The Monkey King's Bridge

High in the Himalayan forest, beside the great river Ganges, grew a magnificent mango tree. Its fruit was sweeter than honey and as big as water pots.

හිමාලයේ වනයේ, මහා ගංගා නදිය අසල, අපූරු අඹ ගසක් වැඩුණා. එහි ගෙඩි මී පැණිවලටත් වඩා පැණිරසයි, කළගෙඩි තරම් ලොකුයි.

In its branches lived eighty thousand monkeys, and their king was wise, strong and kind.

ඒ අතුවල වඳුරන් අසූදහසක් ජීවත් වුණා. ඔවුන්ගේ රජු නුවණැති, ශක්තිමත්, කරුණාවන්ත කෙනෙක්.

“Pick every mango that hangs over the water,” the Monkey King told them. “If one falls into the river, people will find it and come looking for our tree.”

“ගඟ උඩට එල්ලෙන හැම අඹ ගෙඩියක්ම කඩලා දාන්න,” වඳුරු රජු කීවා. “එකක් හරි ගඟට වැටුණොත්, මිනිස්සු ඒක හොයාගෙන අපේ ගහ හොයන් එයි.”

But one mango hid behind an ants’ nest. It grew ripe, fell into the river, and floated all the way down to the city of Benares.

නමුත් එක අඹ ගෙඩියක් කූඹි කූඩුවක් පිටිපස්සේ හැංගිලා තිබුණා. ඒක ඉදිලා ගඟට වැටුණා, පාවෙලා බරණැස් නුවර දක්වාම ගියා.

The King of Benares was bathing in the river when the golden mango floated into his net. He tasted it and his eyes grew wide.

බරණැස් රජු ගඟේ නාමින් සිටියදී ඒ රන්වන් අඹ ගෙඩිය ඔහුගේ දැලට පාවී ආවා. ඔහු එය රස බැලුවා, ඇස් ලොකු වුණා.

“I must have this tree!” he said. And he sailed up the river with his archers.

“මට මේ ගහ ඕනෑ!” රජු කීවා. ඔහු දුනුවායන් සමඟ ගඟ දිගේ ඉහළට යාත්‍රා කළා.

At midnight the king found the tree full of monkeys eating mangoes. “Surround it,” he ordered. “At dawn, shoot them all.”

මැදියම් රැයේ රජු අඹ කමින් සිටි වඳුරන්ගෙන් පිරුණු ගහ සොයාගත්තා. “ගහ වටකරන්න,” ඔහු අණ කළා. “එළිවෙද්දී හැමෝටම විදින්න.”

The monkeys trembled. “Do not be afraid,” said their king. “I will save you.”

වඳුරෝ බියෙන් වෙව්ලුවා. “බය වෙන්න එපා,” ඔවුන්ගේ රජු කීවා. “මම ඔබව බේරගන්නම්.”

He climbed to a branch that stretched over the river and leapt, further than any monkey had ever leapt, to the far bank.

ඔහු ගඟ උඩට විහිදුණු අත්තකට නැගලා, කිසිම වඳුරෙක් කවදාවත් නොපැන්න තරම් දුරට, අනෙක් ඉවුරට පැන්නා.

There he cut a long bamboo, tied one end to a tree and the other to his own waist, and leapt back. But the bamboo was too short. So he caught the branch with his hands and held on, his body stretched across the gap like a living bridge.

එහිදී ඔහු දිගු උණ බටයක් කපා, එක කෙළවරක් ගහක බැඳලා, අනෙක් කෙළවර තමන්ගේ ඉණේ බැඳගෙන ආපසු පැන්නා. නමුත් උණ බටය ටිකක් කොටයි. ඉතින් ඔහු අත්තෙන් අල්ලාගෙන, ජීවමාන පාලමක් වගේ ඒ හිඩැස හරහා ඇදී සිටියා.

“Quickly! Cross over my back!” he called. One by one, all eighty thousand monkeys ran across him to safety.

“ඉක්මනට! මගේ පිට උඩින් එගොඩ වෙන්න!” ඔහු කෑ ගැහුවා. එකින් එක, වඳුරන් අසූදහසම ඔහු උඩින් දුවලා ආරක්ෂිතව එගොඩ වුණා.

The last to cross was a jealous monkey who had always wanted to be king. He jumped down hard on the king’s back, and the Monkey King was badly hurt.

අන්තිමට ආවේ හැමදාම රජ වෙන්න ආශා කළ ඊර්ෂ්‍යාකාර වඳුරෙක්. ඔහු රජුගේ පිට උඩට තදින් පැන්නා. වඳුරු රජුට දරුණු ලෙස රිදුණා.

The King of Benares had watched it all. “This monkey gave his own body to save his people,” he whispered. He had the Monkey King gently lowered on a soft cloth.

බරණැස් රජු ඒ සියල්ල බලාගෙන සිටියා. “මේ වඳුරා තමන්ගේ ජනතාව බේරගන්න තමන්ගේම ඇඟ දුන්නා,” ඔහු මිමිණුවා. ඔහු වඳුරු රජු මෘදු රෙද්දක් මත සෙමින් පහළට ගත්තා.

“Why did you do it?” the king asked. “Because they trusted me,” said the Monkey King. “A true king cares for his people more than for himself.”

“ඔබ ඇයි එහෙම කළේ?” රජු ඇසුවා. “ඔවුන් මාව විශ්වාස කළා,” වඳුරු රජු කීවා. “සැබෑ රජෙක් තමන්ට වඩා තමන්ගේ ජනතාව ගැන සලකනවා.”

Then the Monkey King closed his eyes peacefully. The King of Benares honoured him like a great teacher, and from that day he ruled his own people with the same love.

ඉන්පසු වඳුරු රජු සාමයෙන් ඇස් පියාගත්තා. බරණැස් රජු ඔහුට ශ්‍රේෂ්ඨ ගුරුවරයෙකුට මෙන් ගෞරව කළා. එදා සිට ඔහුද ඒ ආදරයෙන්ම තමන්ගේ ජනතාව පාලනය කළා.

And the monkeys of the forest never forgot the night their king became a bridge.

වනයේ වඳුරෝ තමන්ගේ රජු පාලමක් වූ ඒ රාත්‍රිය කවදාවත් අමතක කළේ නැහැ.