The Faithful Old Elephant
විශ්වාසවන්ත මහලු ඇතා
Daḷhadhamma Jātaka (No. 409) · දළ්හධම්ම ජාතකය (අංක 409)
Long ago, a strong young elephant served the king. She carried him proudly through the city, and helped him in many hard times. Everyone cheered when she passed.
බොහෝ කලකට පෙර, ශක්තිමත් තරුණ ඇතින්නක් රජුට සේවය කළා. ඇය ආඩම්බරයෙන් ඔහුව නගරය හරහා රැගෙන ගියා. බොහෝ දුෂ්කර කාලවලදී ඔහුට උදව් කළා. ඇය යද්දී හැමෝම ජයඝෝෂා කළා.
But years passed, and the elephant grew old and slow. The king forgot all she had done, and she was sent away from the palace.
ඒත් අවුරුදු ගෙවී ගියා. ඇතින්න මහලු වී සෙමින් ගමන් කරන්න පටන් ගත්තා. රජුට ඇය කළ සියල්ල අමතක වුණා. ඇයව මාලිගාවෙන් පිටත් කළා.
She was given to a potter, and now she pulled heavy carts of clay pots all day long.
ඇයව කුඹල්කරුවෙකුට දුන්නා. දැන් ඇය මුළු දවසම මැටි බඳුන් පිරි බර කරත්ත ඇද්දා.
At night she rested alone and looked towards the palace far away. “I served my king all my life,” she thought sadly. “Has he forgotten me?”
රාත්‍රියේ ඇය තනිවම විවේක ගනිමින් ඈත මාලිගාව දෙස බැලුවා. “මම මුළු ජීවිතේම මගේ රජුට සේවය කළා,” ඇය දුකෙන් සිතුවා. “එයාට මාව අමතක වෙලාද?”
A wise minister heard about the elephant. He bowed before the king. “Your Majesty,” he said gently, “do you remember the elephant who carried you through so many dangers?”
නුවණැති ඇමතියෙකුට ඇතින්න ගැන ආරංචි වුණා. ඔහු රජු ඉදිරියේ හිස නැමුවා. “දේවයන් වහන්ස,” ඔහු මෘදුව කීවා, “ඔබව බොහෝ අනතුරු හරහා රැගෙන ගිය ඇතින්න ඔබට මතකද?”
The king remembered, and his heart filled with shame. “How could I forget such a faithful friend?” he said.
රජුට මතක් වුණා. ඔහුගේ හදවත ලැජ්ජාවෙන් පිරුණා. “එවැනි විශ්වාසවන්ත මිතුරෙක් මට අමතක වුණේ කොහොමද?” ඔහු කීවා.
The king went to the potter’s yard himself. He stroked the old elephant’s trunk. “Forgive me,” he whispered. “You will come home now.”
රජු තමාම කුඹල් මිදුලට ගියා. ඔහු මහලු ඇතින්නගේ හොඬවැල අතගෑවා. “මට සමාවෙන්න,” ඔහු මිමිණුවා. “ඔයා දැන් ගෙදර එනවා.”
From then on, the old elephant lived in a peaceful royal garden, decorated with flowers and fed sweet sugarcane every day. And the king never forgot a friend again.
එතැන් සිට මහලු ඇතින්න මල්වලින් සැරසී හැමදාම පැණිරස උක් කමින් සාමකාමී රාජකීය උයනක ජීවත් වුණා. රජුට ආයෙත් කවදාවත් මිතුරෙක් අමතක වුණේ නැහැ.
Who was who?
In the story, the wise minister was the Bodhisatta, the Buddha in one of his past lives.
The lesson
We should remember and honour those who have helped us, especially when they grow old.
Let's talk
- Why was the elephant sent away?
- How did the minister help her?
- Which older person has helped you? How can you thank them?
කවුද කවුරුන් වූයේ?
කතාවේ නුවණැති ඇමතිවරයා බෝසතාණන් වහන්සේ, එනම් පෙර ආත්මයක බුදුරජාණන් වහන්සේයි.
පාඩම
අපට උදව් කළ අය, විශේෂයෙන් ඔවුන් මහලු වූ විට, අපි මතක තබාගෙන ගෞරව කළ යුතුයි.
අපි කතා කරමු
- ඇතින්නව පිටත් කළේ ඇයි?
- ඇමතිවරයා ඇයට උදව් කළේ කොහොමද?
- ඔබට උදව් කළ වැඩිහිටියා කවුද? ඔබට ඔවුන්ට ස්තූති කළ හැක්කේ කොහොමද?
Retold for children by Fablewings from the Daḷhadhamma Jātaka (Jātaka No. 409; English translation ed. E. B. Cowell, vol. III, 1897, public domain) and the Sinhala Pansiya Panas Jātaka tradition. Illustrations made with AI assistance for Fablewings.