The Monkey Gardeners

In the king’s pleasure garden in Benares lived a big troop of monkeys. The gardener looked after the young trees, watering them every day.

බරණැස් රජුගේ උයනේ ලොකු වඳුරු රංචුවක් ජීවත් වුණා. උයන්පල්ලා හැමදාම වතුර දමමින් තරුණ ගස් රැකබලා ගත්තා.

One day a great festival was announced in the city, with music, lights and dancing.

එක දවසක නුවර සංගීතය, ආලෝකය සහ නැටුම් ඇති මහා උත්සවයක් ප්‍රකාශ කළා.

The gardener longed to go. He went to the monkey king. “Friend,” he said, “will your monkeys water my young trees while I am at the festival?”

උයන්පල්ලාට යන්න හරිම ආසයි. ඔහු වඳුරු රජු ළඟට ගියා. “මිත්‍රයා,” ඔහු කීවා, “මම උත්සවයට ගිහින් ඉන්නකොට ඔයාගේ වඳුරන්ට මගේ තරුණ ගස්වලට වතුර දාන්න පුළුවන්ද?”

“Of course!” said the monkey king. “Leave it to us.”

“ඇත්තෙන්ම!” වඳුරු රජු කීවා. “අපට බාර දෙන්න.”

The gardener gave them watering pots and hurried off. The monkey king called his troop together.

උයන්පල්ලා ඔවුන්ට වතුර කළ දී ඉක්මනින් පිටත් වුණා. වඳුරු රජු තම රංචුව එකතු කළා.

“Water is precious,” he said. “We must not waste a drop. Give big roots lots of water and small roots only a little.”

“වතුර වටිනවා,” ඔහු කීවා. “අපි එක බිංදුවක්වත් නාස්ති කරන්න හොඳ නැහැ. ලොකු මුල්වලට වැඩිපුර වතුර, පුංචි මුල්වලට ටිකක් විතරක් දෙන්න.”

“But how will we know how big the roots are?” asked a young monkey.

“ඒත් මුල් කොච්චර ලොකුද කියලා අපි දැනගන්නේ කොහොමද?” තරුණ වඳුරෙක් ඇසුවා.

“Easy!” said the monkey king. “Pull each tree up, look at its roots, then put it back and water it.”

“ලේසියි!” වඳුරු රජු කීවා. “හැම ගහක්ම ගලවලා, මුල් බලලා, ආපහු හිටවලා වතුර දාන්න.”

So the monkeys set to work. They pulled up every little tree, peered at its roots, pushed it back into the soil and poured on the water.

ඉතින් වඳුරෝ වැඩට බැස්සා. ඔවුන් හැම පුංචි ගහක්ම ගලවා, මුල් දෙස බලා, ආපසු පසට ඔබා වතුර වත් කළා.

They worked very hard and were very proud of themselves.

ඔවුන් ඉතා මහන්සි වී වැඩ කළා. ඔවුන් තමන් ගැන හරිම ආඩම්බර වුණා.

Just then a wise man walked through the garden. He stopped and stared. “Why are you pulling up the trees?” he asked.

එවෙලේම නුවණැති මිනිසෙක් උයන හරහා ඇවිද ආවා. ඔහු නැවතී බලා සිටියා. “ඔයාලා ගස් ගලවන්නේ ඇයි?” ඔහු ඇසුවා.

“To measure the roots,” said the monkeys proudly, “so we give each one the right water!”

“මුල් මනින්න,” වඳුරෝ ආඩම්බරයෙන් කීවා, “එතකොට හැම ගහකටම හරියටම වතුර දෙන්න පුළුවන්!”

The wise man shook his head gently. “Oh dear,” he said. “When you pull up a young tree, its roots break. You are trying to help, but you are hurting the trees.”

නුවණැති මිනිසා මෘදුව හිස සැලුවා. “අනේ,” ඔහු කීවා. “තරුණ ගහක් ගලවද්දී එහි මුල් කැඩෙනවා. ඔයාලා උදව් කරන්න හදනවා, ඒත් ඔයාලා ගස්වලට හානි කරනවා.”

By evening, the little trees had begun to droop.

සවස් වෙද්දී පුංචි ගස් මැලවෙන්න පටන් ගෙන තිබුණා.

The monkeys felt very silly. “We meant well,” they said sadly. “But we didn’t stop to think.”

වඳුරන්ට තමන් ගැනම හිනා ගියා. “අපි හොඳ හිතින් කළේ,” ඔවුන් දුකෙන් කීවා. “ඒත් අපි නැවතිලා හිතුවේ නැහැ.”

When the gardener came home, they helped him plant new trees, and this time they just watered them gently, without pulling anything up.

උයන්පල්ලා ගෙදර ආ විට ඔවුන් ඔහුට අලුත් ගස් සිටුවන්න උදව් කළා. මේ පාර ඔවුන් කිසිවක් නොගලවා මෘදුව වතුර දැම්මා විතරයි.