The Mongoose and the Snake

In a forest hermitage lived a kind hermit. Near his hut, in an old anthill, lived a mongoose. And in a hollow tree close by lived a snake.

වනයේ ආශ්‍රමයක කාරුණික තවුසෙක් ජීවත් වුණා. ඔහුගේ පැල අසල, පැරණි තුඹසක මුගටියෙක් ජීවත් වුණා. ළඟ තිබූ හිස් ගසක නයෙක් ජීවත් වුණා.

Mongooses and snakes are usually great enemies.

සාමාන්‍යයෙන් මුගටියන් සහ නයින් මහා සතුරෝ.

Every day the mongoose and the snake glared at each other. The mongoose fluffed up his fur, and the snake lifted his hood.

හැමදාම මුගටියා සහ නයා එකිනෙකා දෙස තරහින් බැලුවා. මුගටියා ලොම් පුම්බා ගත්තා, නයා පෙණය එසෙව්වා.

They were always afraid, always watching, and never at peace.

ඔවුන් හැමදාම බයෙන්, හැමදාම බලාගෙන, කවදාවත් සාමයෙන් හිටියේ නැහැ.

Both of them often came to visit the hermit, who gave them food and spoke to them kindly.

දෙදෙනාම නිතර තවුසා බලන්න ආවා. ඔහු ඔවුන්ට කෑම දී කරුණාවෙන් කතා කළා.

One day the hermit called them both to sit with him under the shady tree.

එක දවසක තවුසා ඔවුන් දෙදෙනාවම සෙවණැති ගස යට තමා සමඟ වාඩි වෙන්න කැඳෙව්වා.

“Why are you so afraid of each other?” he asked. “Snake, has the mongoose ever hurt you? Mongoose, has the snake ever hurt you?”

“ඔයාලා එකිනෙකාට මෙච්චර බය ඇයි?” ඔහු ඇසුවා. “නයා, මුගටියා කවදාහරි ඔයාට රිද්දලා තියෙනවද? මුගටියා, නයා කවදාහරි ඔයාට රිද්දලා තියෙනවද?”

They both thought hard. “No,” they admitted. “Never.”

දෙදෙනාම හොඳින් හිතුවා. “නැහැ,” ඔවුන් පිළිගත්තා. “කවදාවත් නැහැ.”

“Then why carry fear in your hearts?” said the hermit. “Fear makes us angry, and anger makes enemies.

“එහෙනම් ඇයි හදවත්වල බය තියාගන්නේ?” තවුසා කීවා. “බය අපව කේන්ති ගන්වනවා, කේන්තිය සතුරන් හදනවා.

If you trust each other a little, you might find a friend instead.”

ඔයාලා ටිකක් එකිනෙකාව විශ්වාස කළොත්, ඒ වෙනුවට යාළුවෙක් හමු වෙන්න පුළුවන්.”

The snake slowly lowered his hood. The mongoose let his fur lie flat.

නයා සෙමින් පෙණය පහත් කළා. මුගටියා තම ලොම් සමතලා කළා.

They looked at each other, and for the first time they were not afraid.

ඔවුන් එකිනෙකා දෙස බැලුවා. පළමු වතාවට ඔවුන් බය වුණේ නැහැ.

From that day the mongoose and the snake became friends. They sunned themselves on the same warm rock and came together to visit the hermit.

එදා සිට මුගටියා සහ නයා යාළුවෝ වුණා. ඔවුන් එකම උණුසුම් ගල මත අව්ව තැපුවා. තවුසා බලන්න එකට ආවා.

The other forest animals could hardly believe their eyes.

වනයේ අනිත් සතුන්ට තම ඇස් විශ්වාස කරන්න බැරි වුණා.

And the kind hermit smiled to see them, side by side under the evening sky.

සවස් අහස යට ඔවුන් එකිනෙකා අසල සිටිනවා දැක කාරුණික තවුසා සිනාසුණා.

Fear had turned into trust, and enemies had turned into friends.

බය විශ්වාසයක් බවට පත් වුණා. සතුරන් මිතුරන් බවට පත් වුණා.