The Hermit Who Never Asked
කිසිවක් නොඉල්ලූ තවුසා
Aṭṭhisena Jātaka (No. 403) · අට්ඨිසේන ජාතකය (අංක 403)
Long ago, a calm and gentle hermit named Aṭṭhisena came down from the mountains to the city of Benares. People bowed as he walked quietly through the streets.
බොහෝ කලකට පෙර අට්ඨිසේන නම් සන්සුන්, මෘදු තවුසෙක් කඳුකරයේ සිට බරණැස් නුවරට ආවා. ඔහු නිහඬව වීදි දිගේ ඇවිදින විට මිනිස්සු වැන්දා.
The king liked him very much. “Please stay in my royal garden,” he said, and he built him a small, peaceful hut there.
රජුට ඔහු ගැන ගොඩක් කැමැත්තක් ඇති වුණා. “කරුණාකර මගේ රාජකීය උයනේ නතර වෙන්න,” ඔහු කීවා. ඔහු එහි පුංචි, සාමකාමී පැල්පතක් සෑදුවා.
One day the king opened chests full of gifts. “Holy one,” he said, “ask me for anything you wish, and it is yours!”
දවසක් රජු තෑගි පිරුණු පෙට්ටි ඇරියා. “ස්වාමීනි,” ඔහු කීවා, “ඔබට කැමති ඕනෑම දෙයක් මගෙන් ඉල්ලන්න, ඒක ඔබට!”
The hermit only smiled politely. He asked for nothing.
තවුසා ආචාරශීලීව සිනාසුණා විතරයි. ඔහු කිසිවක් ඉල්ලුවේ නැහැ.
This happened again and again. Meanwhile, in the streets, the king saw many people asking for things. Some were given what they wanted. Others were refused, and went away sad.
මෙය නැවත නැවතත් වුණා. ඒ අතරේ වීදිවල බොහෝ අය දේවල් ඉල්ලනවා රජුට පෙනුණා. සමහරුන්ට ඔවුන්ට ඕනෑ දේ ලැබුණා. අනිත් අයට ප්‍රතික්ෂේප වී ඔවුන් දුකෙන් ගියා.
At last the king asked, “Everyone asks me for things. Why do you, who deserve so much, never ask for anything?”
අන්තිමේදී රජු ඇසුවා, “හැමෝම මගෙන් දේවල් ඉල්ලනවා. මෙතරම් දේ ලැබිය යුතු ඔබ කිසිවක් නොඉල්ලන්නේ ඇයි?”
The hermit answered gently. “Great king, when someone asks and is refused, they feel sad. And the one who refuses often feels sad too.
තවුසා මෘදුව පිළිතුරු දුන්නා. “මහරජතුමනි, කෙනෙක් ඉල්ලලා ප්‍රතික්ෂේප වුණාම එයාට දුකයි. ප්‍රතික්ෂේප කරන කෙනාටත් බොහෝ විට දුකයි.
I do not want to make either of us sad. I have all I need. I am content.”
අප දෙදෙනාගෙන් කාටවත් දුකක් දෙන්න මම කැමති නැහැ. මට අවශ්‍ය සියල්ල තියෙනවා. මම සතුටින් ඉන්නවා.”
The king was deeply moved. “Then I will give without being asked,” he said happily.
රජුගේ සිත ගැඹුරින් කම්පා වුණා. “එහෙනම් මම නොඉල්ලාම දෙන්නම්,” ඔහු සතුටින් කීවා.
And he gave robes, food and medicine to the hermit and all who lived with him.
ඔහු තවුසාට සහ ඔහු සමඟ ජීවත් වූ සියලු දෙනාට සිවුරු, ආහාර සහ ඖෂධ දුන්නා.
The hermit and the king often walked together peacefully in the garden at dawn.
තවුසා සහ රජු බොහෝ විට උදෑසන උයනේ සාමයෙන් එකට ඇවිද්දා.
The king learned that being content with what we have is one of the greatest treasures of all.
අපට ඇති දෙයින් සතුටු වීම සියල්ලටම වඩා විශාල වස්තුවක් බව රජු ඉගෙන ගත්තා.
Who was who?
In the story, the hermit Aṭṭhisena was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives.
The lesson
Being content with what we have brings peace. Kind people also think about how their requests make others feel.
Let's talk
- Why didn’t the hermit ask the king for anything?
- How did the king respond?
- What are some things you already have that make you happy?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ අට්ඨිසේන තවුසා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි.
පාඩම
අපට ඇති දෙයින් සතුටු වීම සාමය ගෙන දෙනවා. කාරුණික අය තමන්ගේ ඉල්ලීම් අනුන්ට දැනෙන්නේ කොහොමද කියාත් හිතනවා.
අපි කතා කරමු
- තවුසා රජුගෙන් කිසිවක් නොඉල්ලුවේ ඇයි?
- රජු ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ කොහොමද?
- ඔබව සතුටු කරන, ඔබට දැනටමත් ඇති දේවල් මොනවාද?
Retold for children by Fablewings from the Aṭṭhisena Jātaka (Jātaka No. 403; English translation ed. E. B. Cowell, vol. III, 1897, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.