑවා. “එයාලා කොහොමද?”

The monkey stood on a branch and acted it out, grabbing at leaves and puffing out his chest. “Mine! Mine! This is mine! That is mine!” he squeaked. “That’s all they say, all day long!”

වඳුරා අත්තක සිට කොළවලට ඩැහැගනිමින්, පපුව පුප්පමින් රඟපෑවා. “මගේ! මගේ! මේක මගේ! අරක මගේ!” ඔහු කෑ ගැසුවා. “එයාලා මුළු දවසම කියන්නේ ඒක විතරයි!”

The monkeys covered their ears and laughed. “How silly!” they cried. “Let’s never be like that!”

වඳුරෝ කන් වසාගෙන සිනාසුණා. “මොනතරම් මෝඩද!” ඔවුන් කෑ ගැසුවා. “අපි කවදාවත් එහෙම වෙන්න එපා!”

So the monkeys of that forest shared their fruit and their trees happily together, and nobody ever said “Mine!” again.

ඉතින් ඒ වනයේ වඳුරෝ තමන්ගේ පලතුරු සහ ගස් සතුටින් එකට බෙදා ගත්තා. කවුරුත් ආයෙත් කවදාවත් “මගේ!” කියා කීවේ නැහැ.